Prime Minister Recep Tayyip Erdogan’s visit to the United States was so strapped for time that he could barely even breathe.

The main cause of visit was to participate in the 62nd United Nations General Assembly meeting.

But the fully packed program gives hints of the beginning of a new era in Turkey’s political relations with the US and the revalued strategic importance of Turkey by the White House.

In particular the Nabucco pipeline, energy demands of European countries, safety and control of energy resources in Middle East and Caspian regions, Iran’s threats and the catastrophic position of the US in Iraq have forced American policymakers to renew the US approach to Turkey.

It seems Turkey will play a different and important role in the Middle East after this visit.

When checked or compared with the programs of other leaders, Erdoğan’s visit to the US seems to have been organized brilliantly and clear-sightedly.

The visit goes beyond its basic purpose — participating in the 62nd UN General Assembly meeting — and spills over into the main centers of American mercantilism, American policy centers and to the outstanding politicians of the world.

During his tight program, Erdoğan delivered a speech on Monday at a high-level UN meeting on climate change and addressed the UN General Assembly on Friday.

He also participated in a reception hosted by UN Secretary-General Ban Ki-moon on Monday and had talks with French President Nicolas Sarkozy, Portuguese Prime Minister Jose Socrates, Spanish Prime Minister Jose Luis Rodriguez Zapatero, Swedish Prime Minister Fredrik Reinfeldt and Austrian Chancellor Alfred Gusenbauer.

Erdoğan continued on Tuesday and had bilateral talks with German Chancellor Angela Merkel, Italian Prime Minister Romano Prodi and Colombian President Alvaro Uribe Velez.

On Wednesday he attended opening session of the New York Stock Exchange (NYSE), struck the gong to announce the start of trading and met NYSE executives.

The next day he took the floor at a meeting held by the Foreign Relations Council and on Friday he was part of a panel discussion organized by the Clinton Global Initiative on “Building a Multiethnic Global Society” and received Organization of the Islamic Conference (OIC) Secretary-General Ekmeleddin İhsanoğlu.

And within this fully packed program he spared time to meet with the executives of the leading US companies at a meeting hosted by Coca-Cola.

Like Erdoğan, Turkish Foreign Minister Ali Babacan also had a very full and well-organized schedule.

Babacan delivered a speech on Thursday at a meeting held at the Chicago Council on Global Affairs, where he discussed foreign policy and global affairs, including the Cyprus issue, the presence of the terrorist Kurdistan Workers’ Party (PKK) in northern Iraq, PKK attacks on Turkey and the tense Turkish-American relations as a result.

He talked about Turkey’s reform process and the country’s target to become the 10th largest economy worldwide by 2023 by increasing foreign investment and the rapid growth rate.

Referring to the Cyprus problem, Babacan stressed the unfair and inhuman isolation of the Turkish Republic of Northern Cyprus (KKTC), giving examples of how it is still ongoing.

Meanwhile Babacan held talks with representatives of Jewish associations such as the Anti-Defamation League (ADL) in Chicago, where representatives said they are opposing the bill on the incidents of 1915. It now is very clear that the enactment of the bill by the US Congress will definitely have a serious impact on Turkey-US and Turkey-Israel relations.

The strategic partnership between Turkey and the US has the strength to adapt itself to the changing conditions. Since Turkey is one of the rare countries having good relations with both Israel and Arab states, the US seems to have changed its vision for the Middle East, relying strongly on Turkey as a dependable and trustworthy ally to become a party to the settlement of problems in the area.

When Erdoğan and Babacan’s abovementioned programs are studied in detail the fact surfaces that a new era in Turkish-American relations is already in full swing.

Papadopulos bu günlerde birkaç tane birden kâbus görüyor. Zaten sağlığı pek de iyi değil. Bu kâbuslarla daha da kötü olacağı kesin. Seçimlere bile girememesi ve sağlığını bahane edip çekilmesi olasılığı da her zaman mevcut.

Seçimi kaybedeceği ile ilgili kâbusu her gece yeniden ve yeni bir şekli ile görüyor,  adeta yaşıyor. Hristofyas’ın ve Kasulides’in başarıları kendisini bayağı ürkütmeye başladı.

Seçimi kaybetmek korkularına ilaveten kendisini derinden derine endişelendiren bir diğer kâbus da kendisinin bir gün La Hey Adalet Divanına yani Savaş Suçluları Mahkemesine götürülmesi. Defkalion kod adı ile Kıbrıs’ta Türkleri yok etmeye yönelik Akritas Planının mimarı olduğu gerçeği bundan yaklaşık 40 sene evvel resmen ortaya çıkmıştı. 1974 Barış harekâtından sonra bu La Hey korkusu hiç aklında çıkmadı.

