Mustafa Fadıl, 14 Mart 1906 tarihinde Lefkoşa kazasına bağlı Ortaköy’de dünyaya geldi

Çiftçi olan babası Mehmet Hüseyin Küçük efendi Demirhan’lı. Mehmet Hüseyin çocukken girdiği nalbant dükkanında bir başka Mehmet daha olması nedeni ile yaşça küçük olduğundan kendisine Küçük Mehmet, diğerine de daha evvel işe girdiği için (Birinci Mehmet) lakabı takılmış. Ailenin “Küçük” soyadı buradan gelmekte.

Küçük Fadıl ilkokulu Haydarpaşa’da bulunan ve müdürünün adından ötürü, “Tarakçı Mektebi” olarak bilinen okulda tamamladı.
Ardından Rüştiye’ye (ortaokul) diye bilinen ve Lise seviyesinde olan İdadiye devam etti.

Eski Türkçe de FADZIL olarak söylenen ve İngilizcede’de hitap şekli soyadı ile yapıldığından, Mr. Fazil olarak söylenen ismi, aile lakabı
olan“Küçük” eki ile birlikte tanımlanmaya başladı.

İdadiyi bitirmesine iki yıl kala öğrenimini yarıda keserek geriye kalan kısmını İstanbul Özel İstiklal Lisesi’nde tamamladı
(15 Ağustos 1926).

İstanbul Dar-ül Fünun Tıp Fakültesinin birinci sınıfını başarı ile tamamladıktan hemen sonra 12 Haziran 1929 tarihinde yatay geçiş ile önce Fransa ve daha sonra İsviçre’ye giderek Lozan Üniversitesi’nde tıp öğrenimini tamamladı.

Lozan şehrindeki hastane ve kliniklerde ihtisasını tamamlayarak Dahiliye Mütehassısı (İç hastalıkları uzmanı) oldu.

1937 yılı Mayıs ayında Kıbrıs’a dönerek Lefkoşa’da serbest hekim olarak çalışmaya başladı.

Dr. Fazıl Küçük, her ne kadar adaya döndüğü 1937 yılında aktif siyasi hayata atılmışsa da, siyasi faaliyetleri 1931 yılında Kavanin Meclisi’nin Türk üyelerine karşı çetin bir mücadele ile başlamıştı.

Dr. Fazıl Küçük, daha bir üniversite öğrencisi iken, Türk Maarifinin İngiliz müdürler tarafından yönetilmesinde ısrar eden Kavanin Meclisi’nin Türk üyelerine karşı çetin bir mücadeleye girdi.

Dr. Fazıl Küçük, bütün siyasi hayatı boyunca, gayretlerini Türk okulları ile Evkaf İdaresi’nin Türk halkına devredilmesi için, Sömürge Hükümeti’ni ikna etme üzerinde topladı ve sırasında onlarla açık mücadeleye girdi.

1931 yılında Rumların isyanı ardından ara verilen belediye seçimleri 21 Mart 1943′te tekrar yapıldığı zaman, Dr. Fazıl Küçük muhaliflerine karşı büyük bir zafer kazandı. Altı yıl Lefkoşa Belediye Meclis Üyesi olarak görev yaptı.

Dr. Fazıl Küçük, zamanın tek Türk gazetesi olan “SÖZ”de toplum sorunları hakkında kendi görüşlerini belirten birçok yazı yayınladı.

1941′de “SÖZ” gazetesi yayınını durdurduktan sonra halkının haklarını savunmak, bunlar için mücadele etmek ve halkı bilinçlendirmek amacıyla 14 Mart 1942′de kendi gazetesi olan “HALKIN SESİ”ni yayınlamaya başladı.

18 Nisan 1943′te oluşturulan Kıbrıs Adası Türk Azınlığı Kurumu (KATAK)’nun kurucuları arasındaydı. Daha sonra KATAK’tan ayrılarak, 23 Nisan 1944′te Kıbrıs Milli Türk Halk Partisi’ni (KMTHP) kurdu.

Dr. Fazıl Küçük’ün partisi kısa sürede birçok yerleşim yerinde şubeler açtı. Parti programındaki ana hedeflerden biri de adanın Yunanistan’a ilhakını (ENOSİS) önlemekti. Kıbrıs Milli Türk Halk Partisi, 23 Ekim 1949 tarihinde KATAK ile birleşerek Kıbrıs Milli Türk Birliği Partisi adı altında yeniden yapılandı.

Dr. Fazıl Küçük, oyçokluğuyla bu yeni oluşumun başına getirildi.
Dr. Fazıl Küçük, ayrıca Kıbrıs Türk İşçi Birlikleri ile Rumlardan ayrı meslek birliklerinin kurulmasını teşvik etti ve AKEL’den ayrılan Türk işcilere kendi sendikalarını kurdurdu.

Dr. Küçük, daha sonra iktisadi kalkınmada önemli bir rol oynayacak olan Evkaf İdaresi’nin Türk halkına devredilmesini sağlamak amacıyla 29 Kasım 1948 tarihinde, bütün kasaba ve köylerden gelen halkın katıldığı büyük bir miting düzenledi.

Bu mitingde polislerle küçük bir çatışma oldu ve bunun neticesi olarak İngiliz Sömürge Hükümeti, Türk halkının kendi meselelerine müdahale edilmesine artık izin vermemeye azimli olduğunu anladı.

Dr. Küçük’ün gayretleri, işte bu noktadan sonra sonuç vermeye başladı. Şeriye Mahkemeleri kaldırılarak, yerine Türk Aile Mahkemeleri kuruldu. Müftülük makamı tekrar canlandırıldı. İngiliz Sömürge Hükümeti, Türk Tali Okullarını ve Evkaf’ı Türk halkına devretti.

1954 yılından sonra, Kıbrıs’ın uluslararası ilgiyi çeken bir konu haline gelmesiyle, Dr. Küçük İngilizlere ve Rumların “ENOSİS” taleplerine karşı mücadelesini hızlandırdı ve 15 Ağustos 1955 tarihinde, partinin ismi kongre kararı ile “Kıbrıs Türktür Partisi” şeklinde değiştirdi.

Dr. Fazıl Küçük, 1 Nisan 1955 tarihinde EOKA’nın Kıbrıs’ta kanlı terör eylemlerini başlatmasının ardından, Kıbrıs Türk halkının EOKA’ya karşı direnmek için Kıbrıs Türk Mukavemet Birliği (KITEMB) adlı örgütü kurdu.

Bu konuda, Rumlar tarafından tehdit edildi (Halkın Sesi Gazetesi sayı:3744-5 Temmuz 1955). Ardından örgütü sessizce dağıtırken, 1955 yılı Eylül ayında gizlice Volkan teşkilatını kurdu.

Dr. Küçük, yine 1955 yılında Türkiye, Yunanistan ve İngiltere Dışişleri Bakanları arasında yapılan üçlü konferansı izlemek üzere, diğer iki Türk delege ile birlikte Londra’ya gitti.

Bu münasebetle Londra’daki Kıbrıslı Türkler tarafından 4 Eylül 1955′te düzenlenen ve 5 bin kişinin katıldığı Trafalgar Meydanı’ndaki büyük mitingde bir de konuşma yaptı.

Dr. Küçük, mücadelenin en zor günleri olan 1958 yılında Türkiye’ye gitti ve Kıbrıs ile ilgili olarak Türkiye’nin her tarafında düzenlenen büyük mitinglerde, Kıbrıs Türklerinin davasını müdafaa eden konuşmalar yaptı.

Mücadelenin Türkiye’de benimsenmesine yardımcı oldu. Aynı yılın Kasım ayında Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nda yapılan Kıbrıs görüşmelerini izlemek üzere New York’ta bulundu. Kıbrıs Türk halkının tezini dünyaya tanıtmak amacıyla “Halkın Sesi” gazetesini ayrıca İngilizce olarak da yayınladı.

Dr. Fazıl Küçük, Zürih’te Türk ve Yunan başkanları arasında varılan anlaşma üzerine, 17 Şubat 1959′da Londra’da yapılan konferansta Kıbrıs Türk halkını temsil etti ve iki gün sonra varılan anlaşmayı halkı adına imzaladı.

Kıbrıs Cumhuriyeti kuruluş anlaşmalarına göre Cumhurbaşkanı Rum olurken, Cumhurbaşkan Yardımcısı ise Türk olacaktı. Kıbrıs Türk halkı O’nu bir kurtarıcı olarak gördüğünden 3 Aralık 1959′da rakipsiz olarak Kıbrıs’ın ilk Cumhurbaşkan Muavini seçti.

1962 yılı Temmuz ayından Aralık ayına kadar kırsal bölgelerin sorunları konusunda uzman bir ekiple birlikte, bütün Türk köyleri ile bazı Rum köylerini ziyaret etti.

Bu gezilerini tamamladıktan sonra ayrıntılı bir rapor hazırlayarak, suretlerini sorumlu hükümet makamlarına gönderdi.

Rumların 21 Aralık 1963 tarihinde Türklere karşı başlattıkları saldırıların ardından oluşturulan Genel Komite’nin başkanlığını yaptı. 27 Aralık 1967 tarihinde kurulan Geçici Kıbrıs Türk Yönetimi’nde başkanlığa getirildi.

Dr. Fazıl Küçük, 18 Şubat 1973 tarihin-de Cumhurbaşkan Muavinliği’nden ayrılarak, yerini yıllardır birlikte çalıştığı kadim dostu Rauf R. Denktaş’a bıraktı.

Ancak gazetesindeki mücadeleyi sürdürerek, Halkın Sesi’ni Kıbrıs Türkü’nün davasına bayrak yapmaya devam etti. Siyaset hayatını sürdürdü. Halkın haklı taleplerini savunmaktan geri kalmadı.

Dr. Küçük, 1980′li yılların başında rahatsızlandı ve iki-üç yıllık hastalık döneminde de Halkın Sesi’nde makaleler yazıp çeşitli sorunlarla ilgili görüşlerini sundu.

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin kurulmasını büyük bir sevinçle yaşadı.

Ölümünden önce verdiği son demeçte de, hastalığının geçtiğini söylüyor ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin kurulmasını görmesi ile hayata yeniden kavuştuğunu vurguluyordu.

Dr. Fazıl Küçük, 15 Ocak 1984 tarihinde tutulduğu hastalıktan kurtulamayarak tedavide bulunduğu Londra’da, 78 yaşında hayata gözlerini yumdu.

“Türküm ve hiçbir zaman Türklüğün ayaklar altında çiğnenmesine tahammül edemem.”
Kıbrıs Türklerinin unutulmaz lideri Dr. Fazıl Küçük

III. BATI TRAKYA TÜRKLERİ ARAŞTIRMALARI KONGRESİ

III. BATI TRAKYA TÜRKLERİ ARAŞTIRMALARI KONGRESİ MÜNİH’TE YAPILDI

Batı Trakya Türklerinin tarihsel yapısının, yaşadıkları çeşitli insan haklarına aykırı sorunların ve kültürel değerlerinin akademik yönden incelendiği “’III. Batı Trakya Türkleri Araştırmaları Kongresi” Almanya’nın Münih kentinde, Park Otel Theresian Höhe Kongre Salonunda gerçekleştirildi.
Münih Başkonsolosu, Stutgart Başkonsolosu ve T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Araştırma ve Eğitim Genel Müdürü Mahmut Evkuran’a ilaveten Çeçenistan Temsilcisi Tekin Yılmaz’ın, Sancak temsilcisi Adem Balkan’ın, Bulgar Türkleri Temsilcisi Ramis Rumeli’nin de katılımı ile Kongreye Almanya, Hollanda, KKTC, Azerbaycan, Irak, Bosna-Hersek, Kazakistan, Ukrayna’nın Kırım Cumhuriyeti, Rusya’nın Çeçenistan Cumhuriyeti, İsviçre ve Yunanistan’dan bilim adamları ve konularında uzman araştırmacılar katıldı.
73 adet başvuru arasından titizlikle seçilen 20 bilim adamı, öğretim görevlisi ve araştırmacının çalışmaları iki gün süren kongrenin 4 oturumunda sunuldu.

Batı Trakya Türkleri Araştırmaları Merkezi (BATTAM) Başkanı Dr. Özkan Hüseyin kongrenin açılışında yaptığı konuşmada, Yunanistan’da yaşayan Yunan vatandaşları olarak uluslararası sözleşmelerle kendilerine tanınan azınlık haklarını alabilmek için demokratik mücadelelerine devam etmeye kararlı olduklarını ve bu tür toplantıları gelecekte İskeçe ve Gümülcine’de yapacaklarını söyledi.
BEBTTAB (Berlin Batı Trakya Türk Aile Birlikleri) Başkanı Ergin Hüseyin, açılış konuşmasında Batı Trakya’da yaşanan sorunları dile getirmiş ve Yunanistan hükümetinden gerekli kolaylıkların sağlanabilmesi için geniş çapta çalışmalar başlattıklarını dile getirmiştir.

Bilim adamları adına konuşma yapan ODTÜ Uluslararası İlişkiler Bölümü öğretim üyesi Prof. Dr. Hüseyin Bağcı ise “Mikro Devletler ve Ortaya Çıkan Sorunlar: Abazya-Güney Osetya-Kuzey Kıbrıs” başlıklı bir sunu yapmıştır.

BATTAM Yayınları (Münih), VEKTÖR Yayınları (Azerbaycan), SAMTAY Yayınları (KKTC), KIBATEK Yayınları (İzmir) ve Türk Dünyası’nın değişik yörelerinden getirilen kitap, dergi ve mecmua gibi yayın örneklerinin sergilendiği sergi açılmış, Azerbaycan’dan Prof. Dr. Elçin İsgenderzade’ye BATTAM Uluslararası Ödülü verilmiştir.
Araştırmacı ve Birlik Gazetesi (Würzburg) baş redaktörü Latif Çelik’in II.ci Viyana kuşatmasından sonra başlayan süreç içindeki “Almanya’da Türk İzleri” adlı kitabının tanıtımından sonra Prof. Dr. İsgenderzade yaptığı konuşma ile Uluslararası Şiir Şöleni’ni başlatmış ve dünyanın çeşitli yörelerinde yaşayan Türk şairlerin şiirleri okunmuştur.

Kongrenin 2.ci gününde ilk konuşmayı yapan T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Araştırma ve Eğitim Genel Müdürü Mahmut Evkuran, Bakanlığının tüm olanakları ile kültür alanında yapılacak her tür çalışmayı destekleyeceklerini söyleyerek bilim adamları ile araştırmacıların her zaman yanlarında olacaklarını belirtmiştir.

Konuşmacı Prof. Dr. Elçin İsgenderzade (Azerbaycan), “Azerbaycan ve Batı Trakya Türkleri arasında Kültür Köprüsü: BATTAM-KIBATEK-VEKTÖR” adlı bildirisini sunmuş ve ortak çalışmalara örnekler vermiştir.
Prof. Dr. Ata Atun (KKTC), “Batı Trakya’daki Planlı Türk Soykırımı” adlı bildirisinde, mübadelenin bitiş tarihi olarak ele alındığı 1927 yılından itibaren Yunanistan ve Türkiye’de yaşayan nüfusun belli bir oranda artmasına karşılık, Batı Trakya’da yaşayan Türklerin nüfuslarının azalması ve bunun nedenleri ile ilgili bildirisini sunmuştur.
Prof. Dr. Necati Demir (Türkiye) “Saltık-name’ye göre Batı Trakya”, Prof. Dr. Özkul Çobanoğlu (Türkiye) “Türk Dünyası Bağlamında Batı Trakya Türklerinin Mücadelesi açısından yapılabilecekler”, Araştırmacı Mehmet Şükrü Güzel “Yunanistan’da Azınlık Hakları ve Batı Trakya”, Yrd. Doç. Dr. Fatma Ayhan (Türkiye) Batı Trakya Gümülcine ili Türklerinin geleneksel Tören (Düğün) Giysileri,” Yrd. Doç. Dr. Bayram Durbilmez “Batı Trakya Türk Halk Bilimi Ürünlerinde Mitolojik Sayılar” adlı bildirilerini ve diğer akademik görevliler ile araştırmacılar da yaptıkları çalışmaları sunmuşlardır.

Eşbaşkan Feyyaz Sağlam ise yaptığı kapanış konuşmasında, üçüncü Kongreye katılım için yapılan başvuruların (73) ikinci Kongreye yapılandan (250) daha az olmasına karşın akademik düzeyin çok yüksek olduğunu, katılımcılar arasında 1 rektör, 4 Profesör, 4 öğretim üyesi ile çok sayıda öğretim görevlisi ve araştırmacının olduğunu ve dördüncü Kongre için de çalışmaların şimdiden başlatıldığını belirterek, sonuç bildirgesini sunmuştur.

Atatürkçü Yaşam Derneği KKTC’nin Kuruluşunun 25 yılı nedeni ile 13 Kasım Perşembe günü Değirmenlik Lisesinde “Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin kuruluşunun nedenleri” adlı bir panel düzenledi.

Değirmenlik Lisesinde saat 11:00 ve 12:00’de olmak üzere 2 grup halinde gerçekleştirilen “Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin kuruluşunun nedenleri” adlı panelde Kıbrıslı akademisyen Prof. Dr. Ata Atun digital bir sunu yaptı ve öğrencilere bilgi verdi. Panel’e Değirmenlik Lisesi öğrencileri öğrencileri, okul Müdürü Ali Yaman, Atatürkçü Yaşam Derneği Başkanı Ahmet İşcan ve okuldaki öğretmenlerin bazıları katıldılar.

Prof. Dr. Ata Atun, katılımcılara görsel ve sesli olarak sunduğu sunusunda, 1960 Kıbrıs Cumhuriyetinin Kuruluşu, Kıbrıs Anlaşmalarının imzalandığı 13 Şubat 1963 tarihinin Rumlar tarafından Enosis’e bir adım olarak addedilmesi, Rumların Kıbrıs Cumhuriyetindeki Kıbrıslı Türklerin ortaklık haklarının kaldırılması yönündeki çabalarını, 1963 ve 1964 olayları ile Türkiye’nin Kıbrıslı Türklere verdiği desteği ve olaylara müdahalesi, 1967 Geçitkale olayından sonra Türkiye’nin aldığı adaya asker çıkartma kararı, 1967 yılında Yunanistanda Albaylar Cuntasının iş başına gelmesi ve Kıbrıs’a olan etkileri, Kıbrıs Rumları ile Yunanistan hükümetinin adada iktidar kavgası, 15 Temmuz 1974 darbesi, 20 Temmuz 1974 Barış Harekatı, Türklerin kuzeye Rumların güneye göçleri, 1975’de KTFD’nin ilanı, 1997 I.ci Doruk Anlaşması, 1979 II:ci Doruk Anlaşması, Kyprianou’nun Denktaş’ı siyasi eşit kabul etmeyip masadan kalkması, 13 Mayıs 1983 tarihli Kıbrıslı Türklerin aleyhine olan BM kararı, KTFD Başkanı Rauf Denktaş’ın 3 gün sonra 16 Mayıs tarihindeki “Kıbrıs Türklerinin kendi geleceklerini tayin etmek hakkı”nı açıklaması, 17 Haziran 1983’te Kıbrıs Türk Federe Meclisi’nin Kıbrıs Türk’ünün “Self determinasyon hakkını” yani “Kendi kaderini belirleme hakkını” ilan etmesi ve 4 aylık bekleyişten sonra 15 Kasım 1983’de KKTC’nin ilanını anlatmıştır.
Söz konusu günlerde çekilen fotoğraflarla zenginleştirilen sununun son bölümünde katılımcılara adanın Geleceği ve görüşmeler hakkında bilgi verilmiştir.
Değirmenlik Lisesinin büyük ve güzel donanımlı salonunda gerçekleştirilen panel sonunda öğrencilerin konuya gösterdikleri yoğun ilgi nedeni ile soru ve yanıt kısmı yaklaşık 1 saat sürmüştür. Her konuda birbirinden güzel ve anlamlı sorular soran öğrenciler, soru sormak için adeta birbirleri yarış etmişlerdir.
Panel sonunda Okul Müdürü Ali Yaman’a plaket, panelist Prof. Dr. Ata Atun’a ve Atatürkçü Yaşam Derneği Başkanı Ahmet İşcan’a çiçek takdim edilmiştir.

1. DÜNYADAKİ BİRLİKLER

Dünyamız 21.ci asrın başında tek kutuplu gözükse de kendi içlerinde birlikler oluşturmuş birçok ülkeler var. Bu birçok birliklerin içinde de siyasal işbirlikleri mevcut.
ABD[1], AB[2], NATO[3], ŞANGAY İŞBİRLİĞİ ÖRGÜTÜ (ŞİÖ)[4] , NAFTA[5], FRANKOFONİ DEVLETLERİ[6], İNGİLİZ ORTAK REFAH ÜLKELER TOPLULUĞU[7], İSLAM KON-FERANSI ÖRGÜTÜ[8] kuruluş amaçları farklı olsa da kendi içlerinde birlik oluşturmuş ülkelere birer örnek gösterilebilir.
Bu birliklerin bazıları ise kuruluş amaçlarına ilaveten “Siyasi İşbirliği”ne de girmiş-lerdir. Kutuplaşmanın hızla belirginleşmeye başladığı ve kaçınılmaz olduğu günümüzde Türk Dev-letleri çeşitli konularda birlik olabilme aşamasına gelmişlerse de, siyasi işbirliği henüz başlatılama-mıştır.
Batı tanımını ilk alan ABD, bu oluşumunu birkaç asır evvelden başlatırken, AB, NATO ve İNGİLİZ ORTAK REFAH ÜLKELER TOPLULUĞU 20.ci yüzyılın ortalarında, ŞANGAY İŞBİRLİĞİ ÖRGÜTÜ (ŞİÖ), NAFTA, FRANKOFONİ DEVLETLERİ , İSLAM KONFERANSI ÖRGÜ-TÜ ve benzeri diğer kuruluşlar da 20.ci yüzyılın sonlarında gerçekleştirmişlerdir.

1.1 AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ

Kuzey Amerika kıtasında, önceleri her biri birer bağımsız devlet olan, sayıları aşamalı olarak 50’ye çıkmış ve birleşmeden sonra yapılarını bilahare eyalete dönüştürülmüş olan 50 eyaletten oluşan federal bir devlettir. Komşuları, kuzeyde Kanada ve güneyde Meksika’dır. Resmi kuruluş tarihi 4 Temmuz 1776’dır.

Katılım süreci içinde Alaska ve Hawai’yi de içine alan Amerika Birleşik Devletle-ri’nin 9 milyon kilometrekareden fazla yüzölçümü vardır. Alaska, Kanada’nın kuzeybatısındadır. Hawai ise, Büyük Okyanus’ta olup, kıta üzerindeki Amerika Birleşik Devletleri’nden 3.200 kilometre uzaklıktadır.

Amerika Kıtasının 1492′de Avrupalılarca keşfinden sonra İspanyollar, Portekizli-ler, Fransızlar ve İngilizler, buradaki yerli halkların aleyhine toprak sahibi oldular. İngilizler, Ameri-ka’daki topraklarını genişlettikten sonra İngiltere başta olmak üzere çeşitli ülkelerden göçmenler alıp buralara yerleştirerek koloniler kurdular. 18. yüzyıl ortalarında, bu kolonilerin sayısı 13′e yükseldi ve bu on üç Koloni, Amerika Birleşik Devletleri’nin temelini oluşturdu.
Amerika kıtası insanlar için yeni olanaklar ve yeni bir hayat sağladı. Daha sonra bu koloni sistemi emperyalizm politikasına dönüştü. İngiliz kolonileri Birleşik Krallık’a endüstri konu-sunda hizmet ediyordu, İngilizler kolonilerden vergi alıyordu. Koloniler zaman içinde İngiliz devletin-den farklı bir kimlik geliştirmeye başladı. Nüfus hızla büyüyor, tarıma dayalı ekonomi gelişiyor, iş adamları ticari ataklarda bulunuyordu. Dinsel yapıda da farklılık vardı. Avrupa’dan gelenler tutucu bir Protestanlık geliştirmişti.
Yönetimleri de İngilizlerden farklıydı. Kolonilerin her birinde (Pensilvanya dışın-da), iki yasama meclisi bulunuyordu. Kolonileri temsil eden alt meclisin üyeleri mal sahipleri tarafın-dan seçiliyor, Krallığı temsil eden üst meclis üyeleri ise İngiliz Kralı’nın tarafından tayin ediliyordu. Kolonilerde yaşayanlar aynı zamanda mahkemeler kurmuştu ve İngiltere hukuk sistemini uygulu-yordu.
1756-1763 yılları arasında İngiltere’nin Avusturya, Fransa ve Rusya ittifakıyla yaptığı savaşlar (Yedi Yıl Savaşları), İngiliz maliyesi üzerinde ciddi bir yük oluşturmuştu. İngiltere mali yükünü gidermek amacıyla yeni vergiler koyması, Amerika’daki kolonilerin tepkisiyle karşılaştı. Koloniler yüksek gelirler ödeyip, karşılığında hiç bir şey almamaktan rahatsızdı. Tütün ihracatına gelen ek vergiyle koloniler, 18. yüzyıl ortalarından beri kazanmaya hazır oldukları bağımsızlık mü-cadelesini hayatta geçirdiler. Savaşın başlarında George Washington, Thomas Jefferson tarafından kaleme alınan ve özgürlük isteklerini dile getiren Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi’ni yayınladı.
Altı yıl süren savaş sonunda, George Washington komutasındaki koloni güçleri tarafından yenilgiye uğratılan İngiltere geri çekilmiş ve 1783 yılında 13 koloninin bağımsızlığını ka-bul etmiştir. Bağımsızlıklarını ilan eden koloniler, içişlerinde serbest eyaletlerden oluşan Amerika Birleşik Devletleri’ni kurmuşlardır (1787).
1789′da Anayasanın tamamlanıp onaylanmasıyla yeni bir oluşum, yeni bir dev-let, yeni bir ekonomik güç ve yeni bir siyasi birlik doğdu.
Bu yeni birliktelik zaman içinde elindeki ekonomik gücü bilinçli bir şekilde kulla-narak, dünya siyaseti üzerinde, dünyadaki sınırları yeni baştan oluşturabilecek şekilde etkili olmaya başladı.
ABD, dünya politikalarının tartışıldığı Birleşmiş Milletler Teşkilatının kurucusu ve dünyanın sınırlarının yeniden çizilmesinde söz sahibi olan ve son sözü söyleyen Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin daimi ve sonucu belirleyici üyesidir.

1.2 AVRUPA BİRLİĞİ

Avrupa Birliği ya da kısa adı ile AB, İngilizcesi EUROPEAN UNION olan, yirmi yedi üye ülkeden oluşan ve toprakları büyük ölçüde Avrupa kıtasında bulunan siyasi, ekonomik bir işbirliği ve dayanışma birlikteliğidir.

Avrupa Birliği’nin temelleri 1951 yılında, 6 ülkenin katılımıyla oluşturulan Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu’na ve 1957 Roma Antlaşması’na dayanmaktadır. O dönemden bu yana, birlik yeni üyelerin katılımlarıyla boyut olarak büyümüş; var olan yetkilerine yeni görev ve sorumlu-luk alanları ekleyerek de gücünü arttırmıştır.

Birliğe üye ülkelerin on beşi, avro adıyla anılan ortak para birimini kullanmaya başlamıştır. Avrupa Birliği, üye ülkelerini Dünya Ticaret Örgütü’nde, G8 zirvelerinde ve Birleşmiş Milletler’de temsil ederek dış politikalarında da rol oynamaktadır. Birliğin yirmi yedi üyesinden yirmi biri NATO’nun da üyesidir. Schengen Antlaşması uyarınca birlik üyesi ülkeler arasında pasaport kontrolünün kaldırılmasının da arasında bulunduğu pek çok adlî konu ve içişileri düzenlemelerinde Avrupa Birliği’nin payı bulunur.

Avrupa Birliği, devletlerarası ve çokuluslu bir oluşumdur. Birlik içinde kimi konu-larda devletlerarası anlaşma ve fikir birliği gerekir. Ancak belirli durumlarda uluslar üstü yönetim organları, üyelerin anlaşması olmaksızın da karara varabilir. Avrupa Birliği’nin bu tip haklara sahip önemli yönetim birimleri Avrupa Komisyonu, Avrupa Parlamentosu, Avrupa Birliği Konseyi, Liderler Zirvesi, Avrupa Adalet Divanı ve Avrupa Merkez Bankası’dır. Parlamentoyu, Avrupa Birliği vatan-daşları beş yılda bir oylama yöntemiyle seçerler.

1993 yılında, Maastricht Antlaşması olarak da bilinen Avrupa Birliği Antlaşması’-nın imzalanması sonucu, var olan Avrupa Ekonomik Topluluğu’na yeni görev ve sorumluluk alanları yüklenmesiyle kurulmuştur. Yaklaşık 500 milyonluk nüfusuyla Avrupa Birliği, dünyanın nominal gay-ri safi yurtiçi hasılasının %30′luk bölümünü oluşturur. (16.8 trilyon ABD$)

Avrupa Birliği içinde yer alan İngiltere ve Fransa, dünyanın sınırlarının yeniden çizilmesinde söz sahibi olan ve son sözü söyleyen Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin daimi üyeleridirler.

1.3 NATO

NATO, İngilizce ismi, North Atlantic Treaty Organization ve Türkçe’si Kuzey At-lantik Antlaşması Örgütü olan, II. Dünya Savaşı sonrası oluşan politik ayrımda, İngiliz Savaş Kabi-nesi üyesi ve Müsteşar Lord Ismay’ın deyişi ile “Rusları dışarıda, Almanya’yı alaşağı edilmiş halde ve ABD’yi içeride” tutmak amacı ile kurulmuş askeri bir birlikteliktir.

Yani amaç salt SSCB’ye karşı güvenlik değil, aynı zamanda Avrupa’nın güvenliği için ABD’nin katkı koymasını sağlamak, Almanya’nın bölgeye tehdit oluşturmadan yeniden silahlan-dırılmasını gerçekleştirmektir.
9 Nisan 1949′da Washington Antlaşması ile kurulan NATO bir kolektif savunma örgütüdür. Kurucu antlaşmanın özellikle 3., 4., ve 5. maddeleri önemlidir. Bu maddelerle üye ülke-ler, ortak savunma için yeteneklerini geliştirmeye, herhangi bir üyenin toprak bütünlüğü, siyasi ba-ğımsızlık ve güvenliği tehlikede olduğunda bir araya gelmeyi ve herhangi birine saldırıldığında bu saldırıya hepsine karşı yapılmış bir saldırı olarak kabul etmeyi taahhüt etmişlerdir.
NATO’nun kuruluşuna karşı, SSCB ve Doğu Bloğu ülkeleri, kendi savunma an-laşmalarını yapmışlar ve Soğuk Savaşın yol açtığı kutuplaşma iyice belirginleşmiştir. Varşova Paktı olarak bilinen bu anlaşma, 1955′ten 1991′e kadar varlığını sürdürmüştür.
Türkiye ve Yunanistan 1952 yılında eş zamanlı olarak NATO’ya kabul edilmiştir. Batı Almanya da 1955 yılında Türkiye’nin onayı alınarak NATO’ya üye olarak kabul edilmiştir. Sa-dece demokrasi ile yönetilen Avrupa ve Kuzey Amerika ülkelerinin bulunduğu bu ittifaka, İspanya, Franko diktatörlüğü yıkıldıktan sonra, 1982 yılında katılmıştır.
NATO’nun etkinlği dış güvenlik ile sınırlı kalmamıştır. Artan uluslararası terör olaylarına karşı etkin rol oynaması, şu durumda olasılığı en fazla olan yeni misyondur. Doğal afetle-re müdahalede harekete geçirilmesi de 2005 yılında ard arda gelen doğal afetler sonucunda gün-deme gelmiştir.
NATO içinde yer alan ABD İngiltere ve Fransa, dünya politikalarının tartışıldığı Birleşmiş Milletler Teşkilatının kurucusu ve dünyanın sınırlarının yeniden çizilmesinde söz sahibi olan ve son sözü söyleyen Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin daimi ve sonucu belirleyici üye-leridirler.

1.4 ŞANGAY İŞBİRLİĞİ ÖRGÜTÜ (ŞİÖ)

İngilizce adı SHANGHAI COOPERATION ORGANIZATION (SCO) olan ve 1996 yılında devletlerarasında güvenlik alanında işbirliği çalışmalarının gündeme gelmesiyle oluşturul-maya başlanan, ancak, 1997 yılından itibaren aktif olan, şimdiki adıyla Şangay İşbirliği Örgütü (ŞİÖ), Avrasya’daki uluslararası örgütlerin en önemlilerindendir. Kurulduğu dönemde “Şangay Beş-lisi” olarak adlandırılan ve Çin, Rusya, Kazakistan, Tacikistan ve Kırgızistan’dan oluşan bu örgüt, Özbekistan’ın da katılımıyla 7 Haziran 2001’de bugünkü yapısına kavuşmuştur.

Örgütün kuruluş amaçlarına bakıldığında, sınırdaş devletlerin güvenlik arayışla-rının ön plana çıktığını söylemek mümkündür. Ayrıca, ülkelerin kendi içlerindeki çeşitli siyasi ve etnik çatışmalar ile devletlerin bu sorunları izole etme çabaları, sınır güvenliği konusunda devletleri daha ciddi çalışmalar yapmaya yöneltmiştir.

Bununla birlikte, ŞİÖ’de yer alan dünyanın iki önemli gücü Rusya ve Çin’in, tarih-te aralarındaki sınıra ilişkin yaşadıkları sorunlar, hatta bundan tam 36 yıl önce 2 Mart 1969 yılında Rusya-Çin sınırının bulunduğu Ussuri nehri Damanski adasında, her iki taraftan toplam yaklaşık 900 kişinin ölümüyle sonuçlanan silahlı çatışmaya kadar varan sorunlar, daha sonra Gorbaçov dö-nemindeki “perestroyka” adı altındaki yeniden yapılanma siyaseti çerçevesinde 16 Mayıs 1991’de çözümlenmiş, geçmişte yaşananlar geride bırakılmış ve taraflar arasında imzalanan sınır anlaşma-sıyla iki ülke arasında güvene dayalı işbirliği gelişmeye başlamıştır.

Aralık 1991’de SSCB’nin dağılmasıyla Rusya ve Çin arasındaki sınırın Türkistan bölgesi tarafındaki kısmında üç yeni devletin uluslararası tanınmışlık kazanması, bölgedeki yapıyı değiştirmiş, dengeleri bozmuştur.

Özellikle, geçmişte hem Çin hem Rus imparatorluklarının genişleme sahasının kesişme noktasında bulunan Türkistan, zengin enerji kaynakları ve stratejik jeopolitik konumuyla her iki dev için de vazgeçilmez ve üçüncü bir güce bırakılamayacak kadar değerli olmuştur.
Terörle mücadele” argümanının ABD tarafından etkin kullanıldığının farkına va-ran Rusya, 2002 yılında Kolektif Güvenlik Anlaşması Örgütü (KGAÖ)’nü kurmuş ve akabinde yakın çevresindeki Türkistan bölgesiyle olan güvenlik ilişkilerini bu zemine oturtarak 2003 yılında Kırgızis-tan’da ve 2004 yılında da Tacikistan’da askeri üsler edinmiştir. Bunun yanı sıra ŞİÖ üye devletleri-nin Haziran 2002’de imzaladıkları deklarasyonda da “uluslararası terör, etnik ayrımcılık ve radikal dinci gruplarla” mücadele etme kararı alınmıştır. ŞİÖ, terörle mücadeleyi hedef olarak belirleyen ilk uluslararası örgüttür.

Rusya ve Çin’in öncülüğündeki ŞİÖ, uluslararası alanda yakından takip edilmeye başlanan ve Asya kıtası ve dünyada önemi gitgide artan bir örgüt haline gelmiştir. Nitekim Pakistan, Hindistan ve İran gibi devletler ŞİÖ’ye katılmak konusundaki isteklerini açık bir şekilde dile getir-mekteyken, Türkiye’nin de bu örgütle ilişkilerinde açılımlar sağlama girişimleri de söz konusu ol-muştur.
Çok kutuplu bir uluslararası yapının hayata geçirilebilmesi önümüzdeki dönemde yaşanacak çoğu sıkıntının başlamadan sonuçlanmasına imkan sağlayacaktır. Bu çerçevede Rus-ya-Çin önderliğinde faaliyet gösteren ŞİÖ şu an bu kavrama yönelik en ciddi oluşumlardan ve gele-cekteki alternatiflerdendir.
Bu birlikteliğin elinde ekonomi, uzay çalışmaları, askeri teknoloji, insan kaynakla-rı, enerji hatları, jeopolitik konum ve diğer birçok alandaki potansiyel güç, genişleme süreci yaşanır-sa daha muazzam bir güce dönüşebilir.
Hindistan’ın, Pakistan’ın ve İran’ın bu örgüte katılmadaki istekleri olumlşu değer-lendirilirse, ŞİÖ, ABD karşısındaki ikinci kutup olabilir.

Şangay İşbirliği Örgütü içinde yer alan Rusya ve Çin, dünyanın sınırlarının yeni-den çizilmesinde söz sahibi olan ve son sözü söyleyen Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin da-imi üyeleridirler.

1.5 NAFTA

NAFTA, İngilizce adı North America Free Trade Agreement ve Türkçesi Kuzey Amerika Serbest Ticaret Anlaşması olan, Kanada, ABD ve Meksika devletlerinin 1989′da kurdukları ticari ve ekonomik birliktir.
NAFTA’nın kuruluş çalışmaları, ABD ile Kanada arasındaki ticari engellerin kaldı-rılmasına yönelik görüşmeler GATT’ın (Gümrük Tarifeleri ve Ticaret Genel Anlaşması) imzalanma-sından sonra başlatılmıştır. Uzun süren görüşmelerden sonra oluşturulan ABD-Kanada Serbest Ticaret Anlaşması, 2 Ocak 1988 tarihinde imzalanmıştır.
Meksika’nın 1986 yılında GATT’a üye olmasından sonra ABD, bu ülkeyle eko-nomik ve ticari ilişkileri geliştirmek üzere bir anlaşma imzalamıştır. ABD’nin bir yandan Kanada, diğer yandan Meksika ile yaptığı anlaşmalar, sonuçta ABD-Kanada-Meksika arasında Kuzey Ame-rika kıtasını içine alacak şekilde bir Kuzey Amerika Serbest Ticaret Anlaşması (NAFTA) oluşturul-masını ön plana çıkarmış ve bu yönde hazırlanan anlaşma 12 Ağustos 1992 tarihinde imzalanmış-tır.
NAFTA bir serbest ticaret bölgesi anlaşmasıdır. Buna göre, söz konusu üç ülke kendi aralarındaki ticarette engelleri kaldırmayı ve üçüncü ülkelere karşı ticarette milli tarifelerini sürdürmeyi kabul etmektedirler.
NAFTA’nın zaman içinde Kuzey Amerika ile Güney Amerika kıtalarını kapsaya-cak şekilde genişlemesi söz konusudur.
NAFTA içinde yer alan ABD, dünya politikalarının tartışıldığı Birleşmiş Milletler Teşkilatının kurucusu ve dünyanın sınırlarının yeniden çizilmesinde söz sahibi olan ve son sözü söyleyen Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin daimi ve sonucu belirleyici üyesidir.

1.6 FRANKOFONİ DEVLETLERİ

Fransızca “La Francophonie” kelimesi, dilimizde Frankofoni veya Frankofon ola-rak ifade ediliyor. Anlamı kısaca “Fransızca konuşan” demek. Uluslararası dilde ise daha çok “Frankofoni Ülkeler” şeklinde bir kullanıma sahip.

Sözlük anlamı dışında, Resmi kullanımda büyük “F” ile yazılan “Frankofoni”, ku-rallarını benimseyip üye olmayı seçen 56 ülke ve hükümeti kapsayan uluslararası kurumu niteler. Frankofon ülkelerin çoğunluğu Afrika’da bulunuyor ve 18 ülke Fransızcayı resmi dil olarak kabul etmiş durumda. Ayrıca 57 ülkede Fransızca ya ikinci dil, ya da yaygın olarak kullanılmakta.

Kurumsal Frankofoni henüz yenidir. 1970 Mart ayında, Niamey’de Kültürel ve Teknik İşbirliği Ajansı’nın kurulması başlangıç aşamasını oluşturmuştur ve o zamandan sonra adı “Fransızca Konuşan Ülkeler Ajansı” olarak geçmektedir.
Frankofoni, bağımsızlıklarının ardından Güney ülkelerinin bizzat kendileri tara-fından istenmiş ve Fransa’nın doğrudan müdahelesi olmaksızın bir dil ve kültür birliği olarak anla-şılmıştır.
Frankofoni, Fransız’nın dünyadaki rolünü artırmak amacıyla yapılan bir takım fa-aliyetlerle şimdilik karıştırılmasa da, ileriye dönük olarak Fransa merkezli bir birlikteliğe dönüşmesi büyük bir olasılıktır.
Frankofoni Devletler içinde yer alan Fransa, dünyanın sınırlarının yeniden çizil-mesinde söz sahibi olan ve son sözü söyleyen Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin daimi üyesi-dir.

1.6 İNGİLİZ ORTAK REFAH ÜLKELER TOPLULUĞU

Ada devleti olan İngiltere, ilk deniz ve sömürge imparatorluğudur. Jeopolitik ko-numu, ekonomi, savunma ve güvenlik yönüyle deniz gücünü öne çıkarmış, kara gücünü ise sınırlı sayıda tutmaya mecbur bırakmıştır. Donanması, İspanya ve Fransa’nın istila girişimlerinden İngilte-re’yi kurtarmıştır. Birinci Dünya Savaşı’na kadar, deniz gücünü savunma aracı olarak görmeyen tek devlet olan İngiltere, bu kuvveti, savaşı besleyici bir varlık olarak organize etmiştir.
Barış ekonomisinin, yerini savaş ekonomisine bıraktığı dönemlerde, karaya ağır-lık vermiş devletlerin harekât stratejileri bozulmakta, ekonomileri de denizci devletlerin yönetimi altına girmektedir. Bunu dört asır önceden fark eden İngiltere, donanmasını genişleterek dünya denizlerinin tek hâkimi konumuna yükseldi ve Uzakdoğu’dan Cebelitarık’a uzanan deniz üsleriyle 20. yüzyıl başlarında kurduğu üzerinde güneş batmayan Deniz İmparatorluğunu 1960 yılına kadar sürdürdü. Bunu yaparken de hem ekonomik bir alan yarattı hem de kültürel bir etki alanı oluşturdu.
Sömürgelerini kültür yolu ile eğiterek, deniz ortamını, çıkarların ve güvenliğin paylaşıldığı bir devletler camiası haline getirmeyi başararak, İngiliz servet ve refah ortaklığı (British Commonwealth) politikasını oluşturdu. İngilizce dili ile başlatılan kültür emperyalizmi, zaman için-de, eski İngiliz sömürgelerini Ortak Refah Ülkeleri (Commonwealth Countries) olarak adlandırılan büyük bir ekonomik ve politik birliğe dönüştü
53 ülkenin oluşturduğu bu birlik, aynı zamanda dünya nüfusunun yüzde otuzunu oluşturan büyük bir pazardır. İngiltere, bugün, bu birlik sayesinde dünya ticaretinin beşte birini kont-rol edebilmekte, Birleşmiş Milletler Genel Kurulunda da 53 oyu cebinde taşımaktadır.

İngiliz Ortak Refah Ülkeler Topluluğu içinde yer alan İngiltere, dünyanın sınırları-nın yeniden çizilmesinde söz sahibi olan ve son sözü söyleyen Birleşmiş Milletler Güvenlik Konse-yi’nin daimi üyesidir.

1.7 İSLAM KONFERANSI ÖRGÜTÜ (İKÖ)

Arapça adı منظمة المؤتمر الإسلامي ve İngilizce adı “Organization of the Islamic Conference” olan İslam Konferansı Örgütü (İKÖ), Church of God adlı tarikata bağlı Dennis Michael Rohan adında Avustralyalı bir yahudinin 21 Ağustos 1969 tarihinde Mescid-i Aksa’yı kundaklamayı denemesinden sonra Eylül 1969 tarihinde Fas’ın başkenti Rabat’ta toplanan İslam ülkeleri başkan-ları tarafından kurulmuştur.
Bu gün İslam Konferansı Örgütü, 57 üye ülkesi ile Avrupa Konseyi veya Birleşmiş Milletler gibi uluslararası hukuk tüzel kişiliğini haiz bir uluslararası teşkilattır. BM’de daimi olarak temsil de edilir. İslam Kalkınma Bankası, İKÖ’nün bir alt kuruluşudur.

İKÖ içinde BM Güvenlik Konseyi daimi üyesi olan herhangi bir devlet yoktur.

2. TÜRK BİRLİĞİ

Bugün, dünya üzerinde çeşitli ilişkilerden yararlanılarak kurulmuş onlarca birlik bulunmaktadır. Birliklerin ekonomik ve askeri güçleri büyüdükçe, dünya üzerinde gelişen olaylar konusunda söz sahibi olmaları da, güçlerinin büyüklüğüne paralel olarak artmaktadır.

1.ci bölümde bazılarını tanıtmış olduğum birlikler, özellikle güçlü devletlerin ön-derliğinde, ülkeler arasında ortak yönler bulunarak kurulmuş, dün ya siyasetinde söz sahibi olmayı amaçlayan güç birlikleridir.
Dil, din, soy veya ülkü ortaklıkları bulunan devletler, tek kutuplu hale dönüşmüş 21.ci yüzyılda, bir şekilde birleşerek belli alanlarda daha güçlü olmak için girişimlerde bulunuyorlar.
Dilleri, soyları, kültürleri ve mezhepleri birbirinden farklı olan 50 devletçikten oluşmuş ABD ve aynı şekilde Avrupa kıtası üzerinde yaşamaktan başka ortak özellikleri olmayan Almanya, Fransa, Belçika, Hollanda, İtalya ve Lüksemburg gibi devletlerin ilk adımını attığı günü-müz “Avrupa Birliği”, bugün dünya siyasetine yön verebilecek kadar etkili birlikler konumundadırlar.
Aynı şekilde Şangay İşbirliği Örgütü, bu gün Asya’da ekonomik ve politik bir güç olmak yolunda sağlam adımlar atmaktadır.
Bugün ne yazık ki birçoğu ekonomik sıkıntılar ve iç çatışmalar yaşayan 53 Afrika ülkesi, Afrika Ekonomik Topluluğu ve Afrika Birliği Örgütü’nün birleşmesi ile 9 Temmuz 2002 tari-hinde merkezi Etiyopya’nın Addis Ababa kentinde bulunan Afrika Birliği’ni (African Union) kurmuş-lardır.

Bu Birliklerin içine 1992 yılında atılan adımlarla kurulması düşünülen “Türk Birli-ği” de hayat bulma yoluna girdi.

TÜRKSOY Tam adıyla, Türk Kültür ve Sanatları Ortak Yönetimi. 1993 yılında, Almatı’da kuruldu.
Türk Dili Konuşan Ülkeler, Azerbaycan, Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan, Türkiye ve Türkmenistan Kültür Bakanları 1992 yılında İstanbul ve Bakü’de toplanarak, kültürel iş birliği yapmayı kararlaştırmış ve 12 Temmuz 1993 tarihinde Almatı’da yaptıkları toplantıda: “TÜRKSOY Kuruluşu ve Faaliyet İlkeleri Hakkında Anlaşma’yı imzalamak suretiyle Türk Kültür ve Sanatları Ortak Yönetimi’ni (TÜRKSOY) kurmuşlardır. Kuruluşa, Rusya Federasyonu’ndan Başkur-distan, Hakasya, Tataristan, Tuva, Saha, Altay, Moldova’dan Gagauz Yeri Cumhuriyetleri ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti gözlemci üye olarak katılmışlardır.

Türk İşbirliği ve Kalkınma İdaresi Başkanlığı ya da kısaca TİKA Türkiye Cumhu-riyeti Başbakanlığı’na bağlı olan kurum Türkiye’nin dış yardımlarını organize eder. Ayrıca yurt dı-şında Türkçe öğretimini destekler. TİKA Türkoloji Projesi buna örnektir.

Türk devlet ve toplulukları arasındaki dostluk, kardeşlik ve işbirliğinin geliştirilme-si amacıyla, 1993′den beri düzenlenen Türk Devlet ve Toplulukları Dostluk, Kardeşlik ve İşbirliği Kurultayı[9], kısaca Türk Kurultayı, Türk İşbirliği ve Kalkınma İdaresi Başkanlığı (TİKA) ile Türk Dev-let ve Toplulukları Dostluk, Kardeşlik ve İşbirliği Vakfının (TÜDEV) işbirliğinde düzenlenen bir fo-rumdur.

2.1 TÜDEV’İN AMACI

Bürokrattan akademisyenlere, sivil toplum ve düşünce kuruluşlarından, ticaret ve sanayi odalarına ve medya temsilcilerine kadar çeşitli sektörlerdeki kişilerin bir araya getirilerek Türk Dünyası hakkında görüş alışverişi yapmaktır.
Bu alanda,
• Türk devlet ve topluluklarının modern anlamda ekonomik gelişmelerini ve re-fahlarını sağlamak,
• Uluslararası platformlarda dayanışmalarını güçlendirmek,
• Kültürel bağlarını derinleştirmek,
• Somut işbirliği alanlarını kamu kesimini de içine katarak gerçekleştirme yolun-da atılacak adımları belirlemek,
• Halen yürütülen müşterek çalışmaları ve projeleri daha etkin hale getirmek,
• Kısa ve orta vadede uygulanabilir yeni işbirliği alanlarını ortaya çıkarmak.

2.1.2 KATILIMCI ÜLKELER
Azerbaycan, Kazakistan, Kırgızistan, Moğolistan, Özbekistan, Tacikistan, Türki-ye, Türkmenistan, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, Tataristan, Başkırdistan, Çuvaşistan, Kırım Özerk Cumhuriyeti, Saha Yakutistan, Altay, Dağıstan, Gagauzya, Hakasya, Balkarya, Karaçay, Tuva, Doğu Türkistan, Taymir, Buryatya.

2.2 TÜRK DİLİ KONUŞAN ÜLKELER ZİRVESİ

Türk Dili Konuşan Ülkeler Zirvesi ya da “Türkçe Konuşan Ülkeler Cumhurbaş-kanları Zirvesi”, Türk dili konuşan altı Türk ülkesinin devlet başkanlarının ve üst düzey yetkililerinin katıldığı bir zirvedir. “Bir diğerinin egemen eşitliğine karşılıklı saygı temeline dayanan” bu zirve, or-tak tarih ve kültürel yapıya sahip ülke cumhurbaşkanlarını bir araya getirmektedir.

2.2.1 ZİRVE KONULARI

Türk Devletleri arasındaki bağları derinleştirmek ve karşılıklı işbirliğini artırmak; kültürel ve ekonomik ilişkileri arttırmak; ortak tarihi mirası ortaya çıkarmaktır. Ekonomik olarak ön-celikli hedef alınan iki alan ise enerji ve ulaşımdır.
Buna göre;
• Türk halkları arasındaki yakın ilişkileri geliştirmek,
• Türk cumhuriyetleri arasındaki dostane ve yapıcı ilişkileri güçlendirmek,
• Türk dili konuşan ülkelerin uluslararası barış ve istikrara hizmet eden olumlu katkılarını artırmak,
• Ülkelerin oluşturduğu coğrafyayı bir işbirliği, gönenç, istikrar ve barış bölgesine dönüştürmek
• Avrasya gerçeğinin daha da güçlü bir biçimde algılanmasını sağlamak,
• Bağımsızlıklarının on beşinci yıldönümünü kutlamakta olan Türk dili konuşan ülkelerin siyasal arenada ortak hareket etmesine katkıda bulunmak,
• Devletlerin ortak hareket ederek uluslararası platformlarda ve dünya jeopoliti-ğinde etkinliğini arttırmak zirvenin temel konularıdır.

2.2.2 ZİRVENİN HEDEFLERİ
• Daimi bir sekretarya oluşturmak
• Türk dünyası ortak alfabesi geliştirmek
• Türk lehçelerinin karşılaştırmalı sözlüğünü hazırlamak
• Ortak türk tarihi kitabı oluşturmak ve ortak tarih müfredatı oluşturmak
• Ortak Türk tarihi Enstitüsü kurmak
• Türk dünyasını birbirine bağlayacak enerji politikaları oluşturmak
• İstanbul-Almatı tren ve genel ulaşım ağına Bişkek’in dahil edilmesi ve Bakü-Tiflis – Ahıskalı – Kars demiryolu inşasına desteğin artırılması
• İpek Yolu’nun gerçek anlamda yeniden canlandırılması
• Ülkeler arasındaki çeşitli alanlarda çok taraflı ve ikili işbirliğinin geliştirilmesi
• Ulaşım ve haberleşme projelerinin, ticari ve ekonomik ilişkilerin geliştirilmesi
• Ortak kültür mirası eserlerinin korunması, onarılması ve tanıtılması ile ilgili or-tak kurum oluşturmak
• Eğitim bakanlıkları ve üniversiteler arasındaki işbirliğin teşviki.
• Karşılıklı burslu öğrenci değişimini geliştirmek
• Lise ve Üniversitelerarası Öğrenci değişim ve dolaşım sistemi kurmak
• Parlamentolar arası Asamble ve Parlamentolar arası ilişkiler Enstitüsü kurmak
• Ülkeler arasındaki muhtelif bölgesel ve uluslararası sorunlar hakkında fikir alış-verişinde bulunmak ve orta yol aramak.

2.3 DİĞER TÜRK BİRLİKLERİ

TÜRK DÜNYASI BELEDİYELER BİRLİĞİ (TDBB)

TÜRKÇE KONUŞAN ÜLKELER PARLAMENTOLAR ARASI BİRLİĞİ (TÜRK -PAR)
Türk dili konuşan ülkelerin parlamentoları arasında kurulan birlik.

EKONOMİK İŞBİRLİĞİ TEŞKİLATI (EİT, ECO)

3. TÜRK DEVLETLERİ BİRLİĞİ

Türk Devletleri Birliği (TDB), bugün Bağımsız olan Türkiye, Azerbaycan, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, Türkmenistan, Özbekistan, Kazakistan ve Kırgızistan Cumhuriyetleri Dev-letlerinin gönüllü olarak bir araya gelerek, adım adım ekinsel (kültürel), toplumsal, tarihsel ve siya-sal olarak yakınlaştıracak ve yeniden bütünselleştirecek bir tasarıdır. [10]

Türk Devletleri Birliği (TDB), bugün Bağımsız olan Türk Devletleri’nin mevcut olan ikili ilişkilerini, çoklu ilişkilere dönüştürmesi, bu ilişkileri her alanda ciddi bir şekilde ilerletmesi ve de bu ilişkileri kurumsallaştırmasıdır. Böyle bir kurumsallaştırma Türk Devletlerinin yakınlaşma-sını ve ortaklaşa bir şekilde “muasır medeniyet seviyesine” ulaşıp o seviyeyi aşmak yolunda ilerle-melerini sağlayacaktır.
Dünya üzerindeki uluslararası işbirliği örgütleri, devletlerin genel olarak çıkar bir-liktelikleri sonucu oluşmuştur. Türk Devletleri Birliği’ne de, Türk Devletleri’nin ciddi çıkar ortaklıkları bulunması, böyle bir birliğin tüm Türk Devletlerine önemli fırsatlar sunacağı için ihtiyaç duyulmakta-dır.

Özellikle 21.ci yüzyıl dünyamızda, uluslararası hukukun uygulanmasının, eylemi gerçekleştiren devletin askeri ve ekonomik gücü ile doğru orantılı olması nedeni ile Türk Devletleri Birliğini kurmak kaçınılmaz bir gerçek olmuştur.
Bir taraftan ABD ve AB’nin, diğer taraftan Şangay Beşlisinin el attığı Türk Devlet-lerinin, birlik olmamaları durumunda, belli bir dönem sürecek olan dirençlerinden sonra kendilerin-den daha güçlü birliklerin ekonomik ve askeri baskısı altına girecekleri kesindir.
Bölgede yabancı devletlerin güç oluşturmaları yerine, Türk Devletlerinin Birlik olup kendi iç pazarlarını, ekonomilerini, refahlarını ve askeri güçlerini oluşturmaları çok daha ger-çekçi bir yaklaşım olacaktır.

3.1. ORTAK ÇIKARLAR

Ekonomik ilişkiler ülkeler arasında karşılıklı bağımlılığı arttırmakta ve bütünleş-meyi (entegrasyonu) kolaylaştırmaktadır.

Petrol ve doğalgaz nakli Türk Cumhuriyetleri için birinci dereceden öneme sahip-tir. Türkiye bu konuda Akdeniz’e açılma olanakları sunmaktadır. Türkiye’nin de petrol ve doğalgaz naklinden elde edeceği taşıma ücretinin yanı sıra Orta Doğu petrollerine bağımlılıktan kurtulma ve daha ucuz enerji elde etme ve gibi birçok menfaatleri bulunmaktadır. Türk Devletleri Birliği enerji nakli ile stratejik güç kazanacaktır. Bakü-Tiflis-Ceyhan Boru Hattı ve Nabucco bu konuda güzel birer örnektirler.
Birlik üyesi ülkelerin karşılıklı ticaret mallarının birbirlerini tamamlayan nitelikte olması ekonomik bütünleşmeyi kolaylaştıran bir etken olacaktır. Eğitim, yüksek öğrenim, ortak alfa-be, yerel sanayi, toprak altı zenginlikleri ve bu zenginliklere katma değer katacak sanayi, üye ülke-lerde mevcut olup, dışa bağımlılığı azaltacaktır.

Türk Ortak Pazarının kurulabilmesi durumunda yaklaşık 230 milyon insana hitap eden büyük bir iç pazar oluşacak ve ortak ekonominin bir bütün içinde gelişmesine zemin hazırla-yacaktır.
Türk Birliği kurulabildiği takdirde ekonomik, kültürel, sportif, ticari, bankacılık, si-gorta, ortak dil, eğitim, yüksek öğrenim, biilim ve sosyal ilişkiler daha da gelişecek ve üye ülkelere menfaat sağlayacaktır. Askeri açıdan da birlik üyesi olmak üyelerin güçlenmesini sağlayacaktır.

3.2. YAPILAN ÇALIŞMALAR [11]
• En son 11. Türk Devletleri Kurultayı Kasım 2007′de yapılmıştır.
• Karşılıklı öğrenci değişimi yoğun olarak devam etmektedir.
• Devletin desteklediği TÜDEV ve TİKA dernekleri kurulmuştur.
• Birçok özel dernek kurulmuştur.
• Ortak üniversiteler kurulmuştur.
• Çağdaş Türk Lehçeleri arasında alfabe birliği büyük oranda sağlanmıştır.
• Çağdaş Türk Lehçeleri sözlüğü tamamlanmıştır.
• Türk Dil Kurumu tarafından lehçeler arasında robot çeviri sistemi yapılmaktadır.
• Türk tarihi’nin Orta Asya’da daha etkin ve doğru şekilde öğretilmesi çalışmaları yapılmıştır.
• Moğolistan’daki anıtlar için ülkeler arası işbirliği kararı alınmıştır.
• Askeri İşbirliğine gidilmiştir.

4. TÜRK BİRLİĞİ İÇİNDE SİYASAL İŞBİRLİĞİNİN ÖNEMİ

Özellikle 20.y.y.’la birlikte dünya coğrafyasında oluşan stratejik açılımlar ve yatı-rımlar, günümüzde şekillenerek “yeni dünya düzeni haritası” olarak karşımıza çıkmıştır. Söz konusu bu harita, 20. y.y. da yaşanan kötü ve sonuçsuz sıcak-soğuk savaşların ardından artık iki-üç alter-natif olarak olgunlaşarak gündeme gelmiştir.

Düne kadar asırlarca birbiri ile savaşmış Avrupa devletlerinin yeni strateji gereği oluşturdukları AB, kuruluş amacı olan ekonomik güç olmaya ilaveten günümüzde, dünya siyasetin-de ağırlığı olan bir birlik konumuna yükselmiştir.

Dünya coğrafyası üzerinde yapılan egemenlik hesaplarının aslında devletlerin derin ve uzun vadedeki liderlik yahut hakimiyet hedeflerini ortaya çıkarmıştır. Geliştirilmek istenen politikalar ilk bakışta yerel, belki de bölgesel etki yaratacak nitelikte gibi görünse de; aslında tama-mıyla gerek siyasi gerekse fiziki ve en önemlisi ekonomik olarak dünyanın tamamını etkileyecek düzeyde planlanmıştır.

21.ci yüzyıl stratejik ortaklık çağı olarak başlamış ve güçsüz devletlerin güçlü devletlerce uygulanmak istenen planın ve gücün yanında biran önce yer alması zorunluluğunu ge-tirmiştir. Bölgemizde ABD’siz olarak etkin bir durum yaratmak veya kısmen dahi olsa yaratılabile-cek bir durumda başarılı olmak olası değildir.

Türkiye’nin bölge üzerindeki tarihsel, kültürel ve siyasi etkisini en etkin biçimde kullanarak bölgede hakkaniyet ölçüleri içinde bir yapıyı oluşturması zamanı gelmiştir. Türkiye’nin kültürel etkisi ve aynı soy bağına sahip olan halklarla olan diyalogu, oluşturulacak siyasi yapı için çok önemli birleştirici bir etken olacaktır.
İsrail-Filistin görüşmelerinin zaman zaman Ankara’da yapılıyor olması Türki-ye’nin Orta Doğu’da durmadan kanayan yaraların sarılması yönündeki yapıcı etkisini iyice ortaya koymaktadır.
Buna karşın, bölgede en etkin aktörlerden olan ABD’nin Orta Doğu ve Asya poli-tikası, bölgeyi bütünüyle etkileyecek her türlü yapı ve oluşumu her ne pahasına olursa olsun engel-lemeyi ve bölgeyi, uzaktan kendi güdümünde politika güden ülkeler aracılığı ile kontrol altında tut-mayı prensip edinmiştir. Bu prensibin yan ürünü de, bölgede oluşabilecek olası ittifakların önü kes-mek şeklinde ortaya çıkmıştır.

Türk Devletlerini kapsayacak şekilde oluşturulmaya çalışılacak bir siyasi yapı-laşma çok kuvvetli ve çok etkili engellemelere ve baskılarla karşı karşıya kalacaktır. Dünyadaki önemli finans merkezleri, dünya enerji politikası ve uluslararası boyutta etkin olan her sermaye gru-bu, bu engelleme seferberliği içinde üstlerine düşen görevi eksiksiz yapmak için gayret içine gire-ceklerdir. Aksi takdirde bölgedeki enerji kaynakları, yer altı madenleri ve bölgeye akacak para elle-rinden uçup gidecektir.

Türk Devletleri Birliği, ileriye dönük, ekonomik ve siyasi işbirliğini içeren bir stra-teji ile yola çıkmalıdır. Daha sonra da belirlenmiş bu strateji, dünya gerçeklerine dayalı olarak eko-nomik, politik ve sosyal olgular çerçevesinde bir sağlam temele oturtulmalıdır.

Güçlü bir Siyasi İş Birliğinin üç teorik koşulu vardır:
1) Karasal ve nüfussal Genişlik
2) Hareket serbestîsi
3) İçinde birlik ve beraberlik.

Türk devletleri geniş bir sahaya ve bu saha içinde de zengin yer altı kaynakları ile çalışkan bir nüfusa sahiptir.
Tarih boyunca kurulan birliklere ve günümüzde dünya gündemini yoğun şekilde meşgul eden Avrupa Birliğine baktığımızda da, çeşitli aşamalardan ve zaman içerisinde yoğrularak belli noktalara gelindiği görünmektedir. Türk Devletleri Birliğinde bu sürecin çok daha çabuk ve az hasarla geçileceğini söylemek olasıdır. Ekonomik birlik, var olan ticaret ve sanayi ilişkilerini gelişti-rerek ve içine yeni siyasi oluşumlar ile boyutlar katılarak sağlanabilir.

Türkiye, Afganistan, Kazakistan[12], Kırgızistan, Özbekistan, Türkmenistan, Taci-kistan, Pakistan ve Azerbaycan’ın oluşturduğu Ekonomik İşbirliği Örgütüdür (EİÖ), oluşumu itibarı ile uyumlu ve gelecek vaat eden bir kuruluştur.
Bu kuruluşun üzerine, günümüz gereksinimlerine göre yeni ekonomik ve siyasi hedefler olgunlaştırılıp, “Türk Devletleri Birliği” adı altında giydirilirse, yeni, dış güçlerle ekonomik, siyasi ve askeri yönden baş edebilecek güçlü bir yapının hayata geçirilmesi olasıdır. Esas sorun, Orta Asya Türk devletlerinin bu yeni ekonomik ve siyasi oluşuma yaklaşımı olacaktır.
Türkmenistan[13] son yıllarda aktif tarafsızlık politikası uygulayarak bölgenin ta-rafsız devleti olmak yönünde bir yaklaşım sergilemektedir. Bir başka Türk devleti olan Özbekistan[14] ise uluslararası politikasını Türkiye ile sorunu olan devletlerle birliktelik içinde yürütmektedir.
Birliğin temelini ekonomik birliktelik oluştururken, oluşturulacak enerji politikası ve bunun uygulaması, Birliğin dünya siyasetinde bir anda yerini almasını sağlayacak, siyasi birlik için de temel oluşturmuş olacaktır. Askeri ve teknolojik alanda ortak yatırımlar ve savunma strateji-leri geliştirilip bölgesel savunmaya yönelik sistemler oluşturmak, sermaye ve hizmetin serbest do-laşmasını sağlamak, Birlik içindeki bütünleşmeyi hızlandıracaktır.

Siyaset tarihi göstermektedir ki, dünya barışının sağlanması için, her şeyden ön-ce, dünya siyasetinin ana hatlarının şekillendiği, zamanında “Osmanlı toprakları” olarak anılan böl-gelerin istikrar ve huzur içinde olması gerekmektedir. İçinde Filistin’in, İsrail’in, Kıbrıs’ın, Kafkas-ya’nın bulunduğu bu bölgenin istikrarı, dünya barışının temel taşını oluşturmaktadır.

Türkiye, geliştireceği stratejilerle hem Ortadoğu’da hem de Orta Asya’da, kalıcı barışı temin edebilecek ve temelini atacağı “Türk Devletleri Birliği”nde oluşacak ekonomik gücü, en adil bir şekilde idare edebilecek tarihi birikime sahiptir.

SON NOT
[1] http://en.wikipedia.org/wiki/United_States
[2] http://en.wikipedia.org/wiki/European_Union
[3] http://www.nato.int/
[4] http://www.globalsecurity.org/military/world/int/sco.htm
[5] http://www.nafta-sec-alena.org/DefaultSite/index.html
[6] http://www.frankofoni.hacettepe.edu.tr/
[7] http://www.thecommonwealth.org/Internal/142227/members/
[8] http:// www.oic-oci.org/
[9] http://www.TurkDevletleriBirligi.gen.tr ve/veya http://www.tdb.gen.tr
[10] http://www.turkdunyabirligi.com/index.php?topic=47.0;wap2 (Türk Kurultayı)
[11] http://www.msxlabs.org/forum/satirlarla-turkiye/148855-turk-birligi.html
[12] http://www.un.org/esa/population/publications/WPP2004/wpp2004.htm (Kazakistan)
[13] https://www.cia.gov/cia/publications/factbook/geos/tx.html (Türkmenistan)
[14] https://www.cia.gov/cia/publications/factbook/geos/uz.html (Özbekistan)

INTERNET KAYNAKLARI
http://www.turkcu.net/turkbirligi.html (Türk Birliği)
http://www.yalova77.com/077/kose/?yazar=50&yazi=603 (Türk Birliği ama nasıl)
http://www.bilgicik.com/yazi/turk-birligi-kurulmalidir/ (Türk Birliği Kurulmalıdır)
http://www.hunturk.net/s-160-turk-birligi.html (Türkçülük)
http://www.frmpaylas.com/turk-birligi-hayal-degildir-t180211.html?s=96bc3c340e078108d27c6400256944e1& (Türk Birliği Hayal Değildir)

http://www.haberx.com/n/1085266/turk-birligi-kuruluyor.htm

http://www.turkbirligi.net/Yazilar.asp?goster=dos&id=18

http://forum.arbuz.com/archive/index.php/t-37163.html (Forum)

http://www.turkbirligi.com/forum/forum_posts.asp?TID=712

http://www.ideapolitika.com,

http://www.diplomatikgözlem.com

http://www.turkdunyası.org.tr

Prof. Dr. Ata ATUN
Temsil Ettiği Kuruluşun Adı : SAMTAY VAKFI
Konu: Türk Birliği İçinde Siyasal İşbirliğinin Önemi
Tarih : 4 Ağustos 2008
Düzenleyen : YAFEM, Yalova Folklor Eğitim Merkezi Gençlik Ve Spor Kulübü Derneği
Yer : Yalova, İstanbul

Akdeniz Lions Derneğinin sayın üyeleri

Kıbrıs Türk halkının kaderinde bir dönüm noktası olan 20 Temmuz’un anlam ve önemini hepimiz çok iyi biliyoruz.
1960 Kıbrıs Cumhuriyeti’nin anayasal düzenini tümüyle ortadan kaldırıp, Kıbrıslı Türkleri adadan silmeyi amaçlayan, Yunan Cuntasının düzenlediği darbe, bundan tam 34 yıl önce, 15 Temmuz’da gerçekleşmişti. Ve hemen bunun akabinde, Kıbrıs’ta bozulan anayasal düzeni tesis etmek, hem Kıbrıslı Türklere, hem de Kıbrıslı Rumlara barış, özgürlük ve can güvenliği içinde bir yaşam sağlamak amacıyla Türk Silahlı Kuvvetleri duruma müdahale etmişti.
20 Temmuz 1974’de gerçekleştirilen ve o zamandan beri “Barış ve Özgürlük Bayramı” olarak kutlanan 20 Temmuz, bildiğiniz gibi, Türkiye Cumhuriyeti’nin de taraf olduğu Garanti Antlaşması’na dayanıyordu. Türkiye’nin adaya asker çıkarması, uluslararası hukuk tarafından kendisine verilen bir görevdi ve zamanında dünya kamuoyu tarafından da destekleniyordu.
Aradan geçen zaman içerisinde, Kıbrıs Rum liderliği, sanki 20 Temmuz 1974, ortada hiçbir sebep yokken yaşanmışçasına ve Kıbrıs Sorunu da 20 Temmuz sabahı başlamışçasına bir propagandaya yöneldi. Dış dünyayı etkilemek için yapılan bu propagandayı o kadar çok tekrarladılar ki, artık kendileri de, 1958’de, 1963’de, 1964 ve 1967’lerde, Kıbrıslı Türklere, EOKA’nın ve bizzat Kıbrıslı Rum militer güçlerinin neler yaptığını unuttular.
Kıbrıs Türk köylerindeki katliamları, Kıbrıslı Türk kayıpları, yakılıp yıkılan köy ve mahalleleri, terk etmek zorunda bırakıldığımız ata yadigarı toprakları, o çileli göçmenlik hayatını, ikinci sınıf bir toplum muamelesi gören Kıbrıs Türkünü, adanın sosyal, ekonomik, kültürel haritasından silmek için uygulanan şiddeti…
Bunların hepsini unuttular.

Rumlar “Türk askeri adaya çıkmadan önce kardeş kardeş yaşadığımız o eski güzel günlerimiz” söylemiyle konuşmakta ve böylece bizi değil, ama kendi kendilerini kandırdıkları bir yanılsama yaratmaktadırlar. Ancak, bizim taraftaki eski yönetimlerin de yapmış olduğu bazı hatalar nedeniyle, Rum tarafının tekrarlayıp durduğu bu propaganda söyleminin Avrupa ve dünya kamuoyunu da yıllarca etkilediğini teslim etmeliyiz… Ta ki, Kıbrıs Türk halkı, 24 Nisan referandumuyla, yeni bir dönemi başlatana kadar… Evet, referandum, AB süreci ve halkımızın gerçekleştirdiği toplu iktidar değişimine kadar Rum tarafı, tüm Kıbrıs adına konuşup dünyada kabul görmeye devam etti.

Çok iyi hatırlar ve biliriz ki, 1970 – 1974 arası Kıbrıs Rum kesiminde yaşanan ve tüm adayı sarsan siyasi kaosun temelinde Kıbrıs Rum devlet kurumlarının karşı karşıya gelmesi ve çatışması yatar. Bundan, herkes gibi bizim de ders çıkarmamız gerekir.

20 TEMMUZ 1974 MUTLU BARIŞ HAREKATI
Kıbrıs’ın, stratejik önemini sadece geçmişin şartları içinde değil geleceğin hızla değişen şartları içinde gören büyük asker, en büyük komutan ve devlet adamı Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK, Antalya bölgesinde yapılan bir askeri tatbikatta subaylara; “Türkiye’nin yeniden işgal edildiğini ve Türk kuvvetlerinin sadece bu bölgede mukavemet ettiğini farz edelim. İkmal yollarımız ve imkanlarımız nelerdir?” sorusunu yöneltmiştir. Subayların görüş ve düşüncelerini dinleyen ATATÜRK, haritada Kıbrıs adasını işaret ederek: “Efendiler, Kıbrıs düşman elinde bulunduğu sürece, bölgenin ikmal yolları tıkanmıştır. Kıbrıs’a dikkat ediniz. Bu ada bizim için mühimdir” demek suretiyle Kıbrıs’ın Türkiye için taşıdığı stratejik önemini ortaya koymuştur.

Kıbrıs jeopolitik önemi nedeni ile, tarih boyunca çeşitli kavimlerin istilasına uğramıştır. Kıbrıs, M.Ö. 1450 yılından itibaren; Mısırlılar, Hititler, Fenikeliler, Asurlular, Persler, Büyük İskender (Ptoleme Egemenliği), Romalılar, Bizanslılar, Araplar, Haçlılar (Aslan Yürekli Richard), Venedikliler ve Osmanlılar idaresinde kalmıştır. 300 yıl Osmanlı hakimiyetinde kalan Kıbrıs; 1877-78 Osmanlı-Rus Harbi’nde Osmanlıları destekleme karşılığında 1878’de İngiltere’ye geçici olarak bırakılmıştır. İngiltere, I. Dünya Savaşı’nın başında, Kıbrıs’ı bir oldu-bittiye getirerek ilhak ettiğini açıklamıştır.
Kıbrıs İngiltere’nin idaresi altında iken, Kıbrıs kilisesi, adayı Yunanistan’a bağlamayı amaçlayan Enosis (birleşme) çabasını yoğunlaştırdı. . Enosis hayali Kıbrıs sorununun temelini teşkil eder. Enosis’i gerçekleştirmek için 1955’te EOKA adında bir terör örgütü kuruldu. Bu örgüt İngilizlere ve Türklere karşı silahlı şiddet hareketlerine başladı. Buna karşılık Türk tarafında TMT(Türk Mukavemet Teşkilatı) kurularak EOKA ile mücadeleye başlandı.

Kıbrıs, Londra ve Zürih Garanti ve İttifak Antlaşmalarıyla 1960 yılında bağımsız bir devlet olarak ortaya çıktı. Bu antlaşmaya göre; hükümetin ve icra unsurların %70’i Rum, %30’u Türklerden teşkil edilecek, Bakanlar Kurulu 7 Rum, 3 Türk’ten oluşacaktı. Bir papaz olan Makarios (asıl adı: Mihail Hristodolu Muskos) Cumhurbaşkanı, Dr. Fazıl Küçük de Cumhurbaşkanı Yardımcısı oldu. Garanti Antlaşmaları ile, Türkiye, Yunanistan ve İngiltere garantör devlet oldular. İngiltere, iki askeri üs (Ağrotur-Dikelya) elde etti.

Adada Türkiye 650, Yunanistan ise 950 kişilik kuvvet bulundurabilecekti. Garanti antlaşmasına göre, Makarios Türklere verilen hakları çok görerek Türkleri tamamen yok etmeye kalktı.
Yunanistan adaya gizlice çok sayıda asker çıkardı. Kıbrıslı Türkleri ortadan kaldırmak ve Enosis’i gerçekleştirmek için hazırlanan, “Akritas Planı”nını uygulamaya koymak üzere EOKA çeteleri ve Yunan askerleri 25 Aralık 1963’de saldırıya geçerek çocuk, kadın, yaşlılarda dahil olmak üzere binlerce Türk’ü vahşice katlettiler. Rumların Erenköy’e de saldırmaları üzerine, Türk jetleri Kıbrıs üzerinde uyarı uçuşu yaptılar. Panikleyen Rumlar saldırılarına son vermek zorunda kaldılar. Türkleri katletmek için Kanlı Noel olarak tarihe geçen bu vahşet karşısında Batılı devletler her zamanki gibi seyirci kaldılar. Rum-Yunan ikilisi bu saldırılarıyla; Türklerin eşit siyasi haklarına ve ortaklığına dayalı olarak kurulan “Kıbrıs Cumhuriyeti”ni yıkmışlar, Bu cumhuriyetin temelini teşkil eden Zürih ve Londra antlaşmalarını tek taraflı olarak fesh etmişler ve Türkleri Kıbrıs’ın yönetiminden dışlamışlardır.

Anadolu’yu işgal eden Yunan Ordusu’nda da görev alan Grivas adındaki eli kanlı bir EOKA’cı ile Yunanlı subayların idaresindeki Rumlar 1967 yılında bu sefer Geçitkale-Boğaziçi’ne saldırdılar. Türkiye müdahale için hazırlandı. Türkiye’nin müdahalesinden çekinen Yunanistan askerlerini ve katil ruhlu Grivas’ı adadan geri çekmek zorunda kaldı.

Mart 1963 tarihinden itibaren Ada’da göreve başlayan Birleşmiş Milletler Barış Gücü, Türkleri Rumlara karşı koruyamamış ve katledilmelerine de seyirci kalmıştır. Kıbrıs’ta görev ve sorumluluklarını yerine getiremeyen, barışın sağlanmasında etkinlik gösteremeyen BM. Barış Gücü, Rumların etkisine girerek kendisine duyulan güveni tamamen yitirmiştir.

1967 yılında, Yunanistan’da ihtilal olmuş, bir cunta hükümeti kurulmuştu. Makarios’un cumhurbaşkanı seçildikten sonra, Sovyetler Birliği ile siyasi ve askeri işbirliğine yönelmesinin, izlediği siyaset ile de Dünya Bağlantısızlar hareketinin bir önderi durumuna gelmesinin, adanın bir an önce kendisine bağlanıp Enosis hayalinin gerçekleşmesini isteyen cuntacı hükümetin hoşuna gitmiyordu. Makarios, aldığı dış yardımlarla ekonomik olarak, Bağlantısızlar yanında yer almakla da siyasi açıdan kendini yeterli görüp, şimdilik, Kıbrıs’ın sadece Rumlar tarafından temsil edilen bağımsız bir Kıbrıs Cumhuriyeti olmasını istiyordu. Bağlantısız Devletlerin de desteğini almıştı. Enosis, Makarios için uzun vadede düşünülecek bir konu idi. Türkler ekonomik yönden tamamen çöküp, Kıbrıs’ı terk ederlerse, Türkiye’nin müdahale nedeni kalmayacağından Enosis kendiliğinden gerçekleşecekti. Acele edip Türkiye’nin tepkisini çekmeye gerek yoktu. Bu durum, Enosis’i bir an önce hayata geçirmek isteyen Yunan hükümetinin hoşuna gitmiyordu. Yunan hükümetine göre; Ada’daki Türk halkına karşı siyasi ve askeri üstünlük sağlandığı halde Enosis’in bir türlü hayata geçirilememesinden Makarios sorumluydu. Bu nedenlerle Makarios ile Yunan hükümetinin arası açılmıştı. Sonuçta, 15 Temmuz 1974’de, Yunan hükümeti tarafından desteklenen, Yunanlı subayların yönetimindeki Rum Milli Muhafız Ordusu(RMM) ile EOKA Kıbrıs’ta darbe yaptı. Makarios adadan kaçtı. Eli kanlı başka bir katil olan Sampson’u cumhurbaşkanı yaptılar.
Türkiye, Kıbrıs’ta 15 Temmuz 1974 tarihinde yapılan darbe ilgili olarak diğer garantör devlet olan İngiltere’den Londra ve Zürih garanti antlaşmaları gereği, birlikte müdahale edilmesini istemiş, fakat İngiltere Türkiye’nin bu isteğini geri çevirmiştir. Türkiye bu olup bittiye son vermek için tek başına Kıbrıs’a müdahale etmeye karar vermiştir.

KIBRIS’TA 20 TEMMUZ 1974 ÖNCESİ ASKERİ DURUM:

Rum kuvvetleri:
Kıbrıs Rum Kuvvetleri; Rum Milli Muhafız(RMM) ordusu, Rum Polis teşkilatı ve Yunan Alayından ibarettir. Ayrıca, seferde teşkil edilen Home Guard (HG) taburları ile RMM ordusu takviye edilmektedir. Rum ordusu Yunanlı subaylar tarafından eğitilmekte ve yönetilmektedir. Seferde Rum ordusunun mevcudu 40.000’ne çıkabilmektedir. Bu birliklerin yanı sıra, Makarios’a bağlı 4000 kişilik “Epikourik” (Taktik Yardım İhtiyat) kuvveti vardı.

Türk Silahlı Kuvvetleri:
Kıbrıs Barış Harekatı’na 6 nci Kolordu Komutanlığı emrinde; 28 nci Motorlu Piyade Tümeni, 39 ncu Piyade Tümeni, Hava İndirme ve Komando Tugayları, Gösteri Tatbikat Alayı, Amfibi Deniz Piyade Alayı, Jandarma Komando Taburları, Bayraktarlık emrindeki Mücahit Birlikleri, 650 kişilik Kıbrıs Türk Alayı ile idari ve lojistik destek birlikleri katılmıştır.
Harekat üç safha olarak planlanmıştı. Birinci safhada hava ve kıyı başının tesisi ve elde bulundurulması, ikinci safhada çıkan ve indirilen birliklerin birleşmesi, üçüncü safhada da harekat alanının genişletilmesi.

20 TEMMUZ 1974 – BİRİNCİ KIBRIS BARIŞ HAREKATI

20 Temmuz 1974 sabahı, Türk uçaklarının bombardımanından sonra, saat 06.15 den itibaren, hava indirme ve uçarbirlik harekatı ile Hava İndirme ve Komando Tugayları Gönyeli ve Kırnı bölgelerine indirilmeye başlanmış, Mersin’den Ertuğrul gemisi ve 33 çıkarma gemisi ile donanmanın koruması altında hareket eden Çakmak Özel Kuvveti de komanda birliklerimizle eş zamanlı olarak Girne’nin batısında dar ve sığ bir plaj olan Pladini (Karaoğlanoğlu) plajına, uçaklarımızın ve deniz topçusunun desteğinde çıkmaya başlamıştı.

SAT komandolarının çıkarma plajının çıkarmaya müsait olduğunu bildirmeleri üzerine, birinci dalga olarak plaja ilk çıkan Amfibi Deniz Piyade Alayı süratle ilerleyerek Girne – Karava – Geçitköy (Panağra Boğazı) ana asfalt yoluna ulaşmıştı. Çakmak Özel Kuvveti’nin diğer unsurları saat 12.00’de plaja çıkarak kıyı başını genişletmeye başlamışlardı.

Gönyeli ovasına paraşütle atlayan Hava İndirme Tugayı, bir taburu ile Kıbrıs Türk Alayı’nın batı yanını korurken, geri kalanı ile Dikomo (Dikmen) bölgesini ve Rum Bozdağı’nı ele geçirmek üzere taarruza başlamıştı. Kırnı bölgesine helikopterle inen Komando Tugayı duvar gibi dik dağ yamacını tırmanarak St.Hilarion ve Beyaz Ev bölgesine ulaşmış, bir taburu ile St. Hilarion – Doğru Yol istikametinde, diğer taburu ile Beyaz Ev- Zeytinlik- Girne istikametinde taarruz ederek kıyı başı ile birleşmeye hazırlanıyordu.

Donanma, sahil bombardımanı yaparak sahile çıkan birliklerimize topçu desteği sağlarken, 2 nci Taktik Hava kuvvetlerine bağlı savaş uçakları düşmanın ada genelinde askeri hedeflerine taarruz ederek tecrit ve yakın hava desteği görevlerini yerine getiriyorlardı.

20 Temmuz’da Rumlar büyük bir baskına uğramışlardı. Rumlar, Türk Ordusu’nun 1964 ve 1967’de olduğu gibi adaya müdahaleye cesaret edemeyeceği düşüncesinde idiler. Başlangıçta, paraşütle atlayan, helikopterle inen ve kıyıya çıkan birliklerimize etkili bir şekilde müdahale edemediler. Zamanla toparlanan Rumlar akşam saatlerinden itibaren birliklerimize karşı harekata başladılar.

20/21 Temmuz gecesi Türk ve Rum kuvvetleri arasında çok çetin çatışmalar yaşandı. Rumların Ortaköy, Gönyeli ve Boğaz Bölgelerini ele geçirerek; Girne- Lefkoşa irtibatını kesmek ve bu suretle; çıkarma yapan birliklerimizle, inen birliklerimizin birleşmesini önlemek amacıyla gece boyunca St.Hilarion, Bozdağ, Dikmen Tepe, Ortaköy ve Gönyeli ile Göçeri bölgelerinde yaptığı saldırılar kahraman Mehmetçikler tarafından her defasında püskürtülmüştü. Kıbrıs’a çıkan ve inen Türk birlikleri ele geçirdikleri yerleri, her ne pahasına olursa olsun elde tutmayı başarmışlardı.

Harekatın ilk günlerinde, birliklerimiz hava desteğinin haricinde topçu ve tank desteğinden mahrum idi. Buna rağmen Türk askeri Çanakkale’de, Kurtuluş Savaşı’nda, Kore’de destan yaratan atalarını aratmadılar. Beşparmak Dağlarında, Rumların gece saldırılarına karşı Komando birliklerimizin ölüm-kalım mücadelesi takdire şayandır.

Türk birlikleri 21 Temmuz’dan itibaren, Rum kuvvetlerine karşı tamamen üstünlük sağlayarak ileri harekatına devam ettiler. 22 Temmuz’da çıkarma yapan birliklerimiz ile birleşme sağlandı. Harekat doğu ve batı yönünde gelişerek Rum hedefleri tek tek ele geçirildi. Girne-Lefkoşa yolu tamamen Türk birliklerinin kontrolüne girdi.

Türkiye, BM Güvenlik Konseyi’nin aldığı ateş kararını 22 Temmuz 1974 saat 17.00’de kabul edip, uygulamaya koyduğunu ilan etmiştir. 23 Temmuz’da 29 araçlık bir Rum konvoyu Hava İndirme Taburu tarafından pusuya düşürülerek imha edildi.

Bu gelişmeler üzerine Yunanistan’da cunta, Kıbrıs’ta da Sampson istifa ettiler. BM Güvenlik Konseyi’nin 20 Temmuz 1974 günü aldığı 353 sayılı karara uyarak, üç garantör devlet olan Türkiye, Yunanistan ve İngiltere; Kıbrıs’ta barışı ve anayasal düzeni yeniden kurmak amacıyla 25 Temmuz’da Cenevre’de görüşmelere başladılar. 30 Temmuz’a kadar devam eden bu görüşmelerde; tarafların 8 Ağustos’ta, Cenevre’de tekrar toplanmaları kararı alındı. Bu görüşmeler sonucu yayınlanan “Cenevre Deklarasyon”u ile taraflar; Kıbrıs’ta ayrı iki otonom yönetiminin mevcut olduğunu kabul etmişler, Otonom Türk ve Rum toplumlarının federal bir devlet çatısı altında bir ortak yönetim kurmalarını beyan etmişlerdir.

İlan edilen ateş-kes’ten sonra, mevcudu 40.000’ni bulan Türk birlikleri oldukça dar bir alana sıkışmış durumdaydılar. Birliklerin uzun süre bu dar bölgede bekletilmeleri emniyetleri açısından uygun değildi. Ateş-kes ile birlikte Türk birliklerinin ilerleyişlerini durdurmaları üzerine adanın her yanındaki binlerce Türk, Rumlar tarafından kuşatılmış, Rumlar Türk köylerindeki savunmasız çoğu çocuk, kadın ve yaşlı olmak üzere yüzlerce Türk’ü topluca ve vahşice öldürmüştü.

14 AĞUSTOS 1974- İKİNCİ BARIŞ HAREKATI

İkinci Cenevre Konferansı’nda Yunan ve Rum tarafı zaman kazanmak, dünya kamuoyunu Türkiye aleyhine çevirmek için uzlaşmaz bir tutum sergilemeye başladılar. Birinci Cenevre Konferansı’nda alınan kararları dahi dikkate almadılar. İkinci Cenevre Konferansı’nın başarısızlığa uğraması üzerine, Türk Silahlı Kuvvetleri İkinci Barış Harekatına başladı. 14 Ağustos günü Saat 06.30’dan itibaren 28 ve 39 ncü Tümenler, Magosa ve Boğaz Deniz üssünü ele geçirmek üzere doğuya doğru taarruza başladılar.
Kıbrıs Türk Kuvvetleri Alayı ile Lefkoşa Sancağı ve Komando Tugayı kolordu bölgesinin batı kesimini savunmakla görevlendirilmişlerdi. 39 Tümen bölgesindeki İngiliz Tepe ve Kara Tepe, Rum savunmasının bel kemiği durumunda idiler.
39 Tümen’in birlikleri saat 11.30’da İngiliz Tepe ve Kara Tepe’yi ele geçirdiler. 28 Tümen saat 12.00’ye doğru Mia Milia’yı işgal etti. Saat 15.00 civarında 39.Tümen Değirmenlik’i, 28. Tümen de Timbu hava alanını ele geçirdi. Türk askeri karşısında çareyi kaçmakta bulan Rumlar mağlubiyetin acısını çıkarmak için; 14 Ağustos’ta Taşkent, Terazi, Atlılar, Muratağa ve Sandallar köylerinde; savunmasız, çoğu çocuk, kadın ve yaşlı olmak üzere yüzlerce Türk’ü topluca ve vahşice öldürmüştür.
Adanın diğer kesimindeki Türklere de insanlık dışı, vahşice saldırılar yapılmıştır. Birliklerimiz 14 Ağustos akşama doğru Paşaköy ve Serdarlı’ya girerek soydaşlarımızla kucaklaştılar.
15 ve 16 Ağustos’ta doğu ve batı istikametlerinde ileri harekatına devam eden birliklerimiz Magosa, Lefkoşa ve Lefke hattının kuzeyindeki bölgeyi tamamen kontrol altına almışlardır.

SONUÇ OLARAK;

Kıbrıs Barış Harekatı ile Kıbrıslı Türklerin can güvenlikleri sağlanmış, Rumların Enosis hayali Akdeniz’in karanlık sularına gömülmüştür. Bu savaşta; 498 Türk askeri, 70 Kıbrıslı Mücahit ve 270 Kıbrıs Türk’ü şehit olmuştur. Türkiye bu harekatı ile kendi güvenliğini ve Kıbrıslı Türklerin güvenliğini tehlikeye atacak girişimlere hiçbir zaman seyirci kalmayacağını dünyaya fiilen kanıtlamış oluyordu.
13 Şubat 1975 de Kıbrıs Türk Federe Devlet’i, 15 Kasım 1983 de Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (KKTC) ilan edildi. Kıbrıs’ta Türk ve Rumlar arasında yapılan tüm görüşmelerde, Rumların uzlaşmaz tutumları nedeniyle günümüze kadar bir sonuç alınamamıştır.

Türk silahlı Kuvvetleri’nin Kıbrıs’a yaptığı müdahale; sorunun sebebi değil, Rum-Yunan ikilisinin bugüne kadar adada uyguladıkları yanlış ve tahkirkar politikaların bir sonucudur.

Konu: 20 TEMMUZ 1974 MUTLU BARIŞ HAREKATI GERÇEĞİ
Tarih : 5 Temmuz 2008
Düzenleyen : Akdeniz Lions Klübü
Yer: Dome Otel, Girne, KKTC

Türkiye Emekli Subaylar Derneği Stratejik Araştırmalar Merkezi (TESSAM

“Kıbrıs’ın Geleceği” Sempozyumu
Harbiye Kültür Sitesi Kocatepe Salonu
24 Mayıs 2008 Cumartesi
İSTANBUL
Prof. Dr. Ata ATUN

HRİSTOFYAS-TALAT DÖNEMİ KIBRIS
SORUNUNA ÇÖZÜM GETİREBİLECEK Mİ?
KIBRIS’TA ÇÖZÜM

BU KONUYU İRDELEMEK İÇİN ÖNCE İKİ TARAFI TANIMAK, ELDEKİ FIRSATLARI, OLANAKLARI VE ZAMAN SINIRLAMASINI DEĞERLENDİRMEK GEREKİR.

RUM TARAFI
2003-2008 yılları arasında Tassos Papadopoulos’un sürdürdüğü “uzun vadeli çözüm” politikası aslında Makarios’un 1968-1974 yılları arasında uyguladığı politikadır.
Makarios Akritas planının uygulanamayacağını ve silah zoru ile adanın tümü üzerinde egemenlik kuramayacağını anlayınca taktik değiştirmiş ve 1968 yılında “arzulanan değil mümkün olan çözüm”e yönelerek “uzun vadeli çözüm” siyasetini uygulamaya koymuştu.
Düşüncesi şu temele dayanıyordu : “Artık hükümet bizim tekelimizdedir. Türk bakanlar yok. Kıbrıslı Türkler, Kıbrıs Cumhuriyetinin sadece %5′inde yaşıyorlar. Kıbrıs Cumhuriyeti biziz. Böyle devam edersek ve Kıbrıs sorununu bitirmezsek başkalarının bize dayatmaya çalıştığı “kötü çözümleri” engellemek şartıyla hayallerimizi gerçekleştirebiliriz.”
Ya Yunanistan’la Enosis yapacağız ya da Kıbrıslı Türklerin azınlık olacağı bir Kıbrıs Rum devletine sahip olacağız. Türkiye bir gün uçurumun kenarında bulunacak, biz de onu aşağı iteceğiz” diyordu.
Adada tanınmış tek devleti yaşatmak ve sürdürmek doktrini bu şekilde başladı.
Papadopoulos’un izlediği politikayla Makarios’un 1974 öncesi izlediği politika arasında benzerlikler var. İkisinde de “Kötü çözümlerden kaçınalım ve yeni fırsatların oluşmasını bekleyelim” mantığı söz konusu.
Papadopulos’un politik yaşamının kaderini belirleyen 24 Nisan 2004 Referandumu’nun üzerinden daha 4 yıl bile geçmeden, “Hayır” oylarının bedeli kendisine çok ağır ödetildi.
EOKA ve AKRITAS yapılanması içinde kod adı Defkalion olan yılların aşırı sağcı politikacısı Papadopulos, son seçimlerde 24 Nisan 2004 Annan Planı referandumunun bedelini ödeyerek seçimi kaybetti ama politikadan çekilmemek de için var gücü ile direniyor.
1. turun hemen sonrasında, gerek 2′nci tura kalan Dimitris Hristofyas’ı aday çıkaran AKEL, gerekse de 1′inci turu en önde tamamlayan Ioannis Kasulidis’i aday gösteren DISY, parti bazında destek alabilmek için Papadopulos’un DIKO’su ile sıkı bir pazarlığa girdiler.
AKEL Papadopulos’a, Gambari sürecine sadık kalmayı, Annan Planı benzeri planları reddetmeyi, adada AB garantisi ve BM parametreleri içinde iki toplumlu, iki bölgeli Federal bir yapılanma için mücadele vereceğini ve, Yunanistan ile uyum ve işbirliğini arttıracağına taahhüt eden yazılı bir metin verdi.
24 Nisan 2004 Annan referandumunda, sadece 2 gece evvel “Hayır”a dönüştürdüğü %38′lik oylarının da diyetini isteyerek DIKO’nun desteği ile seçimi kazandı.
Hristofyas’ın DIKO’ya verdiği taahhütler;
Kıbrıs sorununun özünün “işgal ve istila” olduğunun anlaşılması için uluslararası toplumun, Rum tarafı-nın tezleri konusunda bilgilendiril-mesi,
Kıbrıs sorununun çözüm ilkelerin-de, yani Annan benzeri bir plan gelirse mevcut koşullardan herhangi bir indirim yapmamak, Kıbrıs Cumhuriyeti’nin bağımsız-lığını ve askersizleştirilmesini sağlamak,
Yabancı garantörlerin yani Türkiye’nin tek taraflı müdahalede bulunma hakkının ortadan kaldırıl-ması için çalışmak,
Rum göçmenlerin kuzeydeki malla-rına geri dönüş hakkının garanti altına alınmasını sağlamak, Kolonizasyona son vermek yani Türkiye’den gelen soydaş-larımızın geri gönderilmesini gerçekleştirmek,
Üniter Rum devletini faaliyete geçirebilmek için ekonominin ve kurumların yeniden birleştirilmesini sağlamak.
Yeni Cumhurbaşkanı Dimitris Hristofyas’ın Kıbrıs sorununun çözümü yolunda yeni kapılar açabileceği, yeni stratejiler belirleyebileceği düşüncesi var birçok kişinin aklında.
Gerçekte Kıbrıs sorunu ile ilgili tüm ipler onun elinde mi?
Yeni Cumhurbaşkanı Dimitris Hristofyas’ın Kıbrıs sorununun çözümü yolunda yeni kapılar açabileceği, yeni stratejiler belirleyebileceği hâkim birçok kişinin aklında.
Gerçekte Kıbrıs sorunu ile ilgili tüm ipler onun elinde mi?
“Tarihini bilmeyen geleceğini belir-leyemez” sözünden yola çıkarak, seçimi kazananın seçim meydanla-rında neleri söylediğine, neleri vaat ettiğine ve hangi sözleri verdiğine bakarak, sonra da perdelerin arka-sında kendisine siyasi destek veren-lere neleri vaat ettiğine inceleyerek bundan sonraki uygulamalarını ve Kıbrıs sorununa yaklaşımını analiz etmek gerekiyor.
Zaten Hristofyas’ın söylediklerinin ve vaat ettiklerinin aksini yapması artık olası bile değil.
Hem kendisinin hem de temsil ettiği partinin sonu demek olur böylesi bir uygulama.
Hristofyas’ın uygulayacağı dış politikanın aslında Rum hükümetlerinin 1960 yılından beri uyguladığı ve Papadopulos’un da son 5 yıldır devam ettirdiği politikadan pek bir farkı olmayacak, olamaz da.
Aksi takdirde AKEL hem Kiliseyi karşısına alacak hem de vatan hainliği ile suçlanacak.
1985 yılında, dönemin AKEL Genel sekreteri Ezekias Papayuannu, arkasına politbüroyu alıp Red cephesine karşı çıkıp Glafkos Kliridis ile dayanışma içine girince AKEL’in oyları %30’lara düşmüş siyasetteki sırası da 3.cülüğe inmişti.
Hristofyas kesinlikle böylesi bir hataya bir daha düşmez. Rum-lar, Yunanistan ile yaptıkları ortak çalışmadan sonra Kıbrıs konusunda, “Ya adanın hepsi, ya da Türkiye’nin zayıf bir anını yakalayan kadar KKTC’yi izolasyonlara boğmak ve Rum tarafının uluslar arası tanınmış-lığına devam” kararını aldılar.
1976’da kurulan AKEL, DIKO, EDEK ve KİLİSE işbirliği, namı diğerle “Red Cephesi”, son 42 yıl içinde inişler ve çıkışlar yaşadı ama kısa bir dönem hariç, dayanışmayı elden hiç bırakmadı.
Hristofyas’, dört buçuk yıl birlikte hükümet ettiği Tasos Papadopulos ile özellikle Annan Planı döneminde birlikte verdikleri çetin mücadeleye sadık kalarak, çok yoğun ve derin bir işbirliği yapıyor.
Hristofyas, “Halktan, tak-simi engellemek için yetki aldık, işgale ve kolonizas-yona son vermek için Kıbrıs halkıyla birlikte yürüyeceğiz” demesi, 20 Temmuz 1974 tarihinde Türk Silahlı Kuvvetlerinin, 1960 Kıbrıs Cumhuriyeti Anayasası, Garantiler Antlaşması madde 4 uyarınca, uluslararası hu-kuka ve antlaşmalara uygun olarak, Rumlar tarafından bozulan ve yok edilen 1960 statüsünü tekrar geri getirmek için adaya ayak bastığını kasten unutmuş olduğunu gösteriyor.
1966’da AKEL Genel kurulunda alınmış Enosis kararı ile 1967 yılında Rum Meclisinde kabul edilmiş Enosis kararlarını kaldırmaktan hiç bahsetme-yen, düzeni biz bozduk, 1960 anayasasını biz ihlale ettik, ve 1 Ocak 1964 yılında da 1960 Kıbrıs Cumhuriyeti Anayasası’nın geçersiz olduğunu biz ilan ettik diyemeyen Hristofyas, son derece pişkin bir şekilde işgalden bahsetmektedir.
Kendi yönetimleri altında olan Güney Kıbrıs’ta 1963 yılından beri Kolonizasyon yaptıklarını göz ardı eden, şu anda yaklaşık 230,000 tane “Rum Yerleşiği” bulunan Hristofyas, utanmadan Türkiye’den gelen kardeşlerimizin geri gitmesi konusunda ısrarlı olurken, sayıları neredeyse 70 bini bulan Gürcistan’dan gelmiş sözde Pontus’lu Rum yerle-şikerin ve sayıları 100 bini geçmiş Yunanistan’dan gelen yerleşiklerin geri gitmesin-den hiç bahsetmemektedir.
Hristofyas, Türkiye’nin garantörlüğünü ve Kıbrıslı Türklerin güvenliğini tartışmaya açmak için elden geleni yapıyor ve AB’yi de bu konuda devreye sokmaya çalışıyor.
Hedefi; hemen ve derhal AB’yi devreye sokmak ve birtakım ayak oyunları ile Türkiye’nin 1923 Lozan antlaşması, 1959 Zürih ve Londra Antlaşmaları ve 1960 Kıbrıs Anayasası ile elde ettiği ada üzerindeki garantörlük hakkını ortadan kaldırmak veya en azından sulandırmak.
Kıbrıslı Türklerin güvenliğini de AB şemsiyesi altına sokmak,
Türkiye’nin Garantörlüğünü ve adaya müdahale hakkını ortadan kaldırmak,
Kıbrıs Türk Barış Kuvvetleri’nin adadaki varlığına son ver- mek istiyor.
Çözümü de kurulacak yeni bir devlette değil, çok daha evvelden belirlenmiş şekli ile Kıbrıs’lı Türklerin mevcut Kıbrıs (Rum) Cumhuriyetine azınlık statüsü ile katılması doğrultusunda sonuçlandır-maya çalışıyor.
Özetle;
Rum tarafının hedefi;
Tek devlet, (Üniter Rum devleti)
İki toplumlu Tek Halk (Kıbrıs Halkı),
Muhtariyet haklarına sahip iki bölge, (Güçlü Merkezi (Rum) hükümeti)
Adanın askersizleştiril-mesi, (Yabancı askerlerin geri gitmesi yani Türk Silahlı Kuvvetlerinin Türkiye dönmesi)
AB’nin Garantörlüğü, (Türkiye’nin Garantörlüğü-nün ortadan kaldırılması)
Yabancı devletlerin tek taraflı müdahale hakkının lav edilmesi. (1960 Ana-yasası uyarınca Türkiye-nin ortak veya münferiden müdahale hakkının iptali)
Tüm Rum Göçmenlerinin mülklerine (ev ve arazi) geri dönmesi,
Muhtar Bölgeler arası serbest dolaşım. (Bölgelerin egemenlik haklarının iptal edilmesi)
Birleşik yerel ve parlamen ter seçimlerin yapılması, (Türklerin ayrı olarak ken-di yöneticilerini seçme-mesi) Çoğunluk idaresi
Ortak ekonomi. (Türklerin ekonomik olarak Rumların ticari baskısı altına girmesi)
Tek Merkez Bankası. (Türklerin mali olarak Rumlar tarafından yönetil-mesi ve kredi olanaklarının Rum idaresi altına girmesi)
Politik Eşitlik. (Türklerin Rumlarla eşit şekilde seçme ve seçilme hakkına sahip olması)
Deniz ve Hava limanlarının Merkezi hükümet tarafın-dan yönetilmesi. (Limanlar-da Rumların kontrolü)
Sahil Muhafaza ve Arama Kurtarma hizmetlerinin Merkezi Hükümet tarafından yapılması. (Denizin Rumlar tarafından kontrolü)
Hava ve Deniz Limanları-nın mutlak yönetimi.
Münhasır Ekonomik Bölge ilanı ile Türkiye’nin Akdeniz’e çıkışını engellemek. (Denizin Rumlar tarafından kontrolü)
Doğu Akdeniz FIR hattı uygulaması ile bölgenin Hava trafiğini yönetmek.

RUM TAKTİKLERİ
AB’nin tüm platformlarında Kıbrıs konusunu İŞGAL sorunu olarak tanıtarak AB’nin müdahalesini sağlamak.
Çözüm ister gözükmek.
Türklerden gelecek her çözüm önerisini reddetmek ve Türkleri suçlamak.
İki kurucu devlet fikrinin uygulanamaz olduğunu her ortamda beyan etmek.
İki bölgelilik tanımının muhtariyet ile kısıtlı bir kavram olduğunu kabul ettirmek.
BM Müktesabatını 1977’ye geri götürmek ve müzake-relerin oradan başlamasını sağlamak.
Garantörlük amaçları doğrultusunda AB’yi adaya ve bölgeye çekmek için alt yapı hazırlamak.
Rumların ve Yunanlıların Avrupa’daki üst düzey kan bağını ve ortak evlilikleri Rum tezleri lehinde kullanmak.
Kıbrıslı Türklere uygulanan ambargoları daha da arttırıp Türkleri dünyadan izole ederek koşulsuz bir şekilde çözüme zorlamak.
KKTC’yi ekonomik çıkmaza sokarak kaos yaratmak.
KKTC’deki AB ve diğer uluslar arası yatırımlara mani olmak.
KKTC’de “Building Public Perception” yani “Bir halka bir fikri kabul ettirmek” teorisini uygulamaya koyarak Rum istekleri doğrultusunda çözüm isteyenlerin sayısını arttırmak.
TSK’yı adada işgalci olarak tanıtmak ve batı dünyasını adaya barışın ancak askerin gitmesi ile gelebileceğine inandırmak.
Adada doğmamış olan KKTC vatandaşlarını “Taşıma nüfus” olarak takdim etmek ve bunu savaş suçu sınıfına sokarak geri gönderil-meleri için ortam hazırlamak.
BM Güvenlik Konseyi üyeleri olan Fransa, Çin ve Rusya’yı Kıbrıs konusunun içine müdahil olarak çekmek.
Makarios prensipleri uyarınca adanın tümünü ele geçirebil-mek amacı ile Türkiyen’in zayıf bir anını beklemek ve bu süre içinde tanınmış devlet statü-sünü asla kaybetmemek.
Askeri açıdan Türklere göz dağı verebilmek için önde gelen AB ülkeleri ile askeri antlaşma-lar imzalamak ve adada bazı tesisleri üs olarak kullanma-larına olanak sağlamak.
Tüm uluslararası politik toplantılarda Türkiye ve KKTC aleyhine kararlar çıkarttırmak.

TÜRK TARAFI
Cumhurbaşkanı M. A. Talat, BM genel Sekreterinin adada çözüm havası koklarsa inisiyatif alabileceğini ve Kıbrıs Sorununun da kalıcı bir sonuca ulaşabileceğini düşünüyor. Kısaca “ya çözüm olur, ya da bölünmenin kalıcılaşması iyice sağlamlaşır” fikrine sahip.
CB Talat kendisini barışcıl, çözüm isteyen ve birleşme-den yana bir kişi olarak görüyor ve öyle tanımlıyor. BM kökenli 8 Temmuz Gambari sürecine karşı değil ve bu sürecin Annan Planı’nın alternatifi olmadığını da vurguluyor.
CB Talat’ın ve dolayısı ile Kıbrıs Türk tarafının “Çözüm”den ne anladığı ve hedefleri;
Kıbrıs sorununa bir daha bozulamayacak bir Çözüm bulmak ve adaya sürdürülebilir bir Barış getirmek.
Kendi bölgelerinde kayıt-sız şartsız egemen eşit statüde iki devletin, eşit siyasi haklara sahip iki halkının oluşturacağı Partenojenez (geçmişi olmayan) yeni bir ortak devletin kurulması.
Tartışmaya açık olmaya-cak bir şekilde Türkiye’ nin garantör ülke sıfatının, 1959 Zürih ve Londra Antlaşmaları ile 1960 Kıbrıs Anayasasında yazıldığı şekli ile devam etmesi ve korunması.
1960 Kıbrıs Anayasasında yazıldığı şekli ile Kıbrıs Türk Alayının adada kalması ve Türk Silahlı Kuvvetlerinin, 1960 Anayasasından aldığı yetki ile adada kalarak bulunacak çözümünün sürdürülebilirliğini denetlemesi.
Mülk konusunun çözüm sonrasında “Global Takas” yöntemi ile çözülmesi.
Güneydeki özel ve Tüzel Türk taşınmazları ile Türk Vakıf arazilerine sahip çıkmak.
KKTC vatandaşlarının statüsünün, KKTC devleti tarafından belirlenmesi ve tartışılmaması.
Esaslı müzakerelerde anlaş-ma sağlanamazsa masadan hangi statü ile kalkılacağının müzakereler başlama-dan evvel belirlenmesi.
KKTC vatandaşlarının statüsünün, KKTC devleti tarafından belirlenmesi ve tartışılmaması.

YAPILACAKLAR
KKTC’nin haklılığını ve çözüm parametrelerini, başta AB ülkeleri ve BM yönetimi olmak üzere ilgili tüm taraflara anlatmak.
Strazburg’da LOBBY ofisi açmak, AP milletvekilleri ve AB komisyonu üyeleri ile birebir temas kurmak.
İKÖ’de devamlı temsilci bulundurmak ve İKÖ üyesi ülkeler ile daha sıkı ilişkiler kurmak.
Ticaretin sınır tanımadığı gerçeğinden yola çıkılarak KKTC’yi ekonomik özgür-lüğe kavuşturmak için tedbirler almak.
Özel sektörün önü açılarak KKTC’yi ekonomik çöküntüden kurtarmak ve Rum tarafına kayan ticareti ters yöne çevirmek.
Üniversitelerin önünü açmak, Turizme ilaveten üniversite sektörünü geliştirmeye yönelik tedbirler almak.
Toplumsal Birlikteliği sağlamak.
Yurt dışında yaşayan KKTC vatandaşları ile sıkı temas kur-mak ve ilkelerimiz doğrultusunda çalışmalar yaptırmak.
Mağusa Maraş’taki Vakıf Mallarına sahip çıkarak mülk konusunda baskın konuma geçmek.
Çözümün eşit siyasi haklara ve eşit egemenliğe dayalı olması gerektiği konusunda halkı bilinçlendirmek ve konsensus sağlamak.
Ceyhan limanının avantajlarını KKTC lehine kullanacak fırsatları yaratacak yasal düzenlemeleri yapmak.
1963-1974 döneminde Kıbrıs Türklerine uygulanan Soykırımı Uluslararası Hukuk platformlarına taşımak.
Rumlardan 1963-74 döneminin tazminatını yasal yollardan talep etmek.
İki bölgeli, eşit statüde iki devletten ve eşit haklara sahip iki halktan oluşacak “Partenojenez” yani “geçmişi olamayan yeni devlet” kurulması fikrinden asla vazgeçmemek.
İzolasyonlar tamamen kalkmadan Türkiye’nin limanlarını Rum gemi ve uçaklarına açma-sına engel olmak.

DÖNEMİN UZUNLUĞU
Adaya kalıcı bir Barış ve sürdürülebilir bir Çözüm getirilebilmesi doğrultusunda 21 Mart ile başlayan Talat-Hristofyas görüşmeleri süreci gerçekten “SON ŞANS” mı?
18 Nisan 2010 tarihinde yapılacak olan KKTC Cumhurbaşkanlığı seçimlerine sadece 23 ay kalmıştır. Seçim propagandasının 6 ay öncesinden başlayacağı ve bu dönem içinde de bütün görüşmelerin ve önemli kararların buzdolabına konacağı nedeni ile geriye sadece 17 ay kalmaktadır. Yani çözüm için sadece bir buçuk sene gibi bir zaman dilimi vardır.
KKTC Milletvekilliği seçimleri, 2006 Eylülünden beridir KKTC Meclisinde ve siyasi hayatında yaşanan sıkıntılar nedeniyle olası bir erken seçim kararıyla daha evvel yapılmaması durumunda, normal parlamenter takvime göre 21 Şubat 2010 tarihinde yapılacaktır.
En geç 21 Şubat 2010 tarihinde yapılacak olan KKTC Milletvekilliği seçimleri, Cumhurbaşkanlığı seçim takvimine kıyasla, çözüm sürecini 2 ay daha öne çekmektedir.
Bu hesaplamalar, KKTC siyasi takvimine göre 21 Ağustos 2009 tarihini, Kıbrıs Sorununa Çözüm bulunması sürecinin son günü olarak belirlemektedir.
Yazılı olmayan müzakere takvimi ise 21 Haziran 2008 tarihinde başlamakta, 21 Haziran 2009 tarihinde de bitmektedir. Bu yazılı olmayan resmi takvimin esnemesi ise seçimler nedeni ile sadece 2 ay olabilir, yani 2009’un Ağustos sonuna kadar.
TBMM seçimleri ise yeni Anayasa’ya göre Temmuz 2011 tarihinde yapılacaktır. 18 Nisan 2010 tarihli KKTC Cumhurbaşkanlığı seçimlerinden sonra da konu 6 aylık bir boşluktan sonra 2011 Temmuzuna kadar gene dondurulmak zorunda kalınacaktır.
Bu takvimin sonrasında ise Rum kesimi Milletvekilliği seçimleri, Rum Cumhurbaşkanlığı seçimleri ve 2014 Lizbon Antlaşmasının yürürlüğe girmesi vardır.
Özetle 2009 Ağustos sonuna kadar çözüme ulaşılmazsa, sonrasındaki 5 yıllık bir zaman dilimi içinde her hangi somut bir gelişme elde edilmesi olanaksız gözükmektedir.

SON ŞANS MI?
EVET
SON ŞANS.

Şimdi soru sorma zamanı

Konu : Kıbrıs’ın Geleceği
Tarih : 28 Nisan 2008
Düzenleyen: Türkiye Emekli Subaylar Derneği, Stratejik Araştırmalar Merkezi, (TESSAM)
Yer: Harbiye Ordu evi, İstanbul, Türkiye

2023’de KIBRIS’ı Öngörebilmek için önce DÜNYA’nın ne halde olacağını kestirebilmek gerekmektedir. Bölgeye, ABD’nin Çin’in, AB’nin ve Türkiye’nin etkisi, KIBRIS’ın da kaderini etkilemekte ve yeni gelecekleri oluşturmaktadır.

İRAN 2023
İran ABD ile büyük bir kumara hazırlanmaktadır.
Tam YA HAT YA BAT kumarıdır bu.
Nükleer bağımsızlığa kavuştuktan sonra EURO’ya dayalı bir PETROL borsası kurmak düşüncesi vardır İran’ın.
Bunun sonunda ya kendisi batacaktır ya da ABD iflas edecektir.

İSRAİL 2023
İsrail’in Amerika ile bağları çok karmaşıktır. Ama en önemlisi ve değişmez olanı da DİN’i bağıdır. Hıristiyan’lığı ne kadar biliyorsunuz? İncil’deki Eski Ahit ve Yeni Ahit bölümlerini hiç duydunuz mu?. Eski Ahit = Tevrat Yani Hıristiyanlığın temelini İBRANİ dini oluşturmaktadır.
Amerikan Başkanları yeminlerinde İncil’den pasajlar okumaktadırlar. Bunların çoğu Kral Süleyman’la ilgili olan bölümlerdir. Süleyman İbrani kavminin kralıdır. Amerikan Başkanların beyinleri daha göreve başlamadan İsrail’i korumakla yıkanmakta, ve bu kaçınılması olanaksız dini bir vecibe haline gelmektedir.
2023 döeminin yükselen yıldızlarından bir tanesi de İSRAİL olacaktır. Teknolojisi, Amerika’nın eksilmez desteği ve Nükleer gücü ile bölgede sınırlarını genişletmiş bir İSRAİL görülecektir 2023 yılında.
ÇİN 2023
Çin’de bu gün esas olarak 2 tür Çince konuşulmaktadır. Mandarin Çincesi ve Kanton Çincesi. Aslında bu yanlış bir tanımdır. Doğrusu, Çin harflerinin kullanıldığı iki ayrı dil konuşulmaktadır. Mandarin konuşan Kanton Çincesini, Kanton konuşan da Mandarin Çincesini anlamamaktadır. Birbirlerinden çok farklı iki dildir bu ikisi.
Çindeki durdurulamaz ekonomik büyüme, bölgeler arasındaki uçurum, zaman içinde Çin’i, Kuzey doğu, Güney Doğu ve Batı Çin olmak üzere 3 parçaya bölünme yoluna sokacaktır. Ekonominin ve GSMH yoğunlaştığı Güney Doğu bölgesi, sırtında taşıdığı diğer bölgeleri sırtından atmak çabasına girecektir. Bu nedenle Çin, hiçbir zaman dünya lideri olamayacaktır.
ABD’nin arkasından ÇİN, elindeki neredeyse sınırsız miktardaki DOLAR rezervinden dolayı büyük bir sarsıntı geçirecek ve iflasın eşiğine gelecektir. Zaten yavaş yavaş hissedilmeye başlanmış olan parçalanma sancıları iyice güçlenecek ve Çin kaçınılmaz olarak parçalanma sürecine girecektir. Parçalanma bir iç savaşla gerçekleşecektir.

ABD 2023
ABD, laikliğini yaralayacak bir şekilde hızla bir dini devlet olmak yolunda gitmektedir. Evangelist baskısı altına girecek olan Amerikan Hükümeti, Amerika’lı Hıristiyanları Vatikan’dan ayıracak ve kendi DİNİ BAŞKANI ’nı yaratacaktır. ABD Devlet Başkanları geçen süreç içinde çağdaş İmparator havalarına gireceklerdir.
İran ile oynadığı ölümüne kumardan ABD yaralı çıkacaktır ve büyük bir iflas felaketi yaşayacaktır. Bir anda dünyada Dolardan kaçış başlayacaktır. ABD tüm inanırlığını ve güvenini kaybedecektir ve Amerikan imparatorluğu düşüş trendine girecektir. Bu trend artık bir daha yükselme yönüne dönemeyecektir.

AB 2023
Genişleme sancılarını hala daha bitirememiş olan AB, anayasasını nihayet oybirliği ile geçirmiş olacaktır. Bütün güvencesi güçlü parası ve yeni yeni kurabildiği Avrupa Birleşik Devletleri’nin ışıldayan Anayasası olacaktır. Elinde dişe dokunur başka bir değeri yoktur artık Avrupa’nın. Ekonomisi, yaşlı nüfusu ve eskimiş teknolojisi nedeni ile yaşamaya başladığı sıkıntılara alışmaya çalışmaktadır.
Kıbrıs’taki AB varlığı, ABD ve İsrail ile çıkar çatışması yaşamaya başlamıştır. Türkiye’ye söz geçiremediği için, Katılım Müzakereleri sonuçlanmadan ama kopmadan hala devam ediyor olacaktır. Güçlenen ve kendini AB kurallarına uyarlamış olan Türkiye AB’ye girmek için pek arzu göstermemektedir artık.

Türkiye 2023
Bu yıllarda Türkiye’nin tüm baskılar ve politik oyunlara rağmen sınırları genişleyecek ve bir miktar toprak kazancı olacaktır. Orta Doğu’daki sınır değişmeleri ve yeni oluşumlar Türkiye’yi de etkileyecektir. Türkiye’nin elindeki su rezervleri, enerji temininde en büyük kozu olacaktır. Bu koz kendisini bölgenin ekonomik devi haline getirmeye yetip artmıştır bile.
Çevresindeki ülkelerden Yunanistan, Konfederal Kıbrıs Cumhuriyeti, Bulgaristan, Ermenistan, Gürcistan, Karabağ, Nahcıvan, Azerbaycan, İran Şii Devleti, Kürt-Türkmen Devleti, Suriye ve Ürdün, Türkiye’nin tamamen ekonomik Hegemonyası altına girmiştir artık. İsrail ise Türkiye’deki ve Kürt-Türkmen Devletindeki yatırımları ile ekonomisinin bir kısmını Türkiye’ye bağımlı hale getirmiş, Türkiye ile yoğun bir işbirliği içine girmiştir.

KIBRIS 2023
Kıbrıs sorununa çözüm getirmek amaçlı sürdürülen görüşmeler, 2007’de Türkiye’de Cumhurbaşkanlığı seçimi ve Milletvekilliği seçimleri olması nedeni ile çok dalgalı ve inişli çıkışlı geçecek ama her hangi bir köklü değişikliğe gidilebilecek bir sonuca varılamayacaktır.
Kıbrıs (Rum) Cumhurbaşkanı Thasos Papadopulos, 12 Şubat 2008’de yapılacak Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde tekrar aday olamayacak ve yerine Hristofyas seçilecektir. Hristofyas girdiği Cumhurbaşkanlığı seçimlerini alternatifsiz kazanacaktır.
Türkiye’de 21 Ekim 2007 seçimlerinden sonra hükümetin yapısının değişmesi ve sağ ağırlıklı bir koalisyon hükümetinin iş başına gelmiş olması nedeni ile Kıbrıs’ta esen CTP rüzgarı durulanacak ve UBP ile DP gözle görülür bir yükselişe geçmeye başlayacaktır. Türkiye’deki değişim rüzgarları KKTC’de de hissedilmeye başlanacaktır.
2009 yılının ilkbahar aylarında KKTC’de erken seçim yapılacaktır. Seçimlerde sağ partilerin işbirliği yapması ve mevcut hükmetin dramatik dış politik hatalarından dolayı, UBP ve DP mecliste 36 sandalya kazanarak yeni KKTC hükümetini oluşturacaktır. Artık KKTC’de yeni bir dönem başlamıştır.
2010 yılında yapılacakCumhurbaşkanlığı seçimlerini Mehmet A. Talat kaybedecektir. Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde sağ kanat ittifak oluşturacak ve sürpriz bir isim, UBP ve DP’den aldığı destek oyları ile KKTC’nin yeni Cumhurbaşkanı olarak seçilecektir.
2010 yılına girildiğinde KKTC’de sağ bir koalisyon hükümeti ve sağ görüşlü bir Cumhurbaşkanı olacaktır. KKTC’deki bu yeni oluşum ve başlayan yeni dönem, görüşmeleri daha keskin bir viraja sokacaktır. Tavizler duracak, Konfederasyon kelimeleri ağızlara alınır olacaktır.
Fransızların Rum Milli Muhafız Ordusuna gereğinden fazla silah vermesi, RMMO subayların Fransa’da eğitilmesi ve arkalarında Fransa’yı hisseden Rumların geleneksel Megalomanlıklarının azması nedeni ile 2010’lu yılların ortalarında Kıbrıs’ta yeni bir sıcak çatışma veya ciddi bir sürtüşme yaşanacaktır.
2 gün sürecek olan bu kritik sıcak günde AB ordusu ile Türk ordusu karşı karşıya gelmeden, AB komisyonu araya girecek ve ateş kes ilan edilecektir. Ateşkes sonrası adada KKTC’nin varlığı resmen kabul edilecektir. Değişen bu koşullarda KIBRIS’ta Konfederasyon kurulması fikri öne çıkacaktır.
2020 yılına yaklaşırken adada tarafların eşit egemenlik ve siyasi hakları temel alınarak KONFEDERAL KIBRIS CUMHURİYETİ kurulması görüşmeleri başlamış ve AB’nin de baskıları ile görüşmeler aksamadan hızla ilerliyor olacaktır. Rumların tüm kaçamaklarına ve oyun bozanlıklarına AB set çekmeye başlamıştır.
Adada gittikçe artan nüfus nedeni ile enerji ve su sıkıntısı hissedilmeye başlanmış ve Savaştan hemen sonra başlayan KONFEDERAL KIBRIS CUMHURİYETİ görüşmelerinde, Türkiye’nin taraf ve Garantör olması kaçınılmaz hale gelmiştir. Türkiye elindeki su ve enerji kozunu iyi kullanmakta ve isteklerini kolayca kabul ettirmektedir.
2021 yılında KONFEDERAL KIBRIS CUMHURİYETİ artık sorunsuz bir şekilde çalışır halde kurulmuştur. Ada ilk defa sakin bir döneme girmiş ve geleceğ umutla bakmaya başlamıştır. Türkiye hem Konfederal Kıbrıs Cumhuriyeti hem de Yunanistan ile saldırmazlık anlaşması imzalamış ve aradaki sınırları da karşılıklı kaldırmıştır.
2023 yılına gelindiğinde, TÜRKİYE bölgedeki en büyük siyasi ve ekonomik güç olmuş, elindeki su rezervlerini, aynı ağırlıkta petrolle takas etmesi nedeni ile de Bütçesi artı sonuçlar vermeye başlamıştır. Ekonomik gücü kadar Askeri gücünün de yüksek olması ve ordusunun profesyonel ve sınır ötesi harekat kabiliyeti bulunması nedeni ile de bölge üzerinde söz sahibi bir ülke konumuna girmiştir.