Papadopulos’un Birlemiş Milletler Genel Kuruluna katılmak için New York’a yaptığı ziyarette Ban Ki Moon ile görüşmesi olağan ama görüşme sırasında kayıplar konusunu da gündeme getirmesi ve sadece kayıpların kimlik tespitinin değil, akıbetlerinin de araştırılması gerektiğini vurgulaması hiç de olağan değil.

Çok da masum gözüken bu isteğin altında tam bir hinlik yatıyor.

Papadopulos’un bu konuyu gündeme getirmekteki gerçek amacı aslında bambaşka.

Bu amaç, çok değil daha birkaç yıl evvel bilinçli olarak söylediği “1963-1974 dönemi içinde bir tek Türk ölmedi” yalanını meşrulaştırmak ve Güney Kıbrıs Rum Yönetimini 1963-1974 yılları arasındaki kanlı geçmişinden dolayı bir gün soykırım suçlaması ile karşı karşıya bırakmamak. Papadopulos, bir plan çerçevesinde, aynen Louzidiu davasında yaptığı gibi bu yoldaki resmi çalışmaları sessiz sedasız 2006 sonunda başlattı.

Papadopulos’un talimatı ile Aralık 2006’da Kıbrıs (Rum) Meclisinde oluşturulan bir alt komite, 1963-1974 döneminde Kıbrıs’ta yaşanan olayları içeren “Kıbrıs Dosyası” adlı çalışma başlattı ve büyük bir olasılıkla 2009 yılında da bu araştırma bitecek.

Rum Meclisi sözde Araştırma Komitesi tarafından hazırlanacak olan bu 1963-1974 Dosyası tamamlandıktan sonra, biz Kıbrıs’lı Türklerin “Soykırıma uğradık” iddialarına artık hiç kimse inanmayacak. Rumların ellerinde, AB üyesi bir devletin Meclisi olan Rum Meclisi tarafından hazırlanmış, sahte ve düzmece de olsa resmiyet kazanmış bir 1963-1974 Dosyası olacak.

Kıbrıs Dosyası” için oluşturulan Rum Meclisi alt komitesi, 24 Aralıkta eski ve yeni tüm Rum Adalet ve Savunma Bakanlarının da katılımıyla bir toplantı gerçekleştirdi ve tüm ilgili kurumların ellerinde bulunan arşiv bilgilerini bu toplantıda masaya koydu ve katılımcılara sundu.

Bu sunulan dosyaların her zaman olduğu gibi gerçeklerden tamamen yoksun olduğundan, isyan edenlerin Türkler olduğunu yazdığından ve her olayın suçlusunun Türkler olduğunu vurguladığından hiç şüphem yok.

Yıllardır halkını ve gençlerini “Kıbrıs olaylarının 1974’de çıktığına” inandıran bir yönetimin, hayda hayda böylesi bir dosyadaki gerçekleri çarpıtacağına ve tamamen Rum yanlısı ve Rumları hem mazlum hem de mağdur gösterecek bir sonucu çıkarttıracağına eminim.

Alt Komite kararına göre, “Kıbrıs Dosyası’nın” oluşturulması için 1955-1974 yıllarını yaşamış tüm siyasi kişiler, ifade vermek, deneyimlerini anlatmak ve ellerindeki belgeleri komisyona göstermek için Meclise davet edilecek.

Fakat işin en garip tarafı, çağrılacak kişiler arasında hiçbir Türk’ün olmaması. Daha doğrusu sizin, benim bildiğim her hangi bir Türk siyasi yok çağrılacaklar listesi içinde. Belki Çakmak Hasan’la Kibrit Hüseyin’i çağırırlar, bulguları inandırıcı olsun diye.

Birinci siftahı Rum Arşiv Dairesi Müfettişi Efi Parparinu yaptı ve Araştırma Komisyonuna hitaben yaptığı konuşmasında, Rum Devlet Arşiv Dairesi’nde “15 Temmuz 1974’de Yunan Cuntasının organize ettiği darbeye” ve arkasından gerçekleşen “20 Temmuz Türk Barış harekâtına” ilişkin döneme ait hiçbir belgenin bulunmadığını söyledi.

Alt komisyonu şaşkınlığa düşüren bu açıklama, Rum hükümetinin bu döneme ait belgeleri saklama, koruma ve arşivleme konusunda ne kadar becerikli olduğunun gayet net ve açık bir göstergesi.