Konu: 2023 Stratejisi
Tarih : 10 Kasım 2006
Düzenleyen ASAM, Avrasya Stratejik Araştırmalar Merkezi
Yer: Ankara, Türkiye

Özgeçmiş
TED Ankara Koleji, N.K. Lisesi, Şişli Koleji.
Boston Üniversitesine bağlı Hikma Amerikan Üniv.(B.Sc)
Century Univ. (Texas). M.Sc., Ph.D.
Doktora üstü eğitim. Washington DC
Yd. Doç. Dr., Ara 1992
Doçent Dr., Ekm 1998
Profesör Dr., Tem 2005

19. Yüzyıl
1876 Osmanlı-Rus Harbi’nin, Rusya açısından hedefi “Bütün Asya’yı istilâ etmek, İngilizleri Hindistan’dan söküp atmak ve İstanbul’u idaresi altına almak” idi.

1876 Osmanlı-Rus Harbi, Osmanlı ordusunun bu günkü İstanbul Atatürk Havaalanına kadar çekilmesi ile son bulur ve Osmanlı devleti ağır barış koşullarını içeren Ayia Stefanos (Ayastefanos) anlaşmasını imzalamak zorunda kalır.

Abdulhamit II

İngiltere Krallığının, Ayastefanos anlaşması’nın ağır şartları altında ezilen Osmanlı Devleti’nin yanında olması, dostane hisler-den değil Rusya’nın hedeflerinden kaynaklanmaktadır.
Bu düşünce ile İngiltere, Berlin Kongresi’ni toplayarak, Rusya’nın, Aya- stefanos anlaşması ile Osmanlı Devleti üzerinde kazandığı hakların bir çoğunu işlemez hale getirmiştir.
Kıbrıs adasının stratejik önemini Osmanlılardan sonra ilk farkeden İngilizler olmuştur.

B. Disraeli : Beaconsfield Kontu. Doğumu, 21.12.1804, ölümü, 19.04.1881. İki kez Başbakanlığa gelen (1868, 1874-1880) İngiliz Devlet adamı ve romancı.
1847 yılında Benjamin Disraeli [1] tarafından yazılan ‘Tancred’ isimli eserde, Kitap IV, Bölüm I’de bulunan kehanet şöyledir.
“Kıbrıs’ın tasarrufu, İngiltere’ye, Akdeniz içinde hakimiyet etkisi sağlayacaktır ve Doğu Akdeniz’in gelecekteki kaderini onun ellerine teslim edecektir.”

İngilizlerin İngiltere-Asya ticareti
17.ci yüzyıl sanayi devriminden sonra elinde pamuk ve pamuklu ürün stokları çoğalan İngiltere, işsizlik ile karşı karşıya kalınca gözünü doğuya dikti.
Anadolu’daki Ermeni tüccarlara para ve konsinye mal vererek Anadolu üzerinden Hindistan ve diğer ülkelere mal göndermeyi hedefledi.

Kıbrıs’ın kiralanması
İngiltere Hükümeti, Osmanlı Devleti’nden, Hindistan’daki askerî kuvvetlerini, gerektiğinde Avrupa ve Asya’ya aktarabilmek gayesiyle, Akdeniz’deki doğal bir üs olan Kıbrıs’ın idarî ve tasarrufî haklarını alabilmek için talepte bulunmuştur. Bu sebeple “…cihet-i mülkiyyeti yine Devlet-i Aliyyece bâki..” olmak kaydı ile, idarî masrafların, genel vergiden düşürmek suretiyle, artan miktarın Devlet-i Aliyye’ye verilmesi kararlaştırılmıştır.

Sadrazam Saffet Paşa	İngiliz BE Henry Layard

Osmanlı Devleti ile İngiltere Krallığı arasında, Yıldız Sarayı’nda gizlice imzalanan iki maddelik Kıbrıs Antlaşması çerçevesinde, Bâb-ı Âli, Ada üzerindeki siyasi egemenliğini tamamen kaybetmiş, hukuki egemenliğini ise oldukça sınırlandırmıştır.

1878’de başlayan İngiliz dönemi ile Kıbrıs’taki idari yapı şeklini değiştirmeye başlar.
1878 yılında, Ada’da İngiliz Yüksek Komiseri sıfatı ile bulunan Sir Garnet Wolseley “oldukça yetenekli bir Hristiyan centilmen” olarak nitelendirdiği birçok kişiyi, devlet kadrolarına doldurur.
Pek tabii ki bu durum, maddi ve manevi bakımdan Türklere, büyük bir darbe vurur ve Ada nüfusunun dengesinin, Rum Toplumu lehine bozulmasına sebep olur.
Ada’da yaşayan müslümanların, dinî haklarının ve mallarının Müslüman makamları tarafından, idare ve muhafaza edilmesi şartı konmuştur (madde:1). Bu sebeple dinî mevzularla meşgul olacak bir mahkemenin (mahkeme-i şer’iyye) kurulması, faydalı olacağı kararlaştırılmıştır.
Fakat, kısa bir süre sonra ingiltere, Evkafı denetim altına almakla kalmamış, ayni zamanda Osmanlı yargı sistemini de yavaşça ortadan kaldırmıştır.

İngiltere, adı geçen yargı sisteminin yerine, ingiliz yargı sistemini koymuş, bunun yanı sıra İslâm mahkemelerinin yetkilerini de önemli ölçüde kısıtlamıştır.
Bilindiği gibi Osmanlı Devleti, 14 Ağustos 1878 tarihinde imzalanan ek bir anlaşma ile, İngiltere’ye, Kıbrıs’ta yasa yapma hakkını vermiştir.
İngiltere de bu hakka istinaden, 17 Ocak 1879 tarihinde, Ada’da, Kraliçe adına bir ADALET MAHKEMESİ kurmuştur.
Bununla birlikte İngiltere, 1922 yılında, Kraliyet Buyruğuyla (Order-in-Council), şer’î ve örfî hukuka binaen kurulan Türk mahkemelerini, resmen ortadan kaldırmıştır.

İngiliz Kraliyet Tacı

Ayrıca, yine bir İslâm kurumu olan Müftülük makamı, ingiliz Yönetimi tarafından 1 Ocak 1929 tarihinden itibaren kaldırılmıştır. Böylece İslâm dünyasında yüzyıllar boyunca var olan ve Kıbrıs’ta, 1571 yılından itibaren etkinliğini sürdüren Müftülük kurumu, artık tarihe mal olmuş bir kurum durumuna gelmiştir

Rumlar, Hristiyan olan İngiliz idaresi altına girince, Megalo İdea hedeflerini daha kolay gerçekleştirebileceklerini düşünerek çalışmalar başlatırlar.
Avrupa’lı hükümdarlara mektuplar yazıp “ilhak konferansları” vermeye başlarlar.

Kral Edward VII

Bir taraftan ilhak girişimleri yapılırken diğer taraftan da devlet daireleri Rum işgali altına girmiştir bile.
Tapu dairesinde oyunlar başlar ve Ada’daki İngiliz Yönetimi, zaman dilimi içinde Evkafın değerli binalarını düşük kira ile resmi dairelere ve Rum Toplumu içinde bulunan, itibarlı kişilere kiralamaya başlar.

Böylece Evkaf bütçesi, en güçlü rant gelirlerinden, büyük ölçüde mahrum bırakılır.
Bu yolla 100.000′lerce dönümlük Afendrika Çiftliği, Rumlara geçer.
Böylece, Türk Toplumu, Evkafın yönetimi hususunda doğrudan veya dolaylı biçimde görüşlerini yansıtma hakkından yoksun bırakılır.

1931 yılında Rumlar, Enosis isteği ile isyan çıkarırlar. Vali Konağı yakılır.
Adada Türklerle Rumların ilk ayrılık tamtamları bu isyanla çalmaya başlar.
İngiliz İdaresi “Örfi İdare” ilan eder ve sıkı yönetim yıllarca sürer.

1931 isyanı

1931 Rum isyanı, Rumların İngilizlerden bir takım avantajlar daha elde etmesi ile güya bastırılır.
İstatistiklere göre 1930’larda 500 karma köy varken bu sayı 1960 yılında 130’a düşmüştür.
1963 saldırılarından sonra 103 köy daha göç ederek bu sayı 27’e düşer.
2 bölgelilik ve ayrılık artık kesinleşmiştir.

2. Dünya savaşı yılları
Yokluk ve işsizlik içinde olan adada İngilizlerin sigara parasına Kıbrıs’lıları çalıştırmasına engel olmak için 1941 yılında AKEL kurulur ve Türk işciler de AKEL’e katılırlar.
Savaş sonunda Churchill ve Stalin arasında yapılan paylaşımda Kıbrıs ve Yunanistan İngiliz idaresi altına girer.

Winston Churchill	Iosif Stalin

1950-1960 arası yıllar
Asıl adı Mihail Hristodulou Muskos olan “Makarios”, 1950 yılında çevirdiği bir entrika ile Başpiskopos olur ve ENOSIS çalışmalarını hemen başlatır.
Yunanistan’ın desteği ve onayı ile 7 Mart 1953 yılında araların-da Grivas’ın da bulunduğu 12 kişi ile EOKA teşkilatını kurar ve başına Grivas’ı getirir.

Makarios ve Grivas

Albay Grivas 10 Kasım 1954’de “Digenis” takma adı ile Kıbrıs’a gelir ve 1 Nisan 1955 günü, adanın bir çok yerinde, ilk terör olayları aynı anda başlar.

ENOSIS Bayrağı ve arması
EOKA : Kıbrıs Rum savaşcıları Ulusal Örgütü

EOKA’nın amacı önce İngilizleri adadan kovmak, sonra Türkleri imha etmek ve son olarak da adayı Yunanistan’a bağlayarak ENOSİS’i gerçekleştirmekti.
Türklere olan saldırıları 1958 yılında başlamış ve Türkiye’nin 1967 yılındaki siyasi ve askeri baskısı ile son bulmuştur.

Türklerin teşkilatlanması
Türkler EOKA’ya karşın önce “Kara Çete” sonra da “Kıbrıs Türk Gençlik Teşkilatı ”nın kurulması ile de “Volkan” teşkilatlarını kurmuşlar ve halkımıza yalnız ve korumasız olmadıkları mesajını vermişlerdir.
1958 yıllarında Türk ve Rum evlerinin beyaz badanalı duvarlarına VOLKAN tarafından vurulan
YA TAKSİM YA ÖLÜM mühürü. (Ölçüler: 30 x 50 cm)
Kıbrıs Türklerinin yöneticileri durumunda olan Dr. Fazıl KÜÇÜK (14.3.1906) ve
Rauf R. DENKTAŞ (27.1.1924)
Türkiye’deki hükümet ile temas kurup örgütlenmek ve silahlanmak gereksinimlerini resmen iletirler.

Dr. FAZIL KÜÇÜK

Tümg. Daniş Karabelen	Albay Rıza Vuruşkan

Dönemin Başbakanı A. Men-deres ve Dış İşleri Bakanı F. R. Zorlu konuyu aylarca tartıştıktan sonra kararlarını verirler ve TMT, 1958 yılında Özel Harp Dairesi Başkanı Tümgn. Danış Karabelen tarafından kurulur.
Aynı yıl Albay Rıza Vuruşkan (Ali Çonan Takma adı ile) TMT’nin başı olarak adaya gönderilir ve TMT’nin hücresel olarak fiili kuruluşu başlar.

TuğGn. Kemal Coygun
TMT’nin ilk üyesi, No. 1 ile Rauf R. Denktaş olur ve yeminle üye kaydı başlar.
1960 yılında Kurmay Albay Kemal Coygun (Tuğ General) TMT’yi devir alır ve 1968’e kadar “Bozkurt” kod adı ile Bayraktarlığını yaparak TMT’yi Kıbrıs’ta kemikleştirir ve aktif bir örgüt haline getirir.

1960 Kıbrıs Cumhuriyeti Anayasası
Ortaklık kavramı (%70 Rum, %30 Türk)
Eşit egemenlik (Ayrı Cemaat Meclisi)
Devlet yapısı (Ayrı Mahkemeler)
Belediyeler (Ayrı Belediyeler)
Temsilciler Meclisi ve Cemaat Meclisi
Garantör ülkeler (Türkiye, Yunanistan ve İngiltere)

Garanti Anlaşması Madde 4
Bu anlaşmanın hükümlerine bir riayetsizlik halinde, Yunanistan, Türkiye ve Birleşik Krallık, bu hükümlere riayeti sağlamak için gereken teşebbüsler veya tedbirler hakkında birbirleri ile istişare etmeyi taahhüt eder.
Müşterek veya anlaşarak hareket mümkün olmadığı takdirde, garanti veren üç devletten her biri, bu anlaşma ile ihdas edilen nizamı tekrar kurmak münhasır maksadı ile harekete geçmek hakkını korur.
1961 – Cumhuriyeti yıkma çalışmaları .
AKRİTAS PLANI
Baş Mimarlar :

Makarios	Yorgacis	Papadopulos

Hedef : Kıbrıs Yunan Cumhuriyeti’ni kurmak

Uygulamaya geçiş – 21 Aralık 1963
Katliamlar
103 köyün boşaltılması
%3 toprak parçası üzerindeki “Getto”lar

Banyoda kahpece şehit edilen
Dr. İlhan’ın eşi ve çocukları

1963-1974 dönemi
Rum tarafı
Grivas’ın görevlendirilmesi
RMMO’nun milisten düzenli birliğe geçirilmesi
Yunan alayı,
Yunan Komando taburu ve piyade taburu
15 Temmuz Darbesi
Sampson Hükümeti
(Kıbrıs Helen Cumhuriyeti’nin ilanı)

Masum Türklere kurşun sıkan bir din adamı: Papaz

1963-1974 dönemi
Türk tarafı
Göçler ve İşsizlik
Ekonomik ambargo
Mülkiyet kısıtlaması
Dolaşım kısıtlaması
Türkiye’nin Kıbrıs’lı Türklere yıllardır verdiği desteğini arttırarak devam ettirmesi.
a) Maaşlar b) Gıda c) İstihdam d) Eğitim
e) Subay f) Silah

1963-1974 dönemi

Hükümeti silah zoru ile gaspetmiş Rumlar tarafından
33 Kalem malın Türklere satışının yasaklanması
nedeni ile 10 yıl süren acımasız ambargoyu protesto eden Kıbrıs’lı Türkler (1964)

BU BEBEK İÇİN SÜT YOK, İLAÇ YOK

1967 Kıbrıs krizi:
15 Kasım 1967 günü Rumlar. Geçitkale ve Boğaziçi köylerine tank ve topçu desteğinde 6,000 kişilik bir kuvvetle taarruz etmişlerdir. 200 kadar mücahit bütün gün kahramanca direnmiş, mermilerinin bitmesi üzerine Rumlar köylere girerek katliama başlamışlardır. Bu olay Türk Hükümetinin büyük tepkisini çekmiş, 17 Kasım’da TBMM, hükümete Kıbrıs’a müdahale izni vermiştir.

Bilahare Türk ordusu Adana-Mersin bölgesine yığınak yapmış, çıkarma gemileri yüklenmiş, Kara-Deniz ve Hava Kuvvetleri gerekli bütün tedbirleri almıştır.
Türkiye’nin bu kararlılığı karşısında BM ve ABD’nin çabaları ile Yunanistan, Türkiye’nin bütün isteklerini kabul etmek zorunda kalmıştır.

Çıkarma birlikleri

1967 Kıbrıs krizi:
Kıbrıs olayları başladığından beri ilk defa olarak Türkiye, 1967 yılındaki bu kararlı davranışı ile önemli ödünler almış ve Kıbrıs konusundaki ağırlığını ve ciddiyetini ortaya koymuştur.
Elde edilen bu güvenin ve askeri üstünlüğün arkasından da 28 Aralık 1967 tarihinde “Geçici Kıbrıs Türk Yönetimi” kurulmuştur.

1964’de KIBRIS üzerinde uçan Türk filosu

1974 Barış Harekatı
Yunan cuntası, Makarios’u, devirmeye karar verir ve bu kararı el altından Makarios’a da duyurur. Makarios darbe yapılacağı gece karşı tedbirler alır. Ancak darbe yapılacağını tahmin ettiği gecelerde hiçbir hareket olmayınca 15 Temmuz sabahı tedbirlerini kaldırır.
Cunta da bu fırsatı değerlendirir ve darbenin gündüz saatlerinde yapılmasına karar verir. 15 Temmuz 1974 sabahı saat 10’da darbe başlar ve Makarios çareyi kaçmakta bulur.

Cunta Lideri Albay Papadopulos

15 Temmuz 1974 günü Makarios Kıbrıs’ta darbe ile devrilince yerine, EOKA’cı katil, Nikos Sampson getirilir.
Sampson aynı gün TV’de yaptığı konuşmada “Kıbrıs Rum Cumhuriyeti ”ni ilan eder ve adanın Yunanistan ile birleştiği kararını aldığını söyleyerek ENOSİS’i açıklar.

Nikos Sampson

Türkiye’nin Garanti Antlaşmasındaki 4.cü maddedeki haklarını kullanması.
Amerikan Harp Akademisi West Point’de okutulacak kadar mükkemmel hazırlanmış ve deniz aşırı operasyonlara örnek olmuş bir askeri harekat.
Anavatanla kucaklaşmamız.
Özgürlüğümüzü elde etmemiz.
Kimliğimize sahip çıkmamız.
Devletimizi kurmamız.

1974 Barış Harekatı aleyhine Yunanistan’da açılan dava

1976 yılı Aralık ayında bir Yunanlı, mahkemeye başvurarak, 22 Temmuz 1974′de Lefkoşa üzerinde uçarken, Güney Kıbrıs’lıların açtıkları ateş sonucu düşüp parçalanan Yunan Delta nakliye uçağının içinde bulunan ve ölen oğlu için tazminat talebinde bulundu.

Yunan Mahkemesi kararı
Bu belge, Yunan yargı organları tarafından alınmış, “Türk Ordusu’nun Kıbrıs’a müdahalesi yasaldır, suç Yunan subaylarına aittir” şeklindeki bir mahkeme kararıdır.
Yunan Temyiz Mahkemesi’nin, 21 Mart 1979 tarih ve 2658/79 sayılı bu kararının, o dönem Başbakan olan Konstantin Karamanlis, “Yunanistan aleyhine kullanılabilir” gerekçesiyle kamuoyuna duyurulmasını yasaklamıştı. Bu yasaklamadan sonra dava dosyaları “çok gizli” kaydıyla kasaya konuldu.

Konstantin Karamanlis

KIBRIS GERÇEKLERİ

Tüm Kıbrıs 9282 kilometrekaredir. Bu alanın;
% 35.04’ünde (3355 km2) KKTC,
% 59.56’sında (5509 km2) GKRY egemendir.
% 2.64’ü BM denetimindeki Ara Bölge,
% 2.76’sı ise İngiliz Üsleri’nden oluşmaktadır
(Ağrotur ve Dikelya’da iki İngiliz üssü bulunmakta olup, İngiltere bu alanı AB’ye girerken AB statüsü dışında tutmuştur ve ABD de bu üslerden yararlanmaktadır.
Fransızlar ise geçen aydan itibaren ikili askeri anlaşma ile Baf’daki A. Papandreu Havaalanını kullanmaya başlamışlardır)

KKTC GKRY
Nüfus 285.000 730,400
Artış hızı % 1.1 % 0.59
Din % 99 İslam % 95 Ortodoks
GSMH 1.6 Myr $ 12.9 Myr $
KBMG 8, 500 $ 19,202 $
Enflasyon % 5 % 4
Büyüme % 15.4 % 2
İşsizlik % 1-1.5 % 4.5-5
Turizm (kişi) 469,000 2,500,000
(gelir) 178 Milyon $ 2 Milyar $
Eğitim 6 Üniv- 41,760 öğrenci 1 Üniv
Silahlanma GSMH %4-5
Yerleşik iddiaları 100,000 230,000

Rum tarafındaki Yerleşikler
Pontus Rumları : 60,000 -70,000 – Eski SSCB vatandaşları : 30,000 – Lübnan’dan kaçan Hristiyanlar : 15 -20,000 – Yunanistan’dan göç edenler : 100,000 – İltica eden Kürtler : 2,500-3,000 – İltica eden 3.cü ülke vatandaşları : 9,500
TOPLAM 230,000

KIBRIS TÜRK YÖNETİMLERİ

R. R. Denktaş
Rum Yönetiminin AB üyeliğinin aslında ekonomik bir gerekçesi bulunmamak-tadır. 730 bin nüfusu ile, 455 milyonluk AB’nin Malta ve Lüksemburg’dan sonra 3. küçük üyesidir. Ancak, 1 Mayıs 2004’te AB’ye katılan 10 yeni üye içinde kişi başı geliri en yüksek olan ülkedir. Bununla birlikte, % 70.9 ile en fazla kamu borcuna sahip üyedir.
Geçici Türk Yönetimi : 28.12.1967
Kıbrıs Türk Yönetimi : 21.4.1971
Otonom Kıbrıs Türk Yönetimi : 1.10.1974
Kıbrıs Türk Federe Devleti : 18.2.1975
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti : 15.11.1983

KIBRIS PLANLARI
1. 1947 LORD WINSTER PLANI
2. 1948 – EDWARD JACKSON ANAYASASI
3. 1952 – Mac MILLAN PLANI
4. 7 Eylül 1955 – Mac MILLAN PLANI
5. 8 Ekim 1955 - JOHN HARDING ANAYASASI
6. Kasım 1955 ve Ocak 1956 – HARDING PLANI
7. 13 Temmuz 1956 – LORD RADCLIFFE PLANI
8. 19 Haziran 1958 – Mac MILLAN PLANI
9. 24 Eylül 1958 – PAUL HENRY SPAK PLANI
10. 16 Ağustos 1960 – KIBRIS CUMHURİYETİ ANAYASASI
11. 31.1.1964 : DEAN ACHESON PLANI
12. 4.3.1964 : U THANT PLANI
13. Tem. 1964 : DEAN ACHESON PLANI
14. 1965 : GALO PLAZA ÖNERİLERİ
15. 1979 : WALDHEİM ÖNERİLERİ
16. 26.2.1990 : TÜRK ÖNERİLERİ
17. 18.6.1992 : BUTROS GALİ FİKİRLER DİZİSİ
18. 1993 : BM GÜVEN YARATICI ÖNLEMLER ÖNERİSİ
19. 24 Nisan 2004 : ANNAN PLANI

KIBRIS’ın STRATEJİK ÖNEMİ
Doğu Akdeniz; Avrupa, Asya ve Afrika kıtalarının merkezindeki oldukça geniş ve önemli bir coğrafyayı; Kıbrıs Adası ise; Doğu Akdeniz’i siyasi, ekonomik ve güvenlik açılarından kontrol edebilecek bir konuma sahiptir.

Stratejik konumu, Kıbrıs’ı, uluslararası sistemde liderliğe oynayan her güç merkezi için ihmal edilemez bir alan haline getirmiştir. Bu bağlamda, Doğu Akdeniz ve Kıbrıs; Cebelitarık, Süveyş ve Karadeniz üzerinden işleyen deniz ticaretini, ayrıca Ortadoğu ve Hazar Bölgesi enerji merkezlerini ve bu merkezlere ilişkin boru hatlarını kontrol eden konumu ile bölgede hakimiyet sağlamak için yapılan mücadelenin merkezinde yer almaktadır.

— Petrol tankerleri seyir rotası

İstanbul Boğazından geçen petrol ürünleri 143.5 milyon ton/yıl Maksimum kapasitesi 150 milyon ton/yıl
Bakü-Ceyhan, Samsun-Ceyhan ve Kerkük-Yumurtalık petrol boru hattı kapasitesi 150 milyon ton/yıl
Mersin limanı yük kapasitesi 12 milyon ton/yıl

Ayrıca, gelecek dönemlerde bölgede giderek büyüyen bir mesele halini alacak olan su sorununun çözümüne yönelik olarak gündeme gelebilecek su merkezleri ile taşıma yolları da, Ada’nın kontrol alanında olacaktır.

-Bölgeden gelecekte Akdeniz’e ulaşacak petrol ve doğalgaz boru hatlarının denetimi de Ada’dan yapılabilecektir.
-İsrail’in güvenliği için Kıbrıs’taki üsler büyük önem taşımaktadır.
-Son yıllarda yapılan araştırmalarda, Kıbrıs çevresinde önemli petrol yataklarının bulunduğu bildirilmektedir.
-Doğu Akdeniz, ticari mal ve petrol ulaşımı bakımından, hem Orta Doğu’nun hem de Asya’nın Batı’ya açılan kapısı durumundadır.
ABD’nin, Ağrotur ve Dikelya’daki İngiliz üslerinden yararlanma imkanları ve bu üslerin 1960 sistemi ile belirlenen statüsünün AB dışında tutulmuş olması, Balkanlar ve Irak başta olmak üzere bir çok konuda ihtilaf yaşamış olan ABD ve AB arasında Kıbrıs konusunda mutabakat bulunmasının başlıca nedenlerinden birini oluşturmaktadır. ABD, İngiliz üslerini AB karışmaksızın kullanabildiği için Kıbrıs üzerinde AB ile çatışma noktasında bulunmamaktadır.
Ortadoğu’da hızla artan krizler, Kıbrıs Adası’nın önemini daha da artırdı. Bu süreçte Ortadoğu’da ABD ve İngiltere karşısında prestij kaybına uğrayan Fransa ise yeniden yükselebilmek için Kıbrıs’ta bir üs arayışına girdi.
Fransa, Anlaşma ile GKRY’ye her türlü siyasi ve askeri destek vermeyi yükümleniyor. Bu durum AB içinde Türkiye’ye karşı bir Fransız-GKRY ittifakının sağlanması ve BM Güvenlik Konseyi’nde Türkiye’ye karşı yeni bir güç oluşmasına neden olacak.

GKRY’nin Ulusal Politikası ve Hedefleri
GKRY’nin küresel ve bölgesel güç olma hedef ve potansiyeli yoktur. Ancak Türkiye’ye yönelik ulusal siyaset ve stratejileri, bir çok alanda AB ile örtüşmektedir. Yunan-Rum ulusal politikasının temelinde Kıbrıs’ın Yunanistan’a ilhakı (Enosis) bulunmaktadır.
Kıbrıs sorununu, AB’nin hukuk platformuna çekerek, Türkiye tarafından “Kıbrıs Cumhuriyeti’nin” meşru temsilcisi olarak tanınmak suretiyle çözmek,
AB’yi ve BM Güvenlik Konseyi’nin üyelerini çözüm girişimlerinin içine aktör olarak dahil etmek,
Ada’daki Türklerin “Kıbrıs Cumhuriyeti” içinde koruma altına alınmış azınlık statüsüne indirgenmesi,
Kıbrıs konusundaki taleplerini, AB ile müzakere sürecinde Türkiye’yi baskı altına alarak ve “VETO” tehditleri yoluyla karşılamak,
KKTC’ye uygulanan uluslararası tecridin sürdürülmesi,
2006 yılında Türkiye’nin liman ve havaalanlarını Rumlara açmasını, Ek Protokol’ün onay ve uygulanmasını sağlamak,
Çözüm arayışlarında ise, BM Genel Sekreteri’nin hakemliğine ve çözümün takvime bağlanmasına karşı çıkılmakta;
-Türk askerinin Ada’dan çekilmesi,
-Türkiye’nin etkin garantisinin kaldırılması,
-Türklere bırakılacak toprak oranının mümkün olduğunca azaltılması,

Kofi Annan

- Serbest dolaşım, mülk edinme ve yerleşme özgürlüğü sağlanması, “iki kesimlilik” ilkesinin devre dışı bırakılması ve
- Türkiye’den KKTC’ye gelerek yerleşen kardeşlerimizin geri dönmelerinin sağlanması, gibi şartlarda ısrarlı olmaktadır.
Adil ve kalıcı bir çözüm oluncaya dek KKTC’nin devlet varlığının korunması,
Çözüm mümkün olmadığı takdirde KKTC’nin tanıtılmasına ağırlık vermek,
KKTC’ye uygulanan tecridin kaldırılmasını ve dünyayla bütünleşmesini sağlamak.
Kıbrıs sorununa bulunacak bir çözümde; İki kesimlilik,
KKTC Vatandaşlarının tümünün adada kalması
Tarafların siyasi eşitliği
K.K.Türk Cumhuriyetinin kendi egemenliği,
Türkiye’nin etkin ve fiili garantisinin devamını sağlamak.
Türk askerinin adada kalması
-GKRY’nin Türkiye dışında uluslararası alanda “Kıbrıs Cumhuriyeti’nin
devamı olarak tanınması, BM Güvenlik Konseyi’nin AİHM içtihatlarına da yansıyan kararları,
-GKRY’nin uluslararası hukuka aykırı ve tek yanlı olarak AB’ye üye kabul
edilmesi, böylece Türkiye’nin üyelik
sürecinde belirleyici konuma gelmesi,
Adada çözümü güçleştiren Unsurlar
Türkiye’nin AB için aşırı istekli tutumundan yararlanarak, Kıbrıs konusunun bir koz olarak kullanılması, bu durumun AB belgelerine yansıtılarak koşul haline dönüştürülmesi,
KKTC’ye izolasyonların devam etmesi, Bu bağlamda, GKRY’nin çözüm masasına oturmaya ihtiyaç duymaması, Türkiye’nin müzakere sürecinde ve AB hukuku çerçeve sinde daha fazla taviz sağlayabileceğine inanması,
Rumların faşizme varan ırkçı, aşırı milliyetçi ve Türklerle ortak bir yaşamı reddeden tutumları,
Rum Ortodoks Kilisesinin rolü, Papadopulos faktörü ve Rum kamu oyunun 24 Nisan Referandumu’nda da sergilediği güçlü destek.

Eli Silahlı Papaz (1967 KIBRIS)

Rumların Türk tarafı aleyhinde uluslararası hukuk ve propagandadan azami istifade etmesi.
Çok sayıda uluslararası aktörün devrede olması, Rum tezleri doğrultusunda çözüm için KKTC’de psikolojik harekat yürütülmesi.

Türk Kamuoyunu Milli Davadan uzaklaştırma girişimleri
- Basın
- Siyasi çevreler
- Sivil Toplum örgütleri
(Bu memleket bizim Platformu)
- Psikolojik Savaş
- Halka yeni bir fikri kabule ettirme taktikleri
24 Nisan referandumu
1977 – 1979 Doruk anlaşması
1992 Gali Fikirler dizisi
Mart 2003 Lahey görüşmesi

Butros Gali

Rumların AB içindeki durumu
Çözüme isteksizlikleri
AB hukuku ve mülkler
AB ilkelerine dayalı çözüm
BM’nin siyasi platformundan kaçış

KKTC ve Ambargolar
Mali yardım Tüzüğü
Direk Ticaret Tüzüğü
Yeşil Hat Tüzüğü

Direk Ticaret Tüzüğü
Maraş’ın iadesi
Mağusa Limanının
BM denetiminde ortak
kullanımı
İhracat belgelerinin Rum tarafından isdarı
Ercan havaalanının açılmaması

Maraş

AİHM Davaları
Luoizidu davası
Ksenti davası
Aresti davası

Rum tarafındaki Türklere ait mülkler ve davalar
Rumlar hakları ve yetkileri olmadığı halde 1960 Anayasasını tadil ederek Devlete ait HALİ arazileri dağıtmaya başladılar.
Kıbrıs’lı Türklerin taşınmaz malları üzerine inşa edilmiş evlerde veya Kıbrıs’lı Türklerin evlerinde oturanlara özellikle “Hali arazi” verilecek.
Zorla el konulan Kıbrıs’lı Türklere ait toprakların dökümü şöyle:
Arsa haline sokulmuş Türk toprakları 6,041 adet
İstimlâk edilmemiş ama içinde insan yaşayan
Türk toprakları 5,431 adet İstimlak adı altında, dümen çevrilerek el konulan Türk toprakları 610 adet
Üzerine Hükümet Evleri (Sosyal Konut) yapılmış Kıbrıs’lı Türklere ait topraklar
Üzerine konut yapılmış 3,185 adet Kıbrıs’lı Türk toprağı
İstimlâk edilmemiş 3,125 adet Kıbrıs’lı Türklere ait arsa nitelikli arazi
İstimlâk adı altında, dümen çevrilerek el konulup ev yapılan Türk toprakları 60 adet
Bu verilere ilaveten Kıbrıs’lı Türklerin şehirlerde bıraktıkları evlerde oturan Rumların ilçelere göre dağılımı, Lefkoşa’da 349, Limasol’da 2,170, Larnaka’da 1,460 ve Baf’ta 977. Bu rakama 1963 yılında silah zoru ile göçe zorlanan 103 köyde oturan Türklerin evleri ve arazileri dahil değildir.
Yalova’daki (Piskobu) malının iadesi talebiyle Rum mahkemesine başvurarak ilk davayı kazanan Arif Mustafa aleyhine Rum Yönetimi tarafından Rum Yüksek Mahkemesi’nde dava açıldı. Baş savcı tam manası ile ipe un sermek için “Arif Mustafa bizden ev istemedi ki” dedi. Rum Hukuk Dairesi’nin iddiası, görülen ilk davadaki yargıcın Kıbrıslı Türk Malları Yasası’nı yanlış yorumladığı şeklinde oldu.
Son duruşmada Arif Mustafa Mutluson Rum Başsavcılığı ve Mustafa’nın evinde ikamet etmekte olan Rum ailelerin avukatının ortak kararı ile Piskopu’daki evlerini geri aldı.

Arif Mustafa

AB yüksek düzey temas grubu
Üyeler
(Kıbrıs’lı Rum Ioannis Kasulidis, Yunanlı Georgios Karatzaferis, Alman Mechtild Rothe, Avrupa Birleşik Solu Başkanı Francis Wurtz, İrlandalı Sean O’Neachtain, Polonyalı Ryszard Czarnecki, Koordinatör Fransız Halk Partisi Milletvekili Françoise Grossetete, Avusturya AP Milletvekili Karin Resetarits ve Alman Milletvekili Cem Özdemir.
Gayrı ciddi, Türkleri yanıltmaya yönelik, tam bir show grubu.

F. Grossetete

Üyelerden Yunanlı Georgios Karatzaferis, çok değil daha geçen haftalarda AP’na başvurarak nasıl olur da adadaki nüfusları 85,000 olan Kıbrıs’lı Türkleri nüfusu 750,000 olan Rumlarla aynı kefeye koyup eşit siyasi haklar verirsiniz. Onlara azınlık hakları yeterlidir talebinde bulunmuştur.
Gayrı ciddi, Türkleri yanıltmaya yönelik, tam bir show grubu.

G. Karatzaferis

2007’de neler olabilir
Rum tarafı, “görüşmelerin başlatılması için BM Genel Sekreteri’nin hakemliğine, müzakerelerin takvime bağlanmasına ve üzerinde anlaşmaya varılmamış olan, yani müzakerecilerin ve hükümetlerinin onaylamadığı bir planın referanduma sunulmasına” karşı çıkmaktadır.
Rum tarafı, Türkiye’nin çözüme zemin oluşturmayı amaçlayan 24 Ocak 2006 tarihli Kıbrıs Eylem Planı’na da tamamen olumsuz tutum sergilemiştir.
Güney Kıbrıs Rum Yönetimi (GKRY),
- AB’nin de müzakerelere bir temsilcisi ile dahil edilmesi,
- BM Güvenlik Konseyi’nin tüm üyelerinin müzakerelere katılması,
- Bir iyi niyet jesti olarak ve görüşmeler için olumlu hava yaratılması için, “Maraş’ın müzakereler başlamadan önce GKRY’ye iadesi, Ada’dan bir miktar Türk askerinin çekilmesi, BM gözetiminde teknik komiteler oluşturularak, askersizleştirme dahil, sorunun özüne ilişkin konularda ön çalışmalara başlanması, bu çalışmalarda AB uzmanlarından da katkı alınması” taleplerini gündeme getirmiştir.
Bunların hiç biri kabul edilmemiş ve Otonom Kayıplar Komitesi’nin 3.cü üyesinin atanması onuruna verilen davette, Talat ve Papadopulos yüz yüze görüşerek teknik alt düzeyde komite görüşmelerinin başlamasına karar vermişlerdir. Fakat
Rumların halen daha çıkardıkları sorunlardan dolayı Komite çalışmaları başlayamamıştır.

M. Ali Talat	T. Papadopulos

2006 yılı içinde sorunun çözümü değil, müzakere zemininin oluşması dahi gerçekleşmemiştir. 2007 başında görevi Kofi Annan’dan devralacak olan yeni BM Genel Sekreteri’nin inisiyatif üstlenmesi durumunda Kıbrıs konusunda daha gerçekçi adımlar atılabilir.
Rum tarafının, Türkiye’nin AB müzakere sürecindeki zorluklarını da dikkate alarak, Türk tarafınca kabul edilemeyecek öneriler sunmak suretiyle inisiyatif üstünlüğü sağlamak istemesi de olasılıklar arasındadır. Böylece, Türk tarafını uzlaşmazlıkla suçlayarak, şartlarının kabulü için uluslararası baskı kurulmasını sağlama ve aynı zamanda çözüm masasından kaçma imkanı elde edebilecektir.

KKTC’ye uygulanan İzolasyonlar
BM Genel Sekreteri’nin izolasyonların “tanınmayı özendirmemek” koşuluyla kaldırılmasını öngören 28 Mayıs 2004 tarihli raporu hala ele alınmayı beklerken,
- AB’nin 26 Nisan 2004’te açıkladığı Doğrudan Ticaret ve Mali Yardım Tüzükleri Rumların kabul edilemez koşullarına bağlanıp hayata geçirilemezken, uluslararası toplumun izolasyonların kaldırılacağı sözlerini tutması, 2007 yılı için Aşırı iyimser bir beklenti olacaktır. Açıkçası tam bir HİKAYE’dir..

Türkiye’nin her yıl sağladığı yardımın yarısına dahi karşılık gelmeyen Mali Yardım Tüzüğü konusunda AB’nin sergilediği son tavır, bundan sonraki süreç için de emsal teşkil etmektedir.

AB Mali Yardımı bu koşullarda REDDEDİLMELİDİR.

ABD ve İngiltere örneklerinde olduğu gibi, ziyaretler sırasında Kıbrıs Türk toplumunun Cumhurbaşkanı, Meclis Başkanı, Başbakan, Başbakan Yardımcısı gibi seçilmiş temsilcileri olarak muhatap alınmanın ötesinde ciddi bir gelişme beklenmemektedir. Bunlarda bile Cumhurbaşkanı yerine Toplum Lideri gibi sıfatlar kullanılmaktadır.

Serdar Denktaş

Türkiye-AB Müzakereleri ve KIBRIS
Türkiye, müzakere sürecinde, “Kıbrıs Cumhuriyeti” ile ilişkilerin normalleştiril-mesi, Ankara Anlaşması Ek Protokolü’nün onaylanması, Rum Yönetimi’ne limanlar ve havaalanlarının açılması ve GKRY’nin uluslararası örgütlenmelere katılımına engel olunmaması gibi konularda zamanlama baskısı ile karşı karşıya kalmıştır.
AB’nin 21 Eylül 2005 tarihli karşı deklarasyonunda, Konsey’in 2006 yılında tüm bu konulara ilişkin gelişmeleri takip edeceği açık bir şekilde yer almakta ve 9 Kasım 2005 Katılım Ortaklığı Belgesi’nde (KOB) de deklarasyonun bu paragraflarına atıf yapılmaktadır.

Olli Rehn

Rum tarafı, 2005 yılı içinde limanların açılması için 30 Mart 2006’ya, havaalanlarının açılması için de 30 Eylül 2006’ya kadar zaman tanıdığını açıklamıştır.
30 Mart’ta limanlar açılmadığı için konuyu Ekim ayında yayınlanacak Müzakere İzleme Raporu’na sokmaya ve müzakere-leri askıya aldırmaya çalışmaktadır.
AB belgelerinin, hatta tavsiye niteliğindeki Eylül 2005 Avrupa Parlamentosu (AP) kararının da Türkiye için AB müktesebatı niteliği taşıdığı dikkate alınırsa, Kıbrıs konusunun, 2006-2007 yılında Türkiye-AB müzakere sürecinin “kırılma noktası” olacağı söylenebilir.

Türk Hükümeti bu noktada bir ikilemle karşı karşıyadır:
Ek Protokol, AP’nin istediği gibi deklarasyon olmaksızın TBMM’ye getirilmesi halinde, büyük ihtimalle onaylanmayacaktır ve bu durum müzakerelerin kesilmesinin başlangıç noktasını oluşturacaktır.
Ek Protokol’ün uygulanması, liman ve havaalanlarının açılması ise, GKRY’nin uluslararası toplumun kabul ettiği şekilde “Kıbrıs Cumhuriyeti” olarak tanınmasına giden yolu açacaktır.
Böyle bir süreç ise, Türkiye ile Gümrük Birliği ilişkisi dahi bulunmayan KKTC’ye Türkiye tarafından da ambargo uygulanması anlamına gelecek, ekonomik ve siyasi açıdan bağımsızlığını sürdürmesi giderek zorlaşacaktır.
Ekim ayında yayınlanacak Müzakere İzleme Raporu sonrasında büyük bir olasılıkla Türkiye, AB ortaklığı konusunda “İmtiyazlı Ortaklık” yolunu seçecek fakat bu tercih perdelerin arkasında saklı kalacaktır. AB-TR Ortaklık Müzakereleri sanki hiçbir şey olmamış gibi, Limanlar açılmadan devam edecektir.

AİHM- Mülkiyet – Vakıf Malları ve Maraş
2007 yılında Kıbrıs ile ilgili en çok yankı bulacak gelişmelerin mülkiyet sorunu ve Vakıf malları konusunda yaşanacağını söylemek olasıdır.

İngiliz Dönemi Vakıf Mühürü

AİHM- Mülkiyet – Vakıf Malları ve Maraş
Gazi Mağusa Kaza Mahkemesi’nin 28.1.2002 ve 27.12.2005 tarihlerinde açık-ladığı ve Maraş’taki taşınmazların yüzde 90’ından fazlasının Abdullah Paşa ve Lala Mustafa Paşa Vakıfları’na ait olduğuna ilişkin tespit kararları ışığında, bu taşınmazların Vakıflar İdaresi’ne devredil-mesine yönelik süreç başlatılması, Kıbrıs sorunu ile ilgili gelişmelerin seyrini de değiştirecektir.
En önemli sonuçlarından birisi, Maraş artık bir pazarlık unsuru olarak gündeme getirilemeyecektir. Belki de bu yüzdendir ki, Rumlar, son bir yıldır Maraş konusunu AB’de tüzüklere karşılık olarak, BM Genel Sekreteri’ne ise iyi niyet ortamı oluşturul-ması bahanesiyle gündeme getirmekte, Maraş’ın iadesi için Acil Eylem Planı hazırlayabilmektedir.
Aralık 2003’te Louzidu’ya tazminat ödenmesi, Türkiye’nin Kıbrıs ve mülkiyet sorunundaki politikalarında kırılma noktası oluşturmuştur.
Şimdi ise daha ağır bir durum, Aresti isimli Rum kadının Maraş’taki ve Vakıf arazisi üzerindeki mülkü için AİHM’de açtığı dava ile karşımıza çıkmaktadır.
ARESTİS Davası, iki yönden pilot dava olma özelliği taşımaktadır:
Birincisi, KKTC’de yeni mülkiyet yasası ile kurulan Tazmin Komisyonu’nun “iç hukuk yolu” olarak kabul edilmesi halinde, Rumlar tarafından AİHM’de açılmış ve açılacak olan davalar bu komisyona yönlendirilecektir.
İkincisi ise, varılacak karar, Vakıf mallarını Ahkâmul Evkaf’a aykırı bir şekilde üzerine geçiren Rumlar için bir emsal teşkil edecektir.
Vakıf mallarına sahip çıkılması ile elde edilecek kazanım, Mülkiyet Yasası ile kurulmuş ve iç hukuk yolu oluşturan “Tazmin Komisyonu” nun sağlayacağı kazanımlarla kıyas kabul etmeyecek ve belki de Kıbrıs’ta bir çözümün anahtarı olacak gelişmelere yol açabilecektir.
Talat hükümeti şimdilik GASPEDİLMİŞ TÜRK VAKIF MALLARI konusunun ele alınmasını sakıncalı görmektedir.

İşler çıkmaza girdiği vakit Maraş’ta gasp edilmiş TÜRK MALLARI dosyası elbet bulunduğu yerden birileri tarafından çıkartılıp masanın üstüne konacaktır.
Kıbrıs Türk ve Rum halklarının psikolojileri ve Yönetimlerinin izleyecekleri politikalara destekleri de, 2006 ve sonra-sındaki gelişmelerin şekillen-mesinde etkili olacaktır.
Kıbrıs Türk kamuoyu açısından, Nisan 2003’te geçişlerin serbest bırakılmasıyla başlayan umut ve heyecanın yerini 24 Nisan 2004 sonrasında hayal kırıklığı almıştır.

Akyar kapısı açılışı 26.04.2003

Toplumların beklentileri
Bu Memleket Bizim Platfor-mu ve benzeri kuruluşların bün-yesindeki “Çözüm ve AB üye-liği” hayali, GKRY’de bu konuda en fazla destek bulabilecekleri beklentisinde oldukları AKEL’in Referandumdaki tutumu ile sona ermiştir.
Bu gün ekonomik refah seviyesi giderek yükselen Kıbrıs Türklerinin en büyük sıkıntısı, yarınlarının ne olacağına ilişkin siyasi belirsizlikten kaynaklanan endişedir.

AKEL Amblemi

Gelecek
Rum halkı ise AB’ye üye olmanın ve Türkiye’nin üyelik müzakerelerinde belirleyici konuma geçmenin verdiği güvenle, BM çerçevesinde bir çözümden hızla uzaklaşmaktadır.
Böyle bir ortamda, Rum Kilisesi’nin etkinliğinin ve “Hrisi Avgi” gibi aşırı milliyetçi-ırkçı ve günümüzün EOKA’sı niteliğindeki örgütlerin faaliyetlerinin artması da beklenebilir.
Kıbrıs hızla bölünmeye doğru gitmektedir.
Önümüzdeki yıllarda iki bölgeli, iki toplumlu, güçlü bir merkezi hükümeti olan FEDERAL KIBRIS CUMHURİYETİ düşüncesinden, iki bölgeli, iki toplumlu, zayıf bir merkezi hükümeti olan KONFEDERAL KIBRIS CUMHURİYETİ’ ne geçiş yaşanacaktır. Süreç başlamıştır.

Annan Planındaki Bayrak

Rumların geçiş kapılarında Türklere uyguladıkları aşağı-layıcı davranışlar;
Rum tarafındaki Restoran, Kafe, Pastane gibi halka açık yerlerde Türklere yapılan kötü muameleler ve Güneye geçen Türk araçlarına yapılan saldırılar, 2003 yılında %65’lere varan ortak yaşam düşüncesini iyice törpülemiş ve neredeyse %0’a indirmiştir. Artık KKTC’de hiçbir Türk Rumlarla ORTAK YAŞAM istememektedir.

Ayrılık Kaçınılmazdır

Konfederasyon’un arkasından iki ayrı devlet kavramı gelecek ve sonuçta adada, yan yana yaşayan ve birbirinden bağımsız iki ayrı devlet kurulacaktır.
En geç 2012 yılına kadar ekonomik olarak Yunanistan ve Kıbrıs (Rum) Cumhuriyeti, Türkiye’nin EKONOMİK hegemonyası altına girecektir.
Rumlara hiçbir koşulda güven duyulmadığından ve Türk askerinin adadaki varlığı ve Türkiye’nin etkin ve fiili garantisi KKTC yani Kıbrıs’lı Türkler için vazgeçilmez koşullar olduğundan, hiçbir zaman bu iki “olmazsa olmaz” faktörün yer almadığı bir anlaşma, Türkler tarafından kabul
edilmeyecektir.

Genel sonuç
Rumlar hiçbir koşulda adada Türk askerinin kalacağı ve Türkiye’nin etkin ve fiili garantisinin olacağı bir anlaşmayı onaylamayacaklardır.
Türkler ise adada Türk askerinin olmayacağı ve Türkiye’nin etkin ve fiili garantisinin olmadığı bir anlaşmayı asla onaylamayacaklardır.
Bu bağlamda; hiçbir zaman iki toplum arasında bir çözüm anlaşması olamayacaktır.

Konu: KIBRIS SİYASETİ
Tarih: 21 Eylül 2006
Düzenleyen : ANAP
Yer: ADANA

Lefkoşa’nın Fethi

Lefkoşa’nın Fethi – 9 Eylül 1570
1570 yılının Ocak ayı başında Osmanlı Sultanı Sarı Selim, adanın fethine karar verince, üç yüz kırk sekiz adet değişik boyda gemiden oluşan bir donanma oluşturur.

Donanma 160 kalyon, alçak su kesimli 60 tekne (fuste), 8 hafif tekne, 6 gemi, 1 kalyon, 40 at gemisi, 30 adet karamürsel tipi tekne, 3 topçu gemisi (palandre) ve 40 firkateynden oluştu. Filonun, dört yüz yelkenli olduğu söylenmişse de, bunların iki yüz yirmisi kürekli ve forsalıydı.

13 Ocakta Türkler, isimleri “Bonalda” ve “Balba” olan iki tane Venedik gemisi, yakaladılar. Sultan’ın kendisi, Tophane’deki dökümhaneye ve silâh deposuna gitti. Boğazların kapatılmasını ve tüm Venedik gemilerinin tutuklanmasını emretti.

Venedik, haksız bir şekilde üstüne sıçramış bu savaşa istekli olarak girdi ve en çabuk bir şekilde, Senyör Hieronimo Martinengo ile üç bin askeri yola çıkardı. Fakat General Korfu’da öldü ve askerlerin sayıca daha az bir miktarı Kıbrıs’a ulaştı.

Mağusa garnizonuna varmayı hedefliyorlardı ve Martinengo’nun cenazesini de beraber getirdiler. Bütün başkent onları karşılamaya gitti ve acı feryatlarla St. Sophia Kilisesi’ne yani şimdiki Selimiye Camiine gömüldü. Piya-deler biraz dinlendirildikten sonra, beraberle-rindeki tabutun içinde generalden arta kalan-larla birlikte Mağusa’ya doğru yola çıktılar.

Bundan çok az bir zaman evvel, adanın hükümeti İstanbul’-daki Balyos’dan ve Venedik Senyörlüğü’-nden birer mektup aldı. Saygın Efendileri savaşın ilân edilmiş olduğunu bildirdi, herkesi rahat, sadık ve cesur olmaya teşvik etti.

Doge Alvise Mocenigo
1570-1576

Senyörlüğün, Kıbrıs’ı kaybetmektense Venedik’in kendisini kaybetmeyi tercih ettikleri nedeniyle, savunmaları için her şeyin yapılacağının teminatını verdi.

Şehrin 11 tane burcu olması nedeni ile ve de özellikle Kıbrıs’ın alt ve köylü tabakasının kaba ve savaşta yeteneksiz olduklarınıda bildiklerinden, Venedik’in, on bin tane olmasa bile, her bir burç için beş yüz asker göndermesi gerektiğini kaçınılmaz olarak kabul ediyorlardı.

Latinlerin, Rumların, piskoposların, keşişlerin, memurların, asillerin ve her milletten ve sınıftan kişilerin katıldığı bir geçit töreni yaptılar. Baştan sona, Lent Signor Estor Baglione, tüm subayları ve askerleri ile beraber, tören yapıldıktan ve ilâhiler söylendikten sonra iş yapmak için hep beraber dışarı çıktılar.

Bu hassas anda Signor Astorre Baglione, Konseyi toplantıya çağırdı ve yöneticilere, önce sözlü, sonra da yazılı olarak, gerekliliği kadar da avantajlı olacak olan, deniz kıyısına yürü-yerek gidip orada düş-mana karşı koymak, hem kendi güçlerini ölçmek, hem de onları elden geldiğince yıldırmak teklifini yaptı.

Bu teklifi birçok kez yaptı ve düşmanın çıkarma yapmasının kolay ve rahat bir iş olmaması için sıradan süvarileri ayıra-rak, arkadaşları için de bir kaç at tedarik ederek, [askeri alanda daha çok yeni olan] “feraroli” (tüfekli süvari) uygula-masından sonra her birine birer “arquebus tipi tüfek” vermeyi arzu etti.

Asiller ve gerçekten tüm halk bu planın mükemmel olduğunu düşündüler. Vekillerinin Senyör’e takdim ettiği son derece azimli bir mektup yazdılar. Mektupta önce Venedik Cumhuriyetine olan bağlılıklarını belirtiler.

Arquebus tipi tüfek

Buna ilaveten deniz kıyısına yürümelerinin ve orada her yolu deneye-rek düşmanın karaya ayak basmasına mani olmaya, en azından Osmanlı birliklerini karışıklık içine sokmayı gerçekleştirmeye olan heveslerini ve silah güçlerini çok kuvvetli nedenlerle ortaya koydular.

Adanın Frenk sakinlerden 24-25,000 piyade düzenlenebilirdi ve düşmanın gelmesine müteakip, tümü de Tuzla etrafındaki tepelerde kitlesel halde görünerek, geçmiş yıllarda Barbaros’un adayı zapt etmeye teşebbüs ettiğinde olduğu gibi gene Türkleri korkutup, çıkarma yapmaktan caydırabilirlerdi.

Barbaros Hayrettin Paşa

Komutan ile piskopos yardımcısı ve kardeşleri karşı görüşü savundular. Düşmanın çıkarma yapmak için güç kullanacağını, çok az miktardaki askerle süvariyi tehlikeye atmanın gereksizliğini, sekiz buçuk fersah yürüyüşle geri çekilmek zorunluluğunda kalınacağından dolayı kalelerin savunmasını zayıflatmanın da uygunsuz olacağını iddia ettiler.

Venedik tarafında bu olaylar gelişirken Osmanlı tarafında ise hareketlilik hızlanmıştı. 16 Mart 1570’te Ali Paşa, otuz altı kadırga, on iki düz altlı, dört Türk yapımı ve iki Venedik gemisi, Mehmet Paşa’nın kalyonu, seksen hafif gemi, kırk at gemisi, birçok Karamürsel , asker, kumanya, silâh, cephane ve diğer gerekli erzak ile dolu olarak, Kıbrıs’ın fethi için yola çıktı.

Rodos’tan, ordunun karadan gönderildiği Feni-ke’ye gittiler. Burası Kıbrıs’a yakın bir Anado-lu limanıydı ve Kıbrıs yönünde denizi geçmek için, çok uygundu. 20 Haziran tarihinde Kıb-rıs’a, haber toplamak için altı çektirme gön-derdiler. Alexandretta yani Baf yakınlarındaki şimdi harabe haldeki Lara adlı bir köye ulaştı-lar ve bilgi toplamak için karaya çıktılar.

27 Haziranda keşif ekibi Finike’den yola çıktı ve 1 Temmuzda Baf’a vardı. Haber, ertesi gün Lefkoşa’ya ulaştı. Limasol ve Ağrotur yağmalandı ve yakıldı. Düşmanın tahribatı iç kısımlara, Polimidia’ya yani Binatlı’ya doğru ilerlemeye başladı.

Osmanlı Ordusu, ertesi gün Tuzla’ya vardı ve 3 Temmuz 1570 günü’de çok rahat bir şekilde ve en küçük bir karşılık görmeden karaya süvarilerini, piyadelerini, silâhlarını, cephanesini ve erzakını çıkarıp yaydı ve kampını tahkim etti.

Lala Mustafa Paşa tüm kuvvetlerini toplamadan Tuzla’dan ayrılmak istemediğinden, Ali Paşa’yı, Antalya Körfezi’nin aynı ucuna filonun geri kalan kısmı ile gönderdiği vakit, Piyale Paşa’yı da 100 kadırga, 20 at gemisi ve birkaç hafif gemi ile geri kalan atları, yeniçerileri ve sipahileri getirmek üzere Lazkiye Körfezi’ne gönderdi.

Osmanlılar, bu arada çeşitli akınlar yaptı ve köyün Rum papazının rehberliğinde Lefkara’ya ulaştı. Surları, hendekleri, hücum silahları veya savunma silâhları olmayan köy sakinleri zorunlu bağlılık sözü verdiler. 24 Temmuzda Türkler, Lefkoşa’ya doğru yola çıktılar.

Bu şehre herhangi bir yardımın ulaşmasına mani olmak için önce Mağusa’ya beş yüz atlı gönderdiler. Ayın 25’inde ordunun bir parçası, süvari keşif birliği eşliğinde şehre vardı.
Ertesi gün, düşman ordusunun geri kalanları da geldi. Bazı atlılar, surlara kadar atlarını cesurca sürdüler.

Kamplarını Ay Marina tepesi yani günümüzde Lefkoşa’nın Rum kesiminde, Hilton oteli ile Kıbrıs Üniversitesi arasında yer alan tepe üstünde kurdular. Bunların arasında ve aynı yerde, Lala Mustafa Paşa otağını kurdu.

Venediklilerin “inşallah su bulamazlar” dualarına rağmen bol miktarda su buldular. Ordunun bir diğer kısmı, su kaynağına yakın Aydemet yani Metehan bölgesinde kamp kurdu. Diğer çadırlar, kullanmaya hazır su bulunması nedeni ile beş İtalyan mili uzakta bulunan, Eğlence ve Atalasa köylerine kuruldu.

Osmanlılar 30 Temmuz Pazar günü, büyük bir hız ile Ay. Marina tepesinde, kaleden yüz kırk adım uzakta bir tabya kurdular ve üzerine toplarını yerleştirerek ateş etmeye başladılar.

Venedikliler, Podochatoro, Süslü ve Caraffa, Altun burcları arasındaki surlardan ve Caraffa, yani Altun burcun ön yüzünden, elli librelik toplarla Osmanlıları yerinden oynatmak için ateş etmeye başladılar.

Osmanlılar St. George tepesinde, yani Lefkoşa’nın Rum kesiminde, Constanzo (Bayraktar) ve D’Avila (Kara İsmail) Burçlarından 600 m. güneyinde yer alan, bu günkü ismi ile Digeni Akrita ve Archiepiskopou Makariou II Caddelerinin kesiştiği yöredeki tepe üzerinde bir tane daha tabya kurdular. Niyetleri buradan da şehir içindeki evlerin üstüne ateş etmekti.

Üçüncü tabyayı, Costanzo (Bayraktar) ve Podocharato (Süslü) burçlarına yönelik şekilde o günkü ismi Margarita olan, Constanzo (Bayraktar) ve Potocataro (Süslü) Burçlarından 750 m. güneyde olan, bu günkü ismi ile Digeni Akrita Caddesi üzerinde bulunan Bandabulyanın karşı sol tarafındaki tepe üzerinde kurdular.

Dördüncü tabyayı da o günkü adı Mandia olan D’Avila (Kara İsmail) ve Tripoli (Değirmen) Burçlarının yaklaşık 650 m. karşısında, günümüzde adı ile Evagorou I ve Michail Karaoli caddeleri arasında olan tepe üzerinde kurdular.

Osmanlı topçuları, Toplam dört gün boyunca, sabahtan akşama kadar, sadece gündüzün çok sıcak saatlerinde üç veya dört saat dinlenerek, altmış librelik toplarla olabilecek en etkili bir şekilde hiç durmadan top atışı yaptılar.

Venedikliler tüm bu hazırlıklardan sonra, Ağustos’un başında, Estor Baglione komutasında bir takviye kuvveti için Mağusa’dan yardım istemeye karar verdiler. Ulaklara şifreli mektuplar verilerek gönderildi fakat ulaklar yakalandı.

Ayın 15’inde, gürültü çıkarmadan ve telaş etmeden, Venedikli stradiot süvarileri şehir içinde sıraya girdiler ve gün ortasındaki her zamanki dinlenme saatinde, Mağusa’ya giden kapıyı açtılar ve piyade birliğini dışarı gönderdiler. Tümü cesaretle ileriye yürüdüler ve Türkleri gün ortasında yapmaya alıştıkları gibi uyur buldular. İlk iki tabyayı kolayca ele geçirdiler.

Fakat Venedikli süvarilerin şehir dışına çıkamadıkları çok açıktı ve işin kötü tarafı, tüm Venedik askerleri neşeli bir şekilde “İleri, İleri: süvariler gelsin, gün bizimdir” şeklindeki tezahüratlarına karşılık, dışarıdaki zavallı askerler, kale içindeki Venedikli süvarilerin yardımlarına geleceği ümitlerini yitirmeğe başladılar. Osmanlılar bunun fark ettiler ve Venedik birlikleri, elde ettikleri avantajı kaybederek geri çekildiler. Bu son huruç hareketi oldu.

Osmanlılar, surların üstüne ulaşacak şekilde uygun yapıda rampa benzeri yol yapana kadar büyük bir gayretle çalıştılar ve sonrada ataklar yaparak sık sık üzerlerine çıktılar ve bayraklarını diktiler. 45 gün süren kuşatma süresince Osmanlılar şehri yerle bir etmek için canlı bir bombardıman sürdürdüler. Sabah akşam her tür top atışı yaptılar ve sık sık havan topu ile etrafı talan ettiler.

Pazar günleri özellikle kiliseleri hedef aldılar. Hatta burçların platformlarını top gülleleri ile tahrip etmek için büyük çaba harcadılar.
Toplar atılırken Podochatoro [Süslü], Constanzo [Bayraktar], Davila [Kara İsmail] ve Tripoli [Değirmen] burçlarına da saldırılar yaptılar. Aynı anda bazen iki tanesine bazen de dört tanesine dahi saldırı gerçekleştirdiler.

Muzaffer Paşa ve emrindeki birlikler, Constanzo (Bayraktar) burcuna, Ordu komutanı Lala Mustafa Paşa ve Piyale yani Ali Paşa da, D’Avila (Kara İsmail)] ve Tripoli Kontuna atfen isimlendirilen Tripoli (Değirmen) burcuna saldırmayı üstlendiler.
Osmanlılar artık tabyaların üst köşelerini ve parapet duvarlarını yıkmış, uygun bir yaklaşım için hazırlıklarını tamamlamıştı.

30 Ağustos günü, Piyale Paşa, Hristiyan donanmasının pozisyonu ile ilgili haberlerle Rodos’tan döndü. Lala Mustafa Paşa’ya Hristiyan donanmasının kısa bir zaman içinde gelemeyeceğine dair kesin kanaatini içeren raporunu sundu. Bu bilgiden sonra Lala Mustafa Paşa, şehrin ele geçirilmesi için gerekli olan her şeyin derhal tedarik edilmesi emrini verdi. Ertesi gün, şiddetli bir top ateşi ve misket tüfeklerinin her zamankinden daha çok süren aynı andaki cephe ateşi takip etti.

Lala Mustafa Paşa, artık şimdi Hıristiyan filosunun gecikeceğinden ve Lefkoşa şehrini alabileceğinden emin olduğunu öğütleyen mektuplarını Osmanlı donanması amiralleri Piyale Paşa’ya ve Ali Paşa’ya verilmek üzere iki çavuşla acil olarak gönderdi. Eylül’ün 7’sinde ve 8‘inde, adı geçen deniz komutanları, Lefkoşa kalesine yapılacak büyük saldırıya katılmaları amacı ile leventlerini Lefkoşa’ya doğru yola çıkardılar.

9 Eylül Cumartesi günü şafak sökerken, Osmanlı ordusu, Podochatoro (Süslü), Constanzo (Bayraktar), D’Avila (Kara İsmail) ve Tripoli (Değirmen) burçlarına genel bir saldırı düzenledi.

Podochatoro (Süslü) burcunun ele geçirilmesi, Karaman Paşası komutasındaki Rumelilere ve Karamanlılara emanet edilmişti. O gün olağandışı canlılıkta bir saldırı yaptılar. Tek tek ve baraj atışı olarak yapılan top atışlarından sonra ilk defa göğüs göğüse çarpışmalar gerçekleşti.

Osmanlı komutanları, arkalarında askerleri olduğu halde müthiş bir azimle birliklerinin önünde aynı anda ileriye atıldılar. Birliklerin en büyüğü, çok tahrip edilmiş ve girişi kolay olabilecek olan Podochatoro (Süslü) burcuna yönlendirildi.

Öylesi bir şiddetle, öylesi bir haykırış ve gürültü ile geldiler ki, burcun en önünde ve siperlerin dışında bulunan birçok taşralı, silahlarına bile sarılamadılar ve kaçtılar.

Geri kalanlar, bir süre usta bir biçimde savaştılar fakat Osmanlı askerlerinin sayısının gittikçe artması nedeni ile sonunda tümü de kılıçtan geçirildiler ve esir alındılar.

Şimdi soru sorma zamanı
SAMTAY VAKFI
Suna ve Ata Atun
Mağusa Tarihini Araştırma ve Yazın VAKFI

Prof. Dr. Ata ATUN
Konu : Lefkoşa’nın Fethi, 9 Eylül 1570
Tarih : 9 Eylül 2006
Düzenleyen : Girne Lions Klubü
Yer: Dome Otel, Girne, KKTC

Tarihin derinliklerinden başlayan bu kan bağları günümüzde AB gibi BM gibi kuruluşlarda hakça kararların alınması yerine Helen çıkarlarına uygun kararların alınmasına yol açmaktadır.

Tarih : M.S. 1435
1435 yılının Temmuz ayında, Avrupa’nın bir çok yöresinden Fransa’nın Burgundy bölgesindeki Arras’a gelen din adamları ve Lordlar, geniş kapsamlı bir barış imzalamak üzere toplandılar.

2 tane önde gelen temsilci, Papa’yı temsil eden kilise üyesi ve Kıbrıs Kardinali idi. Amaç Avrupa’da Barışı sağlayıp Avrupa Birliği’ni Kurmaktı
Kıbrıs Kardinali olan Kıbrıs Kralı Janus’un erkek kardeşi ve Kral Naibi Hughes de Lüzinyan, Kıbrıs’ı ve ünlü Basle Konseyini temsil etmekteydi.

Kıbrıs Kralı Arması

Barış anlaşması tartışmaları, Temmuz ayından Aralık ayına kadar sürdü. İngiliz delegasyonu, Santa Croce ve Kıbrıs kardinallerinin uyarıları ve karıştırmaları nedeni ile görüşmelerden çekildi.

1453 tarihinde Fatih Sultan Mehmet, Rumlardan İstanbul’u alınca, Anadolu’da bağımsız Rum devleti olarak yalnızca Karadeniz kıyısındaki Trebizond [Trabzon] İmparatorluğu kaldı.

Tarih : M.S.1455
Fatih Sultan Mehmet, sonraki yirmi yıl içinde tüm ülkeleri korkutan kişi oldu. Özellikle de komşuları, doğuda ve batıda ve de Trabzon İmparatoru, yok olmaktan korkarak Uzun Hasan ile güç birliği yapmanın yollarını araştırmaya başladı

İmparator David, bu güç birliğini pekiştirmek için kızlarından biri olan Despina’yı, Hıristiyan kalması koşulu ile Uzun Hasan’a eş olarak verdi.

1471 yılında adı geçen İran Şahı, Türklere karşı birlikte çalışmak teklifi yapmak için Venedik’e özel görevliler gönderdi. Bunun üzerine Venedik, İran sarayına [akredite] elçi olarak karısı, İran’ın Rum asıllı kraliçesinin akrabası olan Catereno Zeno’yu gönderdi.

Uzun Hasan

Kimdir bu Catherina Cornaro. Kıbrıs Kralı II’nci Jak’ın (Jacques) karısı ve soyadından dolayı Trabzon imparatoru David’in akrabası.

Kıbrıs Kraliçesi Katerina Cornaro

Avrupalı Hanedanlardaki Rumlar

Prens Philip Mountbatten İngiliz Kraliçesinin Eşi

Prens Philip Mountbatten
İngiliz Kraliçesinin Eşi

Philip’in Aile Arması

İngiliz Kraliyet Ailesi Arması

Prens Philip Mountbatten İngiliz Kraliçesinin Eşi

Doğumu : 10 Haziran 1921, Kerkira adası, Mon Repos, Korfu, Yunanistan
Adı : Philippos Schleswig-Holstein-Sonderbert-Glucksburn
Ünvanı : Yunanistan ve Danimarka Prensi.
Hanedan da Yunanistan krallığı için 5.ci sırada
İngiliz vatandaşlığına geçiş 1947
Eşi : Kraliçe Elizabeth
20 Kasım 1947, Westminster Abbey, Londra
Çocukları : Prens Charles, Prenses Anne,
Prens Albert ve Edward

Prens Charles

Babası : Yunanistan Prensi Andrew
Anne : Prenses Olga Constantinova (Rus)
Baba : Grand Dük Konstantin Nikolaviç (Rus)
Baba : Yunanistan Kralı George I. (Yunan)
Annesi : Battenberg Prensesi Alice (Alman)
Anne : Prenses Viktoria (Alman)
Baba : Prens Louis (Alman)

Yunanistan Kralı Konstantin

Karısı : Kraliçe Anne Marie


Kral Konstantin
Danimarka Kralı Frederik
ve Kraliçe İngrid’in
Kızı.

İspanyol Kraliçesi Sofia
Babası : Yunanistan Kralı Paul
Annesi : Yunanistan Kraliçesi Frederika.

Ailenin akrabaları : Rus Çarları
Alman İmparatorları
Kraliçe Viktorya
(İngiltere)

İspanyol Kraliçesi Sofia	Eşi : İspanya Kralı Juan Carlos

Yunanistan Kralı Konstantin ve eşi Kraliçe Anne Marie

Tarihsel evlilik bağları
Yunanistan Kralı I.ci Yorgo (1845-1913).
Karısı : Grand Düşes Olga. (Rus hanedanından)

Yunanistan Kralı I.ci Konstantin. (1868-1923)
Karısı : Prusya Hanedanından Prenses Sofya

Yunanistan Kralı II.ci Yorgo. (1890-1947)
Karısı : Romanya Prensesi Elizabeth

Yunanistan ve Danimarka Prensesi Alexandra (1921-1993)
Kocası : Yugoslavya Kralı II.ci Peter

Yunanistan ve Danimarka Prensesi Helen (1896-1982)
Kocası : Romanya Kralı II.ci Karol

Yunanistan Kralı I.ci Paul (1901-1964)
Karısı : Hanover’li, Brunswick-Luneburg Düşesi Friederika
(Alman)
Yunanistan Kralı II.ci Konstantin (1940- ?)
Karısı : Danimarka Prensesi Anne-Marie (1946- ?)

Yunanistan ve Danimarka Prensi Yorgo. (1869-1957)
Karısı : Prenses Marie Bonapart (Fransız)

Yunanistan ve Danimarka Prensesi Olga (1903-1997)
Kocası : Yugoslavya Prensi Paul

Yunan Kraliyeti tahtının hak sahibi :
Prens Pavlos

Karısı : Milyarder Amerikalı iş adamı Robert Warren Miller’in kızı Marie-Chantal Claire Miller.

Hanedanın son kuşağı

Büyük ablası Pia’nın kocası bir dönem dünyanın en zengin adamı olan Paul Getty’nin torunu Christopher Getty.

Küçük kız kardeşi Alexandra’nın kocası ise Furstenberg Prensi Alexander.

Amerika’nın, Yunan Ortodoks Kilisesi Başpiskoposluk Bölgesi
ABD hükümeti içindeki “Evangelism ve Genişleme” Dairesi, Amerika’da Ortodoks Hıristiyan düşüncesini yeniden yeşertmek, faal olmayan Ortodoks Hıristiyanlara ulaşmak ve yeni kiliseler kurmak amacı ile oluşturuldu.

Amaçları :
1- Aktif Ortodoksların inançlarını tazelemek.
2- Aktif olmayan Ortodokslara ulaşmak.
3- Ortodoks inancı hakkında bilgi isteyenlerin
isteklerini karşılamak.
4- Kilise bölgelerinin kurulması için yardım etmek
5- Yeni bölgelerin kurulması için yol göstermek
Evangelistlerin önde gelenleri kim?

ABD Başkanı : George W. Bush	ABD Dış İşleri bakanı :Condoleeza Rice

Konuşan Gerçek

Tüm bu gerçeklerden sonra Rumların, Birleşmiş Milletlerde, Avrupa Birliğinde ve daha bir çok kuruluşta, boylarına bakmadan ve haksız oldukları bir çok konuda, neden kendi düşünceleri doğrultusunda kararlar çıkartabildikleri daha iyi ve net olarak anlaşılmaktadır.

Konu: RUMLARIN AVRUPA İLE OLAN KAN BAĞI
Tarih: 12 Aralık 2005
Düzenleyen: Yakın Doğu Üniversitesi
Yer: Lefkoşa, KKTC