Papadopulos’un Genel Sekreter Ban Ki Moon’dan “1963-1974 yılları arasında öldürülen Rumların akıbetlerinin” saptanması isteğinin nihai hedefi, Rum Meclisinde açılan “Kıbrıs Dosyası” soruşturması ile resmi yollardan 1963–1974 dönemi ile ilgili olarak GKRY’ni aklamak ve dönemin suçunu Kıbrıslı Türklere yüklemektir.

Aslında bu masum, kulağa hoş gelen ve sevecen istek,  1963-74 döneminde geçen olayları, utanç barikatlarını, boşaltılan 103 Türk köyünü, yollardan toplatılıp öldürülen Kıbrıslı Türkleri ve katliamların gerekçelerini ters yüz etmek ve bu dönemi “isyan eden Kıbrıs’lı Türklere karşı Rum hükümetinin verdiği mücadele” şeklinde tanıtmak ve dünyaya kabul ettirmek girişiminin başlangıcını oluşturuyor.

Aynen Kıbrıs olayları 1974’de başlamıştır yalanını dünyaya yutturdukları gibi.  Şimdi Rum Propaganda makinesinin gündeminde bu konunun küresel pazarlanması var.

A possible approval by the European Court of Human Rights of a property exchange between a Greek and Turkish Cypriot is on the agenda. The European court seems to be in the final stages of deciding whether to accept a land exchange between a Greek Cypriot and a Turkish Cypriot. The European court will possibly ratify the exchange of properties in Cyprus in the case of Mike Tymvios, a Greek Cypriot who petitioned the Property Commission in the Turkish Republic of Northern Cyprus (KKTC) for a land exchange with a Turkish Cypriot. Now the case is in the hands of the European court for approval.

The move has far-ranging implications for all Turkish and Greek Cypriot refugee applicants to the European court, who would then have to use the Property Commission until a Cyprus settlement is reached.

If this request of both parties is ratified by the European court, then an exchange of lands will take place officially in the land registry offices of the KKTC and the Greek Cypriot administration. Following this decision, it is very likely that all the other appeals to the European court will possibly be conveyed to the Property Commission in the KKTC.

Another issue relevant to this property exchange would be the Guardian of Turkish Cypriot Property, which is part of the Greek Cypriot administration and is the only so-called authority in southern Cyprus legally allowed to return land to Turkish Cypriots who claim it back under the courts, if they have been residing in southern Cyprus for six months or more.

Turkish Cypriots would not need to be inhumanely forced to reside in the Greek Cypriot territories to repossess their property, if the current property exchange is ratified by the European court. To repossess their lands, Turkish Cypriots have since 1974 been forced to reside in the territories of Greek Cypriot administration, although they are citizens of the European Union. The European court will put an end to this inhumane enforcement, which is against human rights as well.

Although the Greek Cypriot administration claims that a Turkish Cypriot living in the territories of the KKTC could take the property of a Greek Cypriot refugee, it is unlikely that the reverse could apply, since Turkish Cypriot properties in the Greek Cypriot southern areas are protected by the “Guardianship Act.” The European court’s final decision will also nullify this law.

If the European court gives the green light to the property exchange, not only does it give legitimacy to the Property Commission of the KKTC, but it also puts the guardian on the spot because the Greek Cypriot refugee would be claiming Turkish Cypriot land not legally returned by the guardian, the Greek Cypriot administration.

A possible refusal by the guardian to accept the European court’s ruling, if it is in favor of the Greek Cypriot refugee, could propel the Greek Cypriot administration into a collision course with the court. The Greek Cypriot administration may very well say they don’t want to accept the decision to hand over the land which is under the jurisdiction of the guardianship, but the result will be a head-on clash between the Greek Cypriot administration and the European Court of Human Rights and, as a consequence, the Council of Europe.  The council would ultimately raise the matter if the European court ruling was not implemented by the Greek Cypriot administration.

This case is a real nightmare in the policy of the Greek Cypriot administration and Mr. Palmas, who in his last statement stated that if this property exchange is ratified by the European court, the Greek Cypriot administration will refuse to enforce it.

The Greek Cypriot administration is opposed to this act and has requested from the European court that a private settlement for the exchange of properties in Cyprus be reassessed and the same day made an official call to Greek Cypriots not to follow Mr. Tymvios, as this act would deeply damage their policy on the road to settlement.

Actually the “enosis” dreams and inactivity of Tassos Papadopoulos’ administration in the Cyprus problem have not only led to a dead end, but have also showcased the incapability of the Greek Cypriot administration to handle serious aspects of the problem, such as the settlement of property disputes, along with others